Pakistan askeri rejimi son yıllarda, kendi halkıyla dürüstlük yoluyla değil, gizleme, ayrılık ekme ve hayali düşmanlar icat etme yoluyla hayatta kalmaya çalıştığını defalarca kanıtlamıştır. Şimdi bu rejim siyasi, ekonomik ve iç güvenlik krizlerinden oluşan bir bataklığa saplanmışken bir kez daha Pakistan halkının dikkatini kendi iç sıkıntılarından saptırmak için parmağını kuzey komşusuna doğrultmaya çalışmaktadır. Bu eski, yıpranmış taktik bırakın Pakistan halkını, artık dünya kamuoyunu bile kandırmıyor; onlar bu gösterinin gerçek aktörlerinin İslamabad’daki iktidar salonlarında kapalı kapılar ardında oturan aynı adamlar olduğunu artık pekala anlamış durumdalar.
Bu politikanın en açık hedeflerinden biri, Pakistan ordusunun büyük güvenlik başarısızlıklarını örtbas etmektir. Hayber Pahtunhva ve Belucistan’daki patlamalar, militan grupların saldırıları ve artan güvensizlik, bu ülkenin güvenlik kurumlarının yapısal zayıflığının ve beceriksizliğinin açık işaretleridir. Pakistanlı yetkililer bu başarısızlıkların hesabını vermek yerine, Afganistan’ı suçlamayı, kamuoyunu saptırmayı ve sorumluluk yükünden kurtulmayı tercih ediyor.
Bunun ötesinde, Pakistan askeri rejimi “Mekke Ortak Savunma Anlaşması” kapsamındaki yükümlülüklerine karşı da ikili ve çelişkili bir yaklaşım sergilemiştir. Pakistan, müttefikini savunmak için pratikte etkili hiçbir askeri adım atmamakla kalmamış, yetkilileri de askeri eyleme dair açık bir taahhütten dikkatle kaçınmıştır; oysa Pakistan ordu şefi daha önce “Pakistan’ın Suudi Arabistan’ın güvenliğine bağlılığı koşulsuzdur ve en ileri noktaya kadar gidecektir” diye beyan etmişti. Ancak sahada İslamabad, Riyad’a karşı kendi kamuya açık, yazılı taahhütlerini dahi yerine getirmediğini göstermiş ve bunun yerine Afganistan’a karşı korkakça saldırılar düzenleyerek meşgul görünmek istemiş, böylece Riyad’a karşı yükümlülüklerinden sıyrılmaya çalışmıştır.
Afganistan İslam Emirliği (IEA) ise her zaman bölgenin güvenliğinde yapıcı bir rol oynamaya çalıştı. Terörist gruplara karşı ciddi mücadelesinden Afgan topraklarının komşulara karşı kullanılmasını önlemesine kadar, tüm bunlar Kabil’in iyi niyetinin kanıtıdır. Ancak Pakistan rejimi bu adımları yalnızca görmezden gelmekle kalmamış, aynı zamanda DAEŞ ve diğer aşırı gruplara gizli ve açık desteğiyle bizzat bölgedeki istikrarsızlığın kaynağı haline gelmiştir. Belirli Pakistan çevrelerinin işbirliğiyle tasarlanan şer ve fesad projesi artık başarısız olmuş ve aynı tasarımcılar bir kez daha doğrudan saldırıları yürütmeye mecbur kalmışlardır.
Şu anda masada olan en tehlikeli senaryo, ISI’nin İslamabad’daki protestocular arasında kendi patlamalarını gerçekleştirmesi veya insansız hava aracı saldırıları düzenlemesi ve ardından bunların suçunu Afganistan’a atmasıdır. Psikolojik savaş yürütmek ve başarısızlığı haklı göstermek için tasarlanan bu şeytani planlar, bu rejimin çaresizliğinin ve acizliğinin derinliğini gösteriyor. Ancak anlaşılmalıdır ki bu tür kirli oyunların dönemi sona ermiştir ve bölge kamuoyu artık bu tekrarlanan senaryolara kanmayacaktır.
Açıkça söylenmelidir ki bugünkü Afganistan dünkü Afganistan değildir. IEA’nın askeri kabiliyetleri son yıllarda kayda değer biçimde arttı ve gerekli olması halinde Pakistan içindeki herhangi bir noktayı vurma yeteneğine sahip. Pakistan’daki tüm önemli askeri tesislerin, askeri altyapının, gelişmiş askeri teçhizatın ve önemli sivil altyapının koordinatları zaten Afgan kuvvetlerinin elinde ve Afgan Hava Kuvvetleri bunları en erken fırsatta ve doğru zamanlama ile vuracaktır. Bu gerçek bir tehdittir ve Pakistan askeri rejimi bunu ciddiye almalıdır.
Pakistan askeri rejimi bilmelidir ki suçlarından dolayı ağır cezaya çarptırılacaktır. Tarih göstermiştir ki hiçbir güç hakikat ve adalete karşı sağlam duramamıştır. Pakistan halkı bizzat kendi ordusunun yıkıcı politikalarının kurbanıdır ve bir gün hem Afgan milleti hem de Pakistan milleti bu suçlularla hesaplaşacaktır. Yanlış hesaplar ağır bir bedel getirecek ve bu rejim er ya da geç tüm hatalarının bedelini ödeyecektir.
Bugün Pakistan’ı kendi oluşturduğu bir bataklığa sürükleyen şey, dış düşmanların komplosu değil, bir dizi yanlış karar, çelişkili politika ve bir zamanlar başkalarına karşı baskı araçları olan ve şimdi dönüp kendilerini ısıran gruplara sağlanan sığınmadır. Bu ülke, terörizme gizli ve açık desteği, uluslararası taahhütlerini defalarca ihlali ve hizipsel çıkarları ulusal güvenliğin önüne koymasıyla kendi izolasyonunun zeminini hazırlamıştır.
Barış ve işbirliği yolu hala açık, ancak zayıflık konumunda ve ikiyüzlü politikalarını sürdürerek değil. Eğer Pakistan rejimi gerçekten kendisi ve bölge için kalıcı güvenlik arıyorsa terörizmi desteklemeyi bırakmalı, taahhütlerini yerine getirmeli ve Afganistan’ın milli egemenliğine saygı duymalıdır. Aksi halde bugün İslamabad’ın üzerine düşen karanlık gölgeler, yıkıcı bir fırtınaya dönüşmekte gecikmeyecektir.
