Yazar: Ebu Cavid
İslam, adalet ve hakkaniyet dinidir; takipçilerini zalimi desteklemekten alıkoymuş bir dindir. Şöyle buyurur:
“Günah ve düşmanlık üzerine yardımlaşmayın.” (Maide Suresi 2)
Ancak ne yazık ki İslam’ın bu temel ilkeleri, alim kılıklı bazı kişiler tarafından ayaklar altına alınmıştır.
Pakistan askeri rejimi, kuruluşundan bugüne kadar Amerika’ya köle olarak kalmış durumda; bu gerçek, bir çocuk tarafından bile bilinmekte ve herkes Pakistan’ın bölgedeki rolünü anlamaktadır. Ancak burada, ağızları bütün gün hadisleri tekrarlamaktan yorulan, yine de o hadislerin gereklerine karşı gelen bazı alimler var. Pakistan askeri rejimini över, onun eylemlerini gururla yüceltir ve çağdaş Nemrud’u ilerleme ve gelişimin sembolü olarak görürler.
Realiteyi kavrayarak kendilerini hakikat önderleri olarak konumlandırması gereken alimler, bugün kafire uymayı bile ilerlemenin yolu olarak görüyorlar. Din anlayışlarının son derece yüzeysel mi olduğunu yoksa bilinçli olarak boyunduruk altına mı girdiklerini bilmiyorum. İslam dini, kafirin yolunu ilerlemenin sırrı olarak gören bir inanç değildir. Öyle olsaydı sahabiler, Roma ve Pers’in büyük imparatorlukları karşısında onurlu bir şekilde durmaz, onlara karşı cihat etmezlerdi; aksine onların gelişini iyi bir haber olarak karşılar ve onları topraklarına davet ederlerdi.
Din sembollerinin neden yavaş yavaş solmakta olduğunu ve bu ayetin neden göz ardı edildiğini bilmiyorum:
“Zulmedenlere meyletmeyin, yoksa size ateş dokunur.” (Hud Suresi 113)
Asım Munir, Afganistan’ın kalbinde beş yüz masum insanı şehit eden kişidir. Onun elleri her gün masumların kanına bulanmaktadır. Filistin halkının katili Trump, Afganistan’ı yıkan kişidir; İslam ile küfür arasındaki mücadelede bir küfür lideridir ve her gün İslam’a karşı planlar düzenlemektedir. Bu tür figürlerin Müslümanlar için ilerleme modeli olarak nasıl sunulabildiğini bilmiyorum.
Alimlerin görevi küfre boyun eğmek değildir; bu sapkınlık, dalalet ve görevlerine ihanettir. Alimlerin görevi, insanların zihinlerini küfrün her komplosuna karşı uyarmak ve küfür şu anda güçlü ve baskın görünse de nihai zaferin İslam’a ait olduğunu onlara göstermektir. İslam, dünyanın her köşesinde hüküm sürecektir. Onların görevi, insanlara İslam’ın egemenliğini ve küfrün boyun eğdirilmesini aşılamaktır; oysa onlar bunun yerine onları köleliğe hazırlıyorlar.
Alimler, tek bir fetva yüzünden yıllarca hapiste yatan İmam Malik (rahimehullah) gibi olmalıdır. Zalim bir hükümdar onu bu fetvayı geri çekmesi için muazzam bir baskıya maruz bırakmıştı ancak o salih duruşunu değiştirmedi. Kuran’ın yaratılmışlığı itikadı yüzünden hapsedilen ve işkence gören, ancak duruşundan vazgeçmeyen ve Kuran’ın yaratılmış olduğunu kabul etmeyen Ahmed b. Hanbel (rahimehullah) gibi olmalıdırlar.
İslam tarihi, alimlerin hakkı söyledikleri için hapsedildiği veya şehit edildiği binlerce olayla doludur. Eğer Pakistanlı alimler, hakkı söyleyemiyor, zalimlerin açık zulmünü kınayamıyor ve şu hadis üzerine amel edemiyorlarsa:
“Cihadın en faziletlisi, zalim bir yöneticinin huzurunda söylenen hakikat sözüdür.”
O zaman en azından sessiz kalmalı ve şu hadis üzerine amel etmelidirler:
“Allah’a ve ahiret gününe inanan, ya hayır söylesin ya da sussun.”
Ancak o zaman sessizlikleri belki mazur görülebilir. Zalimi desteklemek ve onu övmek asla doğru bir duruş olamaz; bu, bozguncu alimlerin açık bir alametidir.
Bu Ümmetin düşünce liderlerine, kalplerde cihat ruhunu ateşleyebilecek ve çağdaş Nemrud’a karşı mücadele cephesini güçlendirebilecek insanlara ihtiyacı vardır. Ancak Pakistan’ın bozguncu alimleri, çağdaş Nemrud’a karşı yürekten bir nefret bile aşılamak bir yana, onu gençlere ilerleme ve gelişimin sembolü olarak tanıtmaktadırlar. Onu, kültürümüzün tamamen geri olduğu ve gerçek medeniyetin bunun yerine Batı’ya ve Trump’a ait olduğu izlenimini vererek sunmaktadırlar.
Tüm bu olaylardan sadece kitlelerin değil, aynı zamanda seçkinlerin de çağdaş Deccal’in aldatmacasında tuzağa düştüğü açıktır. Bu aldatmacanın kökleri seçkinlerin ve hatta din alimlerinin zihinlerine kadar ulaşmıştır. Artık bütün gününü hadis öğreterek ve Kuran’ı tefsir ederek geçiren alimlerden bazıları bile sapkınlığın tozuyla örtülmüştür.
