Cumhuriyet döneminde tutuklanan güvenlik sorumlusu Allahdad Fedai’nin itiraflarını içeren video görüntüleri, uzak ve bölgesel devletlerin karşısında sessiz kaldığı, yahut tepki şekilleri, protestoların sınırını aşmadığı bir hakikate yeniden ışık tuttu; öyle bir devlet ki her zaman terör grupları için sığınak ve barınak olagelmiştir.
Bir süre önce Komutan Allahdad, kendi bölgesinde güvenlik kuvvetleri tarafından tutuklanmış ve bu durum Batılı devletlerde ikamet eden bazı kimselerde tepkilere yol açmıştı. Bu tepkiler, tutuklama operasyonunun gerçek gayesini veya bu şahsın geçmişte ve bugün işlediği suçları tefekkür etmeksizin sadır olmuştu. Ancak General Semi Sadat ile Komutan Allahdad arasında geçen telefon görüşmesinin yayımlanması, birçok eleştirmenin öfke ateşini büyük ölçüde söndürdü.
Zira bu ses kaydında General Semi, Pakistan’da bulunduğunu ikrar etmekte ve Allahdad’dan mümkünse orada kendisine katılmasını talep etmektedir. Ancak Komutan Allahdad, Lagman ve Nuristan vilayetlerinde bulunmasının daha uygun olduğunu ve de askeri faaliyetler ve operasyonlarda yardım sunabileceği cevabını veriyor. Bu durum, Pakistan’ın şer ve fesat gruplarının son sığınağı olduğunu ve cumhuriyet döneminden kaçan askerleri, yerel milis unsurlarını ve bir dizi şer ve fesat unsurunu, Afganistan’a ve onun şer’i düzenine karşı yeniden kullanılmak üzere yeniden silahlandırıp teçhiz etmeye çalıştığını bir kez daha ortaya koymuştur; oysa onlar, bunun ardında iktidara ulaşmak ve para kazanmaktan başka bir şey istemiyorlar.
Afganistan’daki mevcut istikrara ve ülkenin tanık olduğu yeniden imar ve ilerlemeye tahammül edemeyen, buna karşılık sürekli iç karışıklıklarla karşılaşan askeri rejim, bugün iç sorunlarını gizlemeye ve Pakistan halkını bütün sorunların kaynağının Afganistan’da yattığına ikna etmeye çalışarak sorumluluğu Afganistan’a yıkıyor.
Şaşırtıcı hususlardan biri de şudur ki İslam Emirliği kuvvetleri, sözde Durand Hattı üzerinden sokulan silahlı unsurları ve gizli grup mensuplarını defalarca tutuklamış, durumlarını ifşa etmiş ve planlarını boşa çıkarmıştır. Buna rağmen, başka çevrelerin yönlendirmesiyle hareket eden bazı aldatılmış kimseler, direniş, cephe ve özgürlük adları altında Afgan topraklarına sızmaya, silahlı faaliyetler yürütmeye ve güvensizlik çıkarmaya çalışmayı sürdürüyor; ancak bu emeller her seferinde boşa çıkmış ve sahipleri hüsranlarını kabirlerine taşımışlardır.
Semi Sadat ile Allahdad Fedai arasındaki görüşme, dikkate değer iki başka nokta daha ihtiva ediyor; birincisi, ilerlemelerini kolaylaştırmak ve güvenliklerini sağlamak gayesiyle Nuristan vilayetinde önemli bir köprünün tahrip edilmesi. İkincisi ise Cuma günü saldırılar düzenlemek ve karışıklık çıkarmak; zira onlar, İslam Emirliği mücahitlerinin çoğunun bu gün izinde olduğuna ve bu fırsatı iyi biçimde istismar edebileceklerine inanıyor.
Bu görüşmenin yayımlanması ve Komutan Allahdad’ın tutuklanması, Pakistan askeri rejiminin izlediği çifte standartlara bir kez daha güçlü bir darbe indirmiş ve onlara Afgan topraklarının başkalarının oyunlarına ve projelerine saha olmadığını, güvenlik kuvvetlerinin de bu bozguncu unsurların hareketlerinden habersiz kalacak veya uyuyacak kadar gafil olmadığını ispatlamıştır.
Her ne kadar tutuklanan bu komutan, fetihten sonra çıkarılan af fermanından yararlanarak bölgesinde sakin ve normal bir hayata başlamış ve vatanını asla satmayacağına veya orada güvensizlik çıkarmayacağına dair söz vermişse de komşu askeri rejimin liderlerinin ve de şer ve fesat gruplarının başlarının ona sunduğu maddi vaatler basiretini kör etmiş, böylece kendisine verilen affın gereklerine ihanet etmiş ve ahdini bozmuştur; kendisi de bundan dolayı pişmanlık duymuş durumda.
Pakistan askeri rejiminin cumhuriyet döneminin eski askerlerine, yerel milis unsurlarına ve fesat gruplarına desteği meselesi artık Afganistan’la sınırlı değil; bilakis bu rejim, bekasını ve Batı’ya karşı yükümlülüklerinin devamını güvence altına almak için suçu başkalarına atarak ve mevcut düzenin istikrarını sarsmaya çalışarak iç zayıflık noktalarını örtbas etmeye çalışmayı sürdürdü.
O ülkedeki askeri rejim, sahip olduğu imkanlarla, bütün gücü ve bütün küstahlığıyla, Afgan topraklarının bu düşmanlarını sözde Durand Hattı’na ulaştırmak, hatta askeri araçlarla nakledip orada konumlandırmak suretiyle Afganistan’da engeller ve karışıklıklar çıkarmalarının yolunu açmaya çalışıyor. Ancak İslam Emirliği’nin teyakkuzdaki sınır ve istihbarat kuvvetleri her seferinde ya onları sağ olarak tutuklamayı, ya da aynı yerde kötü amellerinin cezasını onlara vermeyi başardı.
Bütün bu hakikatler bir arada, Pakistan’ın bölgedeki şer ve fesat gruplarının son sığınağı olduğunu ve de para ve makam hırsıyla, kendi emirleri doğrultusunda vatanlarına ve nizamlarına karşı savaşan bütün grupları desteklediğini gözler önüne seriyor. Askeri rejimin bu hakikatleri ve hassasiyetleri idrak etmesi, nihayet gerçekçi ve samimi bir politika izlemeyi öğrenmesi ve halkına kalbinin derinliklerinden şu hakikati söylemesi için acil bir zaruret vardır: Onlar artık iktidarı tekeline alma veya yönetimi tek başına elinde tutma gücüne sahip değil ve iç meydan okumalarıyla başarılı biçimde yüzleşmekten de acizdir.
