İnanç meseleleri açısından IŞİD Haricileri, selefleri olan önceki Hariciler gibi, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaatin dengeli inanç ve metodolojisinden sapmışlardır. Müslümanları ve Mücahidleri Şeriatta caiz ve meşru olan, küfürle eşdeğer olmayan konularda kâfir olarak kınamaktadırlar.
Örneğin, Ali (RA) zamanında Hariciler, günah olmayan, aksine Müslümanlar arasındaki anlaşmazlıkları uzlaştırmak olan meşru ve arzu edilir bir eylem nedeniyle Sahabeyi aforoz etmeye başlamışlardı.
Benzer şekilde, IŞİD de Afganistan İslam Emirliği mücahidlerini küfür olmayan ve hatta hata bile olmayan eylemlerden dolayı kâfir olarak etiketliyor. Örneğin, “Horasan’ın Sesi”nin 39. sayısında, “Taliban küresel kâfir sisteminin ajanlarıdır” iddiasında bulunuyorlar. Bu ifade tamamen gerçeğe aykırı, apaçık bir yalan ve temelsiz bir iddiadır.
İslam Emirliği’nin liderliği, küresel sisteme göre genel demokratik seçimlerle değil, Mücahidlerin Şurası’nın liderlik konseyi (Şura Ehl-i Hal ve’l-Akd) tarafından yürütülen Şeriat temelli bey’at yoluyla seçilmiştir.
Tüm kolektif kararlar, parlamento oylamalarıyla değil, Şeriat ışığında istişare yoluyla alınır. Yargı kararları, Hanefi fıkhının yorumladığı Kur’an ve Sünnete dayanır. Atama ve görevden almalar fa liyakat ve performansa dayalı istişareler yoluyla, Şeriat kuralları uyarınca, parlamento oylaması veya onayına gerek kalmadan gerçekleştirilir.
Afganistan İslam Emirliği, Eğitim alanında karma cinsiyetli eğitimi ve İslam ile çatışan dersleri yasaklar. Müfredat, İslam’ı yalnızca bireysel bir konu olarak değil, kapsamlı bir yaşam biçimi olarak tasvir eder.
Laikliği, liberalizmi, dinsizliği, demokrasiyi, ahlaksızlığı, eşcinselliği, sapkınlığı ve ateizmi teşvik eden kurumlar yasaktır. Küresel laik sistem bunları erdemler olarak görürken, bu tür toplumları “medeni” olarak etiketlerken, İslam Emirliği bunları reddeder ve yalnızca erdemi teşvik eden ve kötülüğü ortadan kaldıran bir eğitim sistemine ve dini kurumlara izin verir.
Elhamdulillah, İslam Emirliği küresel düzeyde bu bozulma ve kirlilikten uzak, mübarek bir İslam sistemidir. Burada ancak erdemi yayan ve kötülüğü önleyen medrese, rehberlik merkezi ve eğitim kurumlarına izin verilir.
İslam Emirliği’nin dış ve iç politikaları Şeriat ışığında formüle edilir ve uygulanır. Burada Şeriata aykırı hiçbir politika görmüyoruz. İdari işler Şeriat’ta zamana ve mekana göre değişikliklere izin veren bir esnekliğe sahiptir. Ancak idari konularda bile İslami rehberliğe aykırı herhangi bir şey benimsemek caiz değildir. Bu nedenle İslami ilkelerle çelişen hiçbir idari tedbire uymayız.
Birleşmiş Milletler gibi uluslararası örgütlere üyelik konusunda, bu tür üyelik ve katılımlar Şer’i sınırlar içindeyse ve Şer’i sınırları aşmayacak, sadece haklarımızı koruyacaksa o zaman bir zararı yoktur ve meşru hedeflere ulaşmak için inanmayanların bir koalisyonuna veya örgütüne katılmak bazen sadece caiz olmakla kalmayıp hatta övgüye değer olabilir. Örneğin Peygamber (S.A.V.), peygamber olarak görevlendirilmeden önce, Mekke’de Abdullah ibn Cud’an’ın evinde “Hilfu’l-Fudûl” adı verilen bir ittifak kurulmuş ve bazı Kureyş kabileleri adalet için karşılıklı destek sözü vermek üzere bir araya gelmişlerdi. Peygamber (S.A.V.) de bu ittifaka amcalarından bazılarıyla birlikte katılmıştı. Peygamberimiz (s.a.s.) peygamber olduktan sonra bile bu ittifakı övmüş, bunun kendisine kırmızı develerden daha sevimli geldiğini ve İslam döneminde kendisine ihtiyaç duyulursa yine böyle bir ittifaka katılacağını belirtmişti.
Bu, meşru amaçlar için inanmayanların ittifaklarına katılmanın caiz olduğunu, ancak gayri meşru taleplerini veya ilkelerini kabul etmenin Şeriat’ta caiz olmadığını göstermektedir. İslam Emirliği, Birleşmiş Milletler veya başka bir uluslararası örgütten İslami olmayan talepleri veya ilkeleri ne zaman kabul etmiştir?
Yasal ve meşru amaçlar için inanmayanlarla adil bağlantılar sürdürmek veya onların toplantılarına katılmak, Peygamber’in (sav) hayatından kanıtlanmıştır. “Ar-Rahik el-Mahtum”da belirtildiği gibi, Allame Mubarakpuri (RA) şöyle buyurmaktadır:
“Hilfu’l-Fudûl, mukaddes bir ay olan Zilkade’de gerçekleşti. Kureyş’in Benu Haşim, Benu Muttalib, Benu Esed bin abdul-uzza, Benu Zühre bin Kilab ve Benu Teym bin Murrah gibi birkaç kabilesi, yaşı ve şerefi nedeniyle Abdullah bin Cudan el-Teymi’nin evinde toplandılar ve Mekke’de, ister yerleşik ister yabancı olsun, mazlum olan herkesin yanında olacaklarına dair yemin ettiler. Peygamber (sav) bu ittifaka tanık oldu ve Peygamberlikle kutsandıktan sonra da şöyle dedi: ‘Abdullah bin Cudan’ın evinde, kırmızı develerden daha değerli olan bir ittifaka tanık oldum. İslam’da böyle bir ittifaka davet edilseydim, icabet ederdim.'”
Benzer şekilde, Antlaşma Hudeybiye-Kureyş ile sonuçlandı, Haz’a kabilesi -putperest olmalarına rağmen- Peygamber’in (sav) müttefiki oldu, Benu Bekir kabilesi ise Kureyş ile ittifak kurdu. Bu anlaşma diğer kabilelerin her iki ittifaka da katılmasına izin verdi. İbn Kayyim’in (RA) “Zadu’l-Me’ad” adlı eserinde belirttiği gibi:
“Kuza’a, Peygamber’in (sav) antlaşmasına ve sözleşmesine katılarak müttefiki oldu ve Kureyş’in onlara karşı herhangi bir tarafı desteklemesi yasaklandı, Benu Bekir ise Kureyş’in antlaşmasına ve sözleşmesine katıldı ve diğer kabilelere istedikleri tarafa katılma seçeneği verildi.”
Daha sonra, Benu Bekir, eski bir düşmanlık nedeniyle Huza’a’ya saldırdı ve bazılarını öldürdü, Kureyş ise gizlice Benu Bekir’i destekledi. Huzaa, şiirsel bir dille Peygamber’den (sav) yardım istedi ve Peygamber’i (sav) Mekke’nin fethine hazırlanmaya yönlendiren ahde sadakat talep etti.
Bu tartışmanın amacı, kâfirlerle adil ilişkiler sürdürmenin ne küfür ne de yasak olduğunu, kâfirlerin Müslümanları belirli bir konuda övmesinin de küfür teşkil etmediğini göstermektir.
Devam edecek…
