DAEŞ’in Irak ve Suriye’de Yükselişinin Arkasındaki Faktörler
Irak ve Suriye, her iki ülkedeki karmaşık siyasi, sosyal, ekonomik ve güvenlik faktörlerinin bir toplamı nedeniyle DAEŞ faaliyetlerinin ana merkezleri haline geldi.
Bu faktörler farklı aşamalarda ortaya çıktı, ancak sonunda bir araya geldiler ve DAEŞ’in sözde hilafet topraklarını oluşturdular. Bu faktörleri anlamadan, grubun yükselişinin ve genişlemesinin ardındaki gerçek nedenleri kavramak zordur.
Saddam Hüseyin rejiminin düşüşü ve ardından Irak’ın ABD liderliğindeki koalisyon tarafından işgal edilmesinin sonrasında, ülke derin siyasi değişime ve de idari ve güvenlik açısından yaygın bir düzensizliğe sürüklendi. İşgal yetkililerinin ilk kararlarından biri, Irak ordusunu tamamen dağıtmak ve Baas Partisi üyelerini hükümetten ve kamu kurumlarından geniş çaplı bir tasfiyeye tabi tutmaktı. Daha sonra de-Baasifikasyon olarak bilinen bu politika, binlerce eski askeri subay ve hükümet çalışanını bir gecede işsiz bıraktı ve yıllarca süren bir kriz doğurdu.
Bazı raporlara göre, Saddam’ın Fedaileri, Cumhuriyet Muhafızları üyeleri, istihbarat subayları ve savaşta tecrübeli komutanlar da dahil olmak üzere yaklaşık 100.000 eski Baasçı personel bu politika nedeniyle görevlerini kaybetti. Bir zamanlar Irak’ın güvenlik kurumunun belkemiği olarak kabul edilen bu adamlar, aniden işlerinden, gelirlerinden ve sosyal statülerinden mahrum kaldılar. Zamanla, birçoğu hükümete karşı savaşan silahlı gruplara katıldı.
Bunlar arasında en iyi bilineni Hacı Bekir idi. Saddam Hüseyin’in istihbarat servisinde albaydı ve daha sonra grubun askeri operasyonlarının baş mimarı oldu. DAEŞ’in örgütsel yapısını inşa etmede ve toprak ele geçirme kampanyalarını planlamada büyük bir rol oynadı.
Daha sonra ele geçirilen belgeler, sözde hilafeti yönetmek için ayrıntılı bir plan çizdiğini gösteriyordu. Baas Partisi’nin istihbarat ve güvenlik aygıtından modellenen bu plan, organizasyon şemaları, yetkili listeleri, sorumlulukları ve bir ülkenin kontrolünü kademeli olarak ele geçirmek için adım adım bir strateji içeriyordu. Saddam’ın düşüşünden sonra iktidara gelen Irak hükümetleri, Sünni nüfusa karşı ayrımcı politikalar benimsedi. Bu, Sünni çoğunluklu bölgelerde derin bir adaletsizlik ve marjinalleşme duygusu doğurdu.
Siyasi güç büyük ölçüde Şii ve Kürt grupların eline geçerken Anbar, Ninova, Selahaddin ve Kerkük gibi vilayetler birçok temel devlet hizmetinden yoksun bırakıldı. Yoksulluk, ihmal, keyfi tutuklamalar ve toplu infazlar Irak’ın Sünni toplumu arasında benzeri görülmemiş seviyelere ulaştı.
Şiiler ve Sünniler arasındaki uzun süredir devam eden mezhepsel ayrım, durumu daha da kötüleştirdi ve aşırı grupların büyümesi için verimli bir zemin oluşturdu. Ilımlılığın ve milli birliğin sesi olabilecek birçok ılımlı Sünni lider ve milliyetçi figür, ya terör saldırılarında ya da güvenlik operasyonları sırasında öldürüldü. Onların yokluğu, aşırı örgütlere Irak’ın siyasi ve sosyal manzarasında nüfuzlarını yayma alanı verdi.
Suriye’de iç savaş, Mart 2011’de yönetimdeki hükümete karşı halk protestoları patlak verdikten sonra başladı. Bu protestoların büyük çaplı bir insani ve güvenlik felaketine dönüşmesi uzun sürmedi. DAEŞ’in orada yükselmesinin arkasındaki en önemli faktör, hükümete karşı yaygın ayaklanma ve devlet otoritesinin doğu ve kuzey Suriye genelinde kademeli olarak çökmesiydi.
Hükümet kontrolü bu bölgelerden kayboldukça çeşitli silahlı muhalif grupların ardından aşırı örgütler devraldı. Rakka, DAEŞ’in sözde hilafetinin başkenti ilan edildi. Alevi liderlik ile Sünni nüfus arasındaki mezhepsel gerilimler yoğunlaştığında DAEŞ, Sünni topluluğu savunma sloganı altında binlerce insanı örgütlemek için fırsatı değerlendirdi. Bu arada, bölgedeki birkaç ülke, Suriye hükümetini devirmek amacıyla silahlı muhalif gruplara mali ve askeri destek sağlıyordu. Bu desteğin büyük bir kısmı sonunda DAEŞ’in eline geçti ve grubun askeri gücünü benzeri görülmemiş bir ölçekte güçlendirdi.
Irak’ta ağır güvenlik baskısıyla karşı karşıya kalan DAEŞ, 2013’te Suriye’ye girdi. Önce ülkenin doğu bölgelerini, ardından Rakka’yı ele geçirdi. Ne Suriye hükümeti ne de silahlı muhalif gruplar onu durduramadığı için DAEŞ, Suriye’nin geniş bölgelerini hızla ele geçirdi ve de Irak ve Suriye’deki toprakları arasında sürekli bir kara bağlantısı kurdu. Bankaları, devlet depolarını ve petrol sahalarını yağmalayarak DAEŞ, muazzam mali kaynaklar ve çok miktarda silah elde etti. Bu, onu dünyanın en zengin ve en yıkıcı tekfirci örgütü haline getirdi.
Bu şekilde, hem Irak hem de Suriye, her biri kendi siyasi, güvenlik ve sosyal koşulları nedeniyle DAEŞ’in büyümesi için verimli bir zemin haline geldi. Her iki ülkedeki krizler bir araya geldi ve nihayetinde modern çağın en tehlikeli tekfirci örgütünü ortaya çıkardı.
