Afganistan İslam Emirliği Sözcüsü Zebihullah Mücahid, Kabil’deki son basın toplantısında, komşu Pakistan’daki yönetim sistemiyle ilgili önemli noktalara işaret ederek Pakistan halkı arasında derin bir tartışma başlattı.
Ancak, ifade özgürlüğü görünüşte var olsa da hükümet politikalarını ve başarısızlıklarını eleştirmek bireylerin hayatına mal olabilir ve hiç kimse bu acı gerçeklere işaret etmeye cesaret edemeyebilir.
Görünürdeki sivil hükümet ve askeri yöneticiler belki de artık gizli komplolarını ve yasadışı gelir kaynaklarını saklayamayacaklarını, dış politikalarını haklı çıkaramayacaklarını anlamışlardır.
Mevcut Afgan rejimini eleştirmek ve sanal sınırdan saldırılar da bu sorunu gizlemez.
Mücahid Efendi, açıkça şunu söyledi: Pakistan’daki sivil vatandaşlar ve sivil yönetimi destekleyen bazı yetkililer asla Afganistan’a kötülük beslemezler ancak ordunun içindeki “etkili ve güçlü bir yönetici zümre” Pakistan’ı kötüye çıkarmak ve kişisel hedefler ve çıkarlar uğruna feda etmek istiyor. Bu gerçeklere işaret etmek, özellikle Afgan güvenlik güçlerinin sanal sınır boyunca misilleme ve savunma saldırıları, ordunun kötü yüzünü her zamankinden daha fazla ortaya çıkarmışken artık hiç kimse için gizli değil.
Asım Münir’in İnatçılığı:
Pakistan Ordusu Kurmay Başkanı Asım Münir, aynı zamanda “Kari” (Kuran okuyucusu), “Hafız” ve sözde “Seyyid” gibi sahte maskeler takarak Pakistan’ı yakın askeri dostlarının yardımıyla yıkıma sürükledi. Kendi halkının umutlarını ve özlemlerini, komşuluk ilkelerini ve de cumhuriyet ve demokrasi devleti için belirlenmiş tüm standartları unuttu.
Münir’in askeri ve istihbarat grubu, başbakan Şahbaz Şerif’i bile kontrolü altına aldı; kendisine zorla bir kişilik kazandırdı ve Hindistan’a karşı başarısız bir savaşın ardından alay konusu olan bir “Mareşal” unvanı verdi. Dahası, ABD lehine baskı uygulamak ve ardından Pakistan başbakanının Mısır’daki konferanstaki dalkavukça davranışı, Pakistan’ın itibarını kamuoyunda sarsmaya ve rencide etmeye devam ediyor.
Halkın Hoşnutsuzluğu:
Şu anda Pakistan’da geniş çaplı tepkiler yaşanıyor; Pakistan halkı, Pakistan ordusunun Afgan topraklarına ve Afgan sivil halkına yönelik saldırılarını kınadı ve defalarca Afganistan’a karşı sınırı geçmek yerine kendi iç sorunlarını çözmeyi talep etti. Ancak Pakistan ordusu, bu talebi görmezden geldi ve halkın sesini kıstı. Afgan güçlerinin misilleme ve savunma saldırılarında askerlerinin uğradığı kayıp ve zararları bile açıklayamıyorlar.
DAEŞ Projesi:
Stratejik hedeflerine her zaman terörist grupları eğiterek ve destekleyerek ulaşan Pakistan ordusu, şimdi de DAEŞ’i Orakzay ve diğer bölgelerde barındırarak dünyanın gözüne toprak atıyor. Yeniden dünyayla pazarlık yapabileceklerini ve yetiştirdikleri tekfircileri dünya için büyük bir tehdit olarak sunabileceklerine inanıyorlar. Hatta defalarca, bu Haricilerin Afganistan’dan geldiğini iddia ediyorlar, oysa DAEŞ de dahil olmak üzere hiçbir yabancı istihbarat grubunun Afganistan’da istikrar bulacak yeri yok. Aksine, bu tür kötü projeleri yürüten Pakistan ordusunun kendisidir.
Pakistan Taliban Hareketi (TTP) Karşısında Acizlik:
Pakistan Taliban Hareketi’nin şu anda Pakistan askeri yönetimi için en büyük baş ağrısı kaynağı olduğu ve varlık felsefesinin, ordunun Hayber Pahtunhva ve kabile bölgelerindeki sınırsız zulüm ve haksızlıkta kök salmış olduğu bir gerçektir.
TTP savaşçıları, kabile bölgelerinde alenen faaliyet gösteriyor ve her gün askeri karakol ve hedeflere saldırıyor; öyle ki Pakistan milisleri, artık onlarla yüzleşemiyor ve askeri kapasitesi ABD ve Avrupa ülkeleri nezdinde sorgulanıyor. Bu nedenle, defalarca TTP’nin, kendilerine Afgan topraklarından saldırdığını ve İslam Emirliği’nin onları desteklediğini bahane ediyorlar.
Ancak Pakistan, bu iddialarına ilişkin herhangi bir kanıt sunamadı. Acizliğini kabul etmeli ve TTP’yi Afganistan dışında yerel bir gerçeklik olarak kabul etmelidir.
Uyuşturucu ve Kaçakçılık:
Pakistan’ı yöneten “güçlü ve şerir askeri zümre”nin kendi işleri de var. Birçoğu, zor günlerde veya emeklilikten sonra yaşamak için Avrupa ve Amerikan vatandaşlığı aldı. Ayrıca, tekfirci grupları korumanın ve eğitmenin yanı sıra, kendi topraklarında uyuşturucu, kaçakçılık ve adam kaçırma ağları yaydılar ve bunlardan milyonlarca dolar kazanıyor, ardından bunları “kara para” olarak kendi işlerine yatırıyorlar.
Yukarıda belirtilen sorunlar ve hastalıklar nedeniyle bu askeri grupların mevcut dünyanın yasal politikaları çerçevesinde komşularıyla ilkeli ilişkiler sürdürmesinin bir yolu yok. Diyalog ve politika dilini anlamıyorlar ve ülkeleri, bölgede ve dünyada güvenilir bir devlet olarak kabul görmüyor. Dolayısıyla, bu tür Pakistan politikalarının meşruiyeti gün geçtikçe sorgulanıyor.
İki ülke arasındaki son çatışmalar, Afganistan’ın askeri olarak veya tehdit diliyle yenilemeyeceğini gösterdi. Afganistan, her vatandaşın gönüllü olarak bu savaşa katılmasını ve vatanının her karış toprağını savunmasını sağlayan bir halk desteği ve meşruiyete sahip.
Afganistan, Pakistan’ın iyi bir komşu olarak meşruiyet ve onur meselesini ortaya koyuyor ve de her zaman örtbas ve tehdit zamanının sona erdiği konusunda tavsiyede bulunmuştur.
Afganların şimdi güçlü ve rekabetçi bir hükümeti var ve ilk kez, komşuları ve bölge ülkeleriyle asla önceliklerinden taviz vermeyen bir politika temelinde muamele görüyorlar.
Pakistan ordusunun özel zümreleri için kendi ülkelerinin itibarını daha da zedelememeleri, komşulara ve bölge ülkelerine düşmanlığı, halklarına tarihi bir miras olarak bırakmamaları daha iyidir. Bunun yerine, kendi onurlarını ve küresel coğrafyadaki geleceklerinin devamı meselesini düşünmeleri daha iyidir. Ve en önemlisi, ordularını gerçekten ulusal bir orduya dönüştürmeli, kendi halklarını ve topraklarını savunmalı ve onları dünyaya paralı asker ve kiralık katiller olarak sunmamalıdırlar. Aksi takdirde, Pakistan ordusunun Hindistan ve Bangladeş’e karşı tarihi deneyimleri tekrarlanabilir.
