Halil Tesel
Dün, Baglan vilayetinde yerel halktan yüzlercesi, sıradan insanlar, kabile reisleri ve gençler bir araya gelerek Pakistan askeri rejiminin Afgan topraklarına yönelik saldırılarını kınadı ve aynı zamanda Afgan sınır muhafızlarına ve misilleme operasyonlarına derin desteklerini dile getirdi.
Baglan’da yaşananlar, halk birliğinin ve milli desteğin bir örneğini teşkil ediyor.
Mübarek Ramazan ayının her gününde, minberlerde ve camilerde eller, İslam Emirliği’nin ve mücahitlerinin tutumunu desteklemek için duaya kalkıyor. Bu dikkat çekici tarihi bir olaydır, çünkü Pakistan askeri rejimi, halk desteğinin gücünü ve cesur bir halkın pratik cihat anlayışını hissetmeye başlamış ve ücretli bir ordunun, gerçek halk desteğine sahip inançlı bir İslam ordusu karşısında duramayacağını anlamaktadır.
İslam Emirliği’nin Pakistan askeri rejimine karşı yürüttüğü misilleme operasyonları veya “Zulme Karşılık” olarak adlandırılan harekat, büyük bir başarıyla devam etmekte ve onlarca Pakistan mevzisinin ele geçirilmesi ile yüzden fazla paralı askerin öldürülmesi dahil birçok başarı elde etmiştir. Savaş tarihi, zaferlerin sadece güç ve silahla değil, manevi ruh ve kutsal hedefle kazanıldığını kanıtlamıştır ve bu ilkeden hareketle vatan savunması kutsal bir cihat olarak kabul edilir. Pakistan askeri rejimi, mübarek Ramazan ayında Afgan topraklarına saldırılar düzenledi ancak İslam Emirliği kara ve hava kuvvetleri aracılığıyla sert ve acı verici bir karşılık verdi ve onurlu bir intikam aldı.
Belki de Pakistan rejimi, ücretli ordusu aracılığıyla Afganistan’daki yasadışı müdahaleler ve zayıf bahanelerle yıllardır ulaşmaya çalıştığı hedeflere, beyhude bir müdahale tarihi boyunca erişebileceğini sanıyordu. Ancak bugün siyasi ve coğrafi gerçeklik değişti; Afganistan güçlü bir sisteme sahip ve Pakistan askeri rejimine karşı tutumda milli bir ittifak ve kapsamlı bir fikir birliği mevcuttur.
Öte yandan, Pakistan rejiminin bu haksız savaşı başlatmak için hiçbir meşru gerekçesi yoktur; aksine, zayıflığını ve iç krizlerini gizlemek, kendi halkının gözüne kül serpmek amacıyla başlatmıştır. Ancak bugün, onu pişmanlık pozisyonuna sokan ölümcül darbelerle karşı karşıyadır; çünkü savaş başlatmak kolaydır ancak savaşı kazanmak zordur. Afganlar tarih boyunca savaşları kazanma konusunda geniş deneyime sahipken Pakistanlılar burada detaylandırmaya gerek olmayan uzun ve utanç verici yenilgiler tarihine sahiptir.
Şimdi bu savaşın bir başka yönüne, yani halk desteği ve kamuoyu fikir birliğine geçelim. Pakistan halkı, iradesi dışındaki bir zümre tarafından yönetilmektedir; oradaki birçok siyasi parti, şeyh ve alim, ordunun şeytani politikasını, başkalarının çıkarlarına hizmet etme oyununu ve Afganistan’a müdahalesini defalarca eleştirmiştir.
Bunu kötü niyetli bir eylem olarak nitelendirmiş, itiraz etmiş ve açıklamışlardır ancak Pakistan askeri rejimi onları dinlememiş, hatta çoğu zaman bu itirazların liderlerini öldürmeye veya gözaltına almaya kalkışmıştır.
Afgan tarafına baktığımızda ise tablo tamamen farklıdır; İslam Emirliği, Pakistan askeri rejimiyle sadece yalvarma ile değil, güçle mücadele edilmesi yönündeki tarihi bir halk talebini karşılamıştır. Burada ünlü Peştun atasözü devreye giriyor: “Eğer evim yanarsa, duvarları daha da sağlamlaşır!” Pakistan rejimi, son saldırılarından sonra Afganların kendisine olan nefretini ve Afganların karşılık verme ve yüzleşme kapasitesini görmüştür.
Bugün ülke içindeki ve dışındaki Afganların, İslam Emirliği’nin yürüttüğü misilleme operasyonlarını desteklemekte birleştikleri açıktır. Kadınlar, anneler ve yaşlılar, mübarek Ramazan ayında onlara dua etmektedir. Yurtdışında yaşayan ve eski rejimin kalıntılarından olan birçok kişi bile İslam Emirliği’nin cesaretini ve haklılığını kabul etmekte, analizlerinde bunu Afganistan tarihinde ilk kez Pakistan rejiminin sürekli yönelttiği “saldırıya” karşılık gerçek bir “yumruk” olarak gördüğünü açıkça ifade etmektedir.
“Zulme Karşılık” operasyonlarına yönelik halk desteğinin ve ulusal birliğin yüksek manevi ruhu her geçen gün artmakta, halkın sevdiği ve saygı duyduğu mücahit güçler, dönüşlerinde her zaman çiçeklerle karşılanmakta ve başlarına çiçeklerden taçlar konulmaktadır. Bunun aksine, Pakistan milislerinin ölüleri için kimse ağlamamaktadır. Pakistan’daki ordu komutanları ve politika yapıcılar ise ne tarih bilgisine sahip, ne tarihi dersleri anlıyor ve ne de alimlerin, düşünürlerin ve siyasetçilerin görüşlerini kavrıyor. Afganlar savaşlardan yoruldu ve asla savaş istemiyor; kırk yıl sonra, İslam Emirliği liderliğinde yaraları sarmanın zamanı geldi ancak bu, herhangi bir saldırıya uğrarlarsa sessiz kalacakları veya savunma yapamayacakları anlamına gelmiyor.
Bu krizde, İslam Emirliği’nin dış politikası etkili bir rol oynamış ve yurtdışındaki siyasi misyonlar, ev sahibi ülkelere Afganistan’ın savaş istemediğini ancak halkını savunma konusunda ağır bir sorumluluk taşıdığını açıklamış; bu nedenle de Pakistan’ın aksine, müzakereleri her zaman masada tutmuş, Pakistan ise sık sık müzakere masasından kalkıp yalanlarını gizlemek için yeni bahaneler aramıştır.
Şüphesiz, dışarıdaki kötü niyetli çevreler, reddedilen bazı Afgan siyasetçiler ve bölgesel istihbarat medyası da yanlış bilgiler yayarak aldatıcı propagandalarla Afganlar arasında yeniden fitne tohumları ekmeye veya Afgan güçleri ile halk arasında bir uçurum oluşturmaya çalışmaktadır. Ancak şunu bilmelidirler ki ümmet uyanmıştır ve vatanın gerçek hizmetkarlarının ve koruyucularının kim olduğunu artık çok iyi bilmektedir.
