Nikopolis’in Ardından: Avrupa Güçlerinin Zilleti
Nikopolis Muharebesi sırasında çok sayıda önemli Fransız komutan esir alındı, bunların arasından en dikkat çekeni Jean de Nevers’dı. Sultan Bayezid fidye karşılığında hepsini serbest bıraktı. Jean de Nevers ise savaş alanına asla geri dönmeyeceğine yemin ederek serbest bırakıldı. Bayezid esirlere şöyle dedi:
“Size izin veriyorum. Bana karşı savaş alanına geri dönmek isterseniz, size hoşgeldiniz derim. Çünkü Avrupa’daki tüm hristiyanlara karşı savaş açmaktan ve bu savaşlardan zaferle çıkmaktan daha çok zevk aldığım hiçbir şey yok.”
Kibri yüzünden bir zamanlar “Gökyüzü üzerimize düşse bile, onu kılıçlarımızla kaldırırız” diyen Macaristan Kralı’na gelince, o savaş alanından kaçmıştı. Yanında Rodos Şövalyeleri’nin büyük üstadı da vardı. Karadeniz kıyılarına ulaşıp demirlemiş hristiyan gemilerinden birine binip kaçtılar.
Bu yıkıcı yenilginin ardından, Macaristan’ın Avrupa’daki itibarı ciddi ölçüde azaldı. Buna karşılık İslam dünyasında ise kutlamalar yapılmaya başlandı. Zafer naraları Doğu’nun her yerinde yankılandı ve Bayezid, başarısının haberini taşıyan elçileri İslam saraylarına gönderdi.
Bu elçiler, zaferin simgesi olarak hristiyan esirler getirdiler, bunlar Bayezid’in Avrupa güçleri üzerindeki hakimiyetinin sembolleri idi. Bayezid, Selçukluların meşru halefi ve Anadolu’nun hükümdarı rolünü üstlenerek Rum Sultanı unvanını aldı.
Abbasi Halifesi Tarafından Tanınma:
Bayezid daha sonra Abbasi Halifesi’nden resmi tanınma talep etmek için Kahire’ye gitti. Atalarının bir zamanlar yönettiği topraklar üzerindeki otoritesinin yasal, dini ve siyasi olarak onaylanmasını talep etti. Bu istek, Osmanlı Devleti’nin İslam dünyasındaki prestijini artırdı.
Abbasi Sultanının Memlük koruyucusu Sultan Melik Zahir Berkuk, Bayezid’in isteğini kabul etti ve onu meşru hükümdar olarak tanıdı. Berkuk, Bayezid’i Orta Asya’daki Timur tehdidine meydan okuyabilecek tek yetenekli Müslüman lider olarak görüyordu.
Tehlike Osmanlı sınırlarına yaklaşırken, Anadolu’dan binlerce Müslüman Bayezid’in topraklarına göç etti. Bunların arasında cihada katılmak isteyen savaşçılar, alimler ve bilginler vardı; bunların çoğu Irak, İran ve Maveraünnehir saraylarında görev yapmıştı. Diğerleri ise Timur’un seferlerinin şiddetinden kaçarak Osmanlı’ya sığınmıştı.
Konstantinopolis Kuşatması:
Nikopolis Muharebesi’nden önce bile Bayezid, Bizans İmparatorluğu üzerinde artan bir baskı kurmuştu. Konstantinopolis’teki Müslümanlara bir kadı atanmasıyla yargısal özerklik elde edilmişti. Ancak bu yeterli değildi. Kısa bir süre sonra Bayezid şehri kuşattı ve Bizans imparatorunu birkaç Osmanlı talebini daha kabul etmeye zorladı.
Bunlar arasında başkentte camiler ve ortak alanlar da dahil olmak üzere 700 Müslüman evinin inşa edilmesi vardı. Ayrıca şehrin gelişmiş topraklarının yarısı Osmanlı ordusu tarafından rekreasyon alanı olarak kullanılmak üzere devredilecekti.
Bayezid ayrıca Bizans devletine yeni vergiler koydu ve şehrin dışındaki bağ ve çiftliklerden haraç aldı. Tüm bunlar Osmanlı hazinesini zenginleştirdi. Ezanın başkentte açıkça ilan edilmesine de izin verildi.
Nikopolis’in ardından Osmanlılar Balkanlar üzerindeki hakimiyetlerini sağlamlaştırdılar. Bu da yerel halk arasında korkuya neden oldu. Bosna ve Bulgaristan hızla Osmanlı yönetimine boyun eğdi. Geriye kalan hristiyan milisler ortadan kaldırıldı ve savaş alanına dönmeleri engellendi. Bayezid ayrıca Haçlıların yanında yer aldığı için Mora valisini cezalandırdı.
Bayezid Bizanslılara karşı sert bir intikam alabilirdi ancak bunun yerine onların tamamen teslim olmasını talep etti. İmparator Manuel, Batı Avrupa’dan yardım isteyerek karşılık verdi. Ancak Bayezid için Konstantinopolis kuşatması yalnızca stratejik değildi, aynı zamanda ideolojik bir adımdı ve cihada dayanan büyük bir vizyonun parçasıydı.
Bayezid, güçlü bir orduyla Bizans başkentinin şiddetli kuşatmasını yeniden başlattı. Abluka o kadar sıkıydı ki şehrin düşüşü an meselesiydi. Avrupa antik şehrin çöküşüne hazırlanıyordu. Ancak Bayezid sonunda kuşatmayı kaldırarak güçlerini doğuya doğru yönlendirdi.
