Pakistan’ın kuruluşundan bugüne kadar hiçbir Pakistan hükümeti, düzenli ve sorumlu bir hükümet gibi yönetim sorumluluğu sergilememiştir; bilakis, generaller ve istihbaratçılar her zaman halkı ve sivil hükümeti esir almış ve Pakistanlı Müslüman halkın büyük fedakarlıklarına rağmen başkalarının talebiyle telafisi mümkün olmayan tarihi yüzsüzlükler işlemişlerdir.
Pakistan’ın ilk başbakanı Liyakat Ali Han idi ve onun suikasta uğramasından sonra Pakistan, doğrudan veya dolaylı olarak diktatör generallerin kontrolü altında kaldı. Hatta Muhammed Ali Cinnah, 1948’de General Muhammed Eyüb Han hakkında şunları söylemişti:
“General Eyüb, askeri görevlerinden daha çok siyasi meselelerle meşgul.”
Halklarla ve tarihi meselelerle yüzeysel ve hesaplanmamış bir cüretle ilgilenenlerin sonuçları ağır olur. Başbakan Liyakat Ali Han, 16 Ekim 1951’de Ravalpindi’deki “Şirket Bağ” parkında kalabalık bir konuşma sırasında, konuşmasında halklar için kışkırtıcı ve aşağılayıcı sözler sarf ettiği için Seyyid Ekber Han adlı bir Afgan tarafından alnından vurularak öldürüldü.
Pakistanlı generaller, kölelik doğası üzerine yetiştirilmişlerdir ve bağımsızlık kavramına karşı bir hassasiyetleri yoktur; bu nedenle her zaman kendi halklarının düşmanlarıyla ittifak kurmuşlar ve bu rezil suç ortaklığı, Pakistan’daki yönetim tarihini mahvetmiştir.
Ve tarih, Pakistan ordusunun kurucu babası sayılan General İskender Mirza’nın, Bengal’deki Nevab Siraç’üd Devle’yi devirmek için İngilizlerle komplo kuran hain “Mir Cafer”in torunu olduğunu kaydetmektedir.
Her ne kadar ihanet, tarihin, Pakistanlı generaller adına kaydettiği utanç verici bir eylem olsa da bunun sonuçlarına tüm Pakistan halkının katlanması gerekmiyor; bu nedenle, milletlerinin tarihini mahveden generaller karşısında sessiz kalmamak, halkın sorumluluğundadır.
Generaller, yönetimi, küçümser ve pervasız tavırlarla ele aldılar. General İskender Mirza’nın döneminde, sadece üç yıl içinde (1955-1958) beş başbakan görevden alındı; çünkü kendisi başbakanlık makamıyla alay eder ve pervasızca davranırdı. Bu pervasızlığın sonucu olarak Pakistan, Bangladeş’te ve Keşmir’de olmak üzere ardı ardına yenilgilerle karşılaştı.
Generallerin pervasızlığı yönetim, halk, toprak ve tarihle sınırlı kalmadı aynı zamanda anayasayla oynamaya kadar uzandı ve halka yabancı bir anayasa dayattılar.
Tarih şunu kaydeder:
Bürokrat ve felçli bir hasta olan Gulam Muhammed, General Eyüb Han’ın yardımıyla, Başbakan Hoca Nazımüddin’i görevden aldı ve 1953’te Amerika’daki Pakistan büyükelçisi Muhammed Ali Buğra’yı başbakan olarak atadı ve 1954’te Pakistan anayasasının ilk taslağının yazımı tamamlandı.
Generaller geçmişte pervasızlıkları yüzünden Bangladeş’i kaybettiler ve belki de bugün aynı nedenlerle Keşmir ve Belucistan’ı da kaybedecekler. Bangladeş’in ayrıldığı dönemde generaller, özgür seçimlerin sonuçlarını kabul etmeyi reddettiler; bu yüzden Şeyh Mücibur Rahman halkını bağımsızlık mücadelesine çağırdı ve kanlı bir savaşın ardından sözde “Doğu Pakistan” çöktü, Mevlana Azad’ın (Nisan 1946) kehaneti gerçekleşti, Pakistan’ın kurmaca yapısı parçalandı, Bangladeş bağımsız bir devlet oldu ve Pakistan ordusu utanç verici bir yenilgiye uğradı.
Pakistanlı generaller, sadece Pakistan halkını ve Müslüman komşularını öldürmekle yetinmediler aynı zamanda bölgedeki ve dünyadaki Müslümanlara, hatta mazlum Filistinlilere bile zulmettiler. Amerika yanlısı Ürdün Kralı Hüseyin, Suriye destekli Filistinli direniş gruplarının artan nüfuzundan korktuğunda Eylül 1970’te “Kara Eylül” operasyonları olarak bilinen Filistinli mültecilere yönelik operasyonlara başladı.
Bu operasyonlarda, İsrail istihbarat servisleri Ürdün ile iş birliği yaparken operasyonlar “Ziya ül-Hak” adlı bir subayın başkanlığındaki Pakistanlı bir askeri heyet tarafından denetlendi. Sonuçları 35.000’den fazla Filistinlinin şehit olmasıyla sonuçlandı.
Pakistan’a döndükten sonra Ziya ül-Hak general oldu, ardından genelkurmay başkanı oldu, sonra sivil hükümeti devirdi ve askeri bir rejim kurdu, ardından başbakana düzmece bir dava açarak idam etti.
Ürdün, Ziya ül-Hak’ı en yüksek nişanla onurlandırdı ve Yaser Arafat’a göre bu katliamlarda şehit sayısı 25.000’e ulaştı. İsrailli General Moşe Dayan şöyle diyor:
“Hüseyin’in Filistinlilere 11 günde yaptığını, İsrail 20 yılda yapardı.”
Sovyetler Birliği 1979’da Afganistan’ı işgal ettiğinde General Ziya ül-Hak, Afgan cihadını destekleyerek büyük ekonomik ve askeri kazançlar elde etmek için fırsatı kullandı ve “Bin Yarayla Ölüm” ve “Kabil’i Yakma” gibi vahşi politikalar uyguladı.
Ziya ül-Hak, 17 Ağustos 1988’de, mücahitlere gönderilen “Abrams” tanklarını denetlemek için Bhavalpur’dayken, Amerikan büyükelçisi ve Amerikalı askerler ve bir dizi üst düzey Pakistan subayıyla birlikte bir C-130 uçağının patlaması sonucu öldü.
Ve tarih şahittir ki Pakistanlı generaller hırsızlık, yağma, vahşilik, pervasızlık, kölelik ve kötü yönetimden başka bir şey değildir. Medya, daha önce General Pervez Kiyani ve General Müşerref’in Avustralya ve Körfez’de devasa adalara sahip olduğuna dair raporlar yayınlarken halk, boğucu bir ekonomik krizle karşı karşıya.
Ve bugün Afganistan’a ve sanal hat boyunca yaşayanlara olan düşmanlıkları, generallerin Sovyetlere karşı cihat sırasında oluşturdukları eski hayallerinin yok olması ve daha önce Afganistan’da bulunan Amerikan ve NATO silahlarını yağmalayarak emellerine bir kez daha ulaşmada başarısız olmalarındandır.
Ve sonuç olarak onlara, Amerikalı üstatları George Santayana’nın sözünü hatırlatıyoruz:
“Tarihten ders almayanlar, onu tekrarlamaya mahkumdur.”
