Araplar Roma ve Pers imparatorluklarıyla karşı karşıya geldiklerinde, bazı yüzeysel gözlemciler bu çabanın mantıksız olduğunu düşündüler. Onlara göre İslam’ın zafer kavramı sadece bir fantezi gibi görünüyordu. Karanlıkta kaybolmuş oldukları için bakış açıları sınırlıydı. Yine de İslam’ın amacı, karanlığı aydınlığa dönüştürerek tiranlık ve baskıyı adalet ve eşitlikle değiştirip dünyanın her köşesini aydınlatmaktı. Amacı, sosyal hiyerarşilerle bölünmüş bir dünyada adaleti teşvik etmek, ayrıcalıklı ve ayrıcalıksız olanlar arasında eşitliği kurmaktı.
Müslüman ordusu maddi kaynaklardan ve silahlardan yoksundu, ancak Allâh’ın yardımına olan sarsılmaz güvenleri inançlarını o kadar güçlendirmişti ki, 18.000 asker, yaklaşık 50.000 kâfirden oluşan bir orduya karşı dimdik duruyordu.
Arabistan’ın ıssız çöllerinden gelen bu kişiler, Irak’ topraklarına doğru ilerlediler ve zafer kazandılar. Ancak, bu zaferi mucizevi bir şans olayı olarak gören şüpheciler hâlâ vardı. Sadece maddi araçlara bağımlı olan bu kişiler, Allâh’ın manevi yardımını nasıl kavrayabilirdi?
Hicaz’dan gelen bu kervan, daha büyük ordulara karşı zafer kazanmalarını sağlayan zafere ve şehadete inanıyordu. Liderleri Halid bin Velid güven, inanç ve huzuru temsil ediyordu. Yenilgi kavramına yabancıydı. Romalılar ve Persler Müslüman güçlerine karşı birleşik bir cephe oluşturmalarına rağmen, “Allâh’ın Kılıcı” olarak bilinen Halid, onları umutsuz bir geri çekilmeye zorlayarak ittifaklarını bozdu. Savaş alanına sayısız düşman cesedi dağılmıştı. Bu zaferlerin kaynağı amcak ve ancak ilahi yardıma bağlıydı.
Hüsrev’in Persleri ile İslam arasındaki savaş kritik bir aşamaya girdi. Müslüman komutan Sa’d bin Ebî Vakkas, filler ve gelişmiş silahlarla donatılmış 120.000’den fazla Pers gücüne karşı sadece 30.000 savaşçıdan oluşan bir orduya liderlik etti. Müslümanlar eski kılıçlara sahipti ve birçoğu uygun zırhlardan yoksundu. Yine de cihad için duydukları coşkuları eşsizdi.
Maddi düşmanlardan korkmuyorlardı, çünkü ilahi yardıma güveniyorlardı. Her biri şehitlik onuru için hararetle dua ediyordu. Üç gün üst üste savaştan sonra, dördüncü günde Pers’in talihi ve tahtı çöktü. Komutanları öldürüldü ve yenilen orduları geri çekildi. Kadisiye savaş alanı, Pers gururunun sonunu işaret etti ve bin yıllık Pers imparatorluğu bu mütevazı ve basit bireylerin elinde çöktü.
Bu güzel şahsiyetler insan onurunu temsil ediyorlardı, kalpleri zafer ve şehitlik özlemiyle atıyordu. Buna karşılık düşmanları ise sadece geçici başarılar için savaşmışlardı, ölümden korktular ve onu yenilginin bir sembolü olarak gördüler. Yüzeysel bir materyalist dünya görüşüne bağlı olanlar genellikle maneviyatın ve ilahi yardımın özünü kavrayamazlar. İslam tarihi, materyalizmin savunucularının inanç ve ilahi destekle güçlendirilmiş olanlarla çatıştığı ve zaferin sürekli olarak ikincisini desteklediği sayısız örneğe tanıklık eder.
Geçmişin ve bugünün hikayeleri aynıdır. Bugün, İsrail materyalizmin şampiyonu olarak duruyor. Yine de Gazze’nin silahsız halkı, materyalistlerin tüm yanlış ideolojilerini, inançlarını ve hırslarını paramparça edecek kadar cesaret gösteriyor.
Bugün bile yüzeysel düşünürler, Gazze halkının İsrail’e karşı direnişini delilik olarak nitelendiriyorlar. Ancak Allâh’ın ilahi yardımından habersiz oldukları için, İsrail aşağılayıcı bir yenilgiyle karşı karşıya kaldığında şaşıracaklar. Böyle bir günü bekliyoruz ve Allâh’ın izniyle bunun kaçınılmaz olduğuna kesinlikle inanıyoruz.
