Bölüm 8
Dr. Hümam Han
Pakistan Ordusunun Oluşumunda ve Gelişiminde İngiltere’nin Rolü ve Etkisi
Hindistan’ın bölünmesinden önce, İngiliz askeri liderliği genellikle yerli askerlerin üst düzey subay rütbelerine yükselmesi için tam anlamıyla fırsatlar tanımıyordu. Sonuç olarak, Pakistan’ın ilk yıllarında ordu ciddi bir subay kıtlığı ile karşı karşıya kaldı.
Yaklaşık 150.000 askerden oluşan bir orduda ihtiyaç yaklaşık 4.000 subay iken, sadece 2.500 kadar subay komuta ediyordu. Bu açık, İngiltere, Macaristan ve Polonya’dan gelen, bazıları 1950’lere kadar görev yapmaya devam eden subaylar tarafından dolduruldu.
Ayrıca, Pakistan Ordusu’nun en üst komutanlığı ilk beş yıl boyunca İngiliz subayların elinde kaldı.
Pakistan Ordusu’nun ilk komutanı, Ağustos 1947’den Şubat 1948’e kadar bu görevi yürüten General Frank Messervy idi. Onun ardından, Şubat 1948’den Ocak 1951’e kadar orduyu komuta eden General Douglas David Gracey geldi. (Pakistan Army: History and Organization, Stephen P. Cohen, s. 3)
Pakistan Ordusu’nun Özel Hizmet Grubu (SSG) gibi en önemli uzman birliklerinden bazıları, 1950 yılında Kuetta’daki Yakın Muharebe Okulu’nda İngiliz subay Albay Grant Taylor’ın gözetiminde kuruldu. Aynı şekilde, İngiliz döneminden Kakul Kraliyet Hint Ordusu Hizmet Birlikleri Okulu olarak devralınan asker eğitim kurumu faaliyetlerine devam etti; sadece adı Kakul Pakistan Askeri Akademisi olarak değiştirildi.
Üst düzey subayların eğitimi de Camberley’deki İngiliz askeri eğitim kurumunu model alan Kuetta Kurmay Koleji’nde yürütülüyordu. Bu kolej, Hindistan’ın bölünmesinden önce Lord Kitchener tarafından kurulmuştu ve bölünmeden sonra 1954 yılına kadar İngiliz komutası altında kaldı.
Benzer şekilde, topçu eğitimi için Nevşehra’da kurulan Topçu Okulu’nda eğitmenler, 1952 yılına kadar Birleşik Krallık’ta eğitildi, ardından ileri eğitim için Oklahoma, Fort Sill dahil olmak üzere Amerikan askeri kurumlarına gönderildiler. (Pakistan Army: History and Organization, Stephen P. Cohen, ss. 77–88)
Ayrıca, ilk iki İngiliz komutanın ayrılmasından sonra, Pakistan Ordusu’nun komutasını üstlenenlerin, doğrudan bu askeri akademilerde İngiliz subaylar tarafından eğitilmiş aynı sınıf ve nesle mensup olduklarını ve çeşitli savaşlarda İngiliz kuvvetleriyle birlikte hizmet ederek pratik sadakatlerini zaten kanıtlamış bulunduklarını belirtmek önemlidir.
Böylece, General Gracey’den sonra ordunun komutanlığı, orduyu komuta eden ilk Pakistanlı subay olan Mareşal Eyüp Han’a geçti. Ali Garh’da okuduktan sonra, askeri eğitim ve öğretim için Sandhurst Kraliyet Askeri Koleji’ne girdi.
Sandhurst Askeri Akademisi’ne kabul edilmek bir Hintli için hiç de kolay bir iş değildi. Stephen Cohen de bu noktaya atıfta bulunarak şöyle yazmıştır:
“İngilizler, Sandhurst’a gönderilecekleri büyük bir dikkatle seçtiler. En sadık, saygın ve en çok Batı etkisinde kalmış Hintli aileleri seçtiler. Bu ailelerden, özellikle, babaları görevlerinde üstün hizmet sergilemiş olan Müslümanlar arasından, Kral Naibi Tarafından Görevlendirilmiş Subayların (VCO) oğullarını seçtiler.”
(Pakistan Army: History and Organization, Stephen P. Cohen, s. 57)
Kraliyet Hint Ordusu’na katıldıktan sonra Mareşal Eyüp Han, İkinci Dünya Savaşı sırasında Burma (Myanmar) bölgesinde görev yaparak yeteneklerini de gösterdi.
Eyüp Han’dan sonra, General Muhammed Musa Han ordunun komutasını devraldı. Babası Afgan asıllıydı ve görevi sırasında yüksek rütbeli bir VCO pozisyonuna yükselmişti. Babasının sadakati ve hizmetlerinin tanınması nedeniyle Musa Han, İngiliz askeri kurumu Sandhurst Kraliyet Askeri Koleji’ne kabul için seçildi. Ancak, bazı koşullar nedeniyle katılamadı ve bunun yerine askeri eğitimini Kuzey Hindistan’daki bir başka İngiliz kurumu olan Dehradun Hint Askeri Akademisi’nde aldı.
1936’da, yüzbaşı olarak görev yapan Musa Han, Veziristan’da Mücahitlere karşı askeri operasyonlara katıldı. Bugün bile, Kuzey Veziristan’daki Boya’nın dağlık bölgelerinde, bir askeri karakolun yakınında Musa Han’ın adı büyük harflerle net bir şekilde yazılmış olarak görülebilir.
Musa Han döneminden sonra, 1966’dan 1971’e kadar General Yahya Han ordunun komutasını devraldı. O da eğitimini ünlü Dehradun Hint Askeri Akademisi’nde almıştı ve İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz komutası altında İtalya ve Orta Doğu’da görev yaptı.
Daha sonra, 1976’dan 1988’e kadar ülkenin hem siyasi hem de askeri işlerine hakim olan General Ziyaül Hak da doğrudan İngiliz askeri sistemleri altında eğitilmişti. Ziyaül Hak, ilk askeri eğitimini Dehradun’da aldı ve İkinci Dünya Savaşı’nın son aşamalarında, İngiliz komutası altında Güneydoğu Asya’da yeteneklerini sergiledi.
Daha sonra, ileri askeri eğitim için Kansas, Fort Leavenworth’daki Komuta ve Kurmay Koleji’ne gitmek üzere Amerika Birleşik Devletleri’ne gitti. 1960’ların sonlarında, General Ziyaül Hak ayrıca Ürdün Ordusu’nun eğitim sorumluluğunu da üstlendi.
1970 yılında, Ürdün askeriyesi Ürdün’e sığınan Filistinli mültecilere karşı operasyon başlattığında Tuğgeneral olarak görev yapan Ziyaül Hak, Ürdün Ordusu’nun 2. Tümeni’ni komuta ediyordu.
Filistin kaynaklarına göre, bu operasyonlar sırasında binlerce masum Filistinli Müslüman öldürüldü.
Bu İngiliz eğitimli askeri liderlik zincirindeki son üst düzey subay, General Asıf Navaz Janjua idi. 1991’den 1993’e kadar Pakistan Genelkurmay Başkanı olarak görev yaptı. İlk eğitimini Ravalpindi’deki St. Mary’s Misyoner Okulu’nda aldı ve bir vesileyle, yetişmesinde ve eğitiminde en büyük rolü okuldaki iki Avrupalı öğretmen, Peder Burns ve Madam May Flanagan’ın oynadığını bizzat belirtmiştir.
Asıf Navaz Janjua ayrıca ilk askeri eğitimini Sandhurst İngiliz Kraliyet Askeri Koleji’nde aldı.
Bu şekilde, ordunun liderliği doğrudan İngiliz komutası altında geçen beş yılın ardından, kurum yaklaşık 42 yıl boyunca İngilizler tarafından seçilmiş ve onların askeri sistemi içinde eğitilmiş subayların kontrolü altında kaldı.
Böylece, İngiltere’nin Hindistan Müslümanlarını bir asırdan fazla bir süre boyunca boyunduruk altında tuttuğu, Hindistan’da ortaya çıkan her cihat hareketini bastırmak için aynı gücü kullandığı askeri sınıf, “bağımsızlıktan” sonra bile etkili bir şekilde serbest bırakıldı. Bu arada, Müslüman nüfusun geri kalanı, özellikle alimler ve mücahitler, bu talihsiz sınıfın egemenliği altında yaşamak zorunda kaldılar.
Mücahit hareketinin kurban edilen figürleri de Pakistan’ın kuruluşundan sonra “düşman” olarak etiketlendi ve aynı ordu, Pakistan kurulmadan önce yaptığı gibi onların peşine düşmeye aynı şekilde devam etti.
Bir taraftan aşiret bölgelerinde Faqir Ipi ve diğer dini ve cihadi liderlerin takibi devam etti ve toplantıları bombalandı. Diğer taraftan, Pakistan’ın şehir merkezlerinde de bu hareketle bağlantılı kişilerin gözetimi, takibi ve tacizi durmaksızın devam etti.
Dr. Sadık Hüseyin bu noktayı açıklarken şöyle yazmaktadır:
“Pakistan’a dönen Mücahitler ya cihadi coşkularının hikayelerini kalplerinde gizleyerek bu fani dünyadan göçüp gidene kadar zorluk ve yalnızlık içinde bir hayat yaşadılar; ya da günlerini Pakistan hükümet polisinin gözetimi altında geçirdiler. Bunun sebebinin, İngiliz hükümetine karşı savaşmış olmaları ve bu nedenle halen düşman olarak görülmeleri olduğu anlaşılıyor.”
(Syed Ahmad Shaheed aur Un ki Tehreek-e-Mujahideen, s. 769)
Böylece, Pakistan’ın kuruluşundan sonra bile askeri eğitim müfredatı değişmedi; sonuç olarak, ordudaki “dost” ve “düşman” tanımı da esasen Pakistan kurulmadan önce İngilizler tarafından öğretilmiş olanla aynı kaldı.
