İslam nizamının beyaz sancağı altında, yeni ve tazelenmiş bu Afganistan yükselmekte, bağımsızlığın nefesini içine çekmekte ve İslam ümmetinin bedenindeki merkezi konumunu yeniden kazanmaktadır. Ancak bu ülke, tarihi boyunca işgaller, istilalar ve fikri savaşların son derece acı bölümlerini yaşamıştır; bunların en belirginlerinden biri de Sovyetler Birliği ve müttefiklerinin Cedi ayının altısında gerçekleştirdiği işgaldir.
Cedi ayının altısı sadece askeri bir işgalin başlangıcı değildi; aynı zamanda batıl küresel bir ideolojinin (komünizmin) açık bir dayatmasıydı. Sonraki yirmi yıllık Amerikan işgali dönemi de benzer bir işgal modelini, ancak yeni bir formatta temsil etti: Yumuşak, kültürel ve politik bir işgal.
Bu makale, işgal ve istilalar sonrası Afganistan’ın gerçekliğini analiz etmek ve alimlerin merkezi rolüne ışık tutmak için bu deneyimlerden yola çıkmaktadır:
İşgal Sadece Askeri Bir Olgu Değildir
Tarihi deneyimler, işgalin tanklar, uçaklar, silahlar ve ordularla sınırlı olmadığını, aksine sağlam fikri, inancı, kültürü, gelenekleri ve ulusal kimliği yok etmeyi hedefleyen karmaşık bir savaş olduğunu kanıtlamıştır. Cedi ayının altısındaki işgal, komünizmi getirirken son işgal ise liberalizmi, sekülerizmi ve tüketim kültürünü taşıdı. Her iki işgalin ortak hedefleri şunlardı:
Afganların iman köklerini zayıflatmak.
Bağımsızlık ve direniş iradesini kırmak.
Özgür ve bağımsız zihinler yerine bağımlı zihinler oluşturmak.
Dolayısıyla işgalin sonu, sadece yabancı orduların çekilmesi anlamına gelmez; onların geri çekilmesinden sonra fikirler ve değerler alanındaki en tehlikeli savaşlar başlar.
“Değnek ve Tüfek” Felsefesi; İmanın Üstünlüğü
Türkler (Gazneliler) zamanındaki “Değnek ve Tüfek” felsefesi, onurlu Afgan halkının altın tarihinin parlak bir sayfasıdır ve sadece coşkulu bir anı değil, aynı zamanda İslami cihadın derin bir prensibidir. “Değnek” araçların zayıflığının bir sembolü olsa da, ona eşlik eden samimi tevekkül, yenilmez bir gücün kanıtıdır.
Bu felsefe, savaşın sonucunun silahın ağırlığıyla değil, inancın gücüyle belirlendiğini vurgular. Bu gerçek, Sovyetlere karşı verilen mücadelede ve daha sonra NATO ittifakına karşı verilen mücadelede pekişti. Burada, işgalin ancak halk onun meşruiyetini reddettiğinde yenilebileceği ve bunun da ancak iman ve hak talebiyle mümkün olduğu görüldü.
Kurtuluş Sonrası En Tehlikeli Aşama
İşgalcilerin tankları çekildiğinde ama fikirleri kaldığında, askeri işgal sona erdiğinde ama kültürel nüfuz canlı kaldığında, ümmet için en tehlikeli aşama başlar. Bu aşamada:
Adalet yerini intikama bırakır.
İç çatışma, dış düşmanın yerini alır.
İnsanlar, yorgunluk ve bıkkınlık nedeniyle değerlerini düşük bir fiyata satarlar.
Bu nedenle özgürlük sadece bir zafer değil, aynı zamanda büyük bir sınavdır.
Alimlerin Tarihi Sorumlulukları
İşgale direniş zamanında her mücahit ön saflardadır, ancak işgal sonrası aşamada en büyük sorumluluk alimlerin omuzlarına düşer. En önemli görevlerinden bazıları şunlardır:
Yaraları Sarmak: Alimlerin görevi sadece fiziksel yaraları tedavi etmekle sınırlı değildir; fikri ve manevi yaralar tedavi edilmeye daha da muhtaçtır. Savaşın dehşetinden çıkan bir toplum, yumuşak söze, hikmete ve sabra ihtiyaç duyar.
Otorite ve Halk Arasında Denge Sağlamak: Alim, otoritenin kölesi veya fitne ateşini körükleyen biri olmamalı, aksine hakikati tavsiye eden, güç için rekabet etmeyen bir kişi olmalıdır.
Bölünmeyi Önlemek: Tarih, Afganistan’ın önce içeriden zayıflatıldığını, sonra düşmanın ona hakim olduğunu kanıtlamıştır. Bu nedenle alimler, birliğin son kalesi olmalı, umumi minber, kişisel görüşleri dayatmak veya kişisel tercihler nedeniyle kolektif sınırları aşmak için kullanılmamalıdır.
Bağımsızlığın Şer’i Tanımını Yapmak: Bağımsızlık sadece yabancı işgalden kurtulmak değildir; kararların, yasaların, kültürün ve değerlerin İslam’dan ve milli vicdandan kaynaklanmasıdır. Alimler bu meseleyi en iyi bilen ve bu sorumluluğu üstlenmeye en layık olanlardır.
Alimler Susarsa; Tarih Tekerrür Eder
Alimler sessiz kalamaz; aksine, her meselede ilgili mercilerle görüşmeli, onları sağlam ilmi delillerle müzakere etmeli ve halkı bilinçlendirmelidirler. Çünkü tarih, alimlerin sessizliğinin cahillere alan açtığını, nasihatin terk edilmesiyle zorbalığın doğduğunu, adalet sustuğunda fitne seslerinin yükseldiğini kanıtlamıştır. Bu nedenle alimlerin sessizliği işgalin kendisinden daha tehlikelidir.
Sonuç
Elhamdülillah, Afgan tarihindeki işgal ve istilalar, cesaret ve yiğitlikle yenilgiye uğratıldı. Ancak görev, bu fedakarlıklardan büyük bir ders çıkarmayı gerektirir: Afganistan, ancak şu şartlarla gerçekten bağımsız bir devlet olarak kalabilir ve başkalarının şerrinden güvende olabilir:
“Değnek ve Tüfek” ruhu Afganların zihinlerinde canlı kaldığı sürece.
İman ve tevekkül felsefesi toplumda canlı kaldığı sürece.
Alimler bu vatanın yaralarına merhem olduğu, yeni yaraların sebebi olmadığı sürece.
Eğer bu üç unsur bir araya gelirse hiçbir saldırganın bu topraklara tekrar saldırma hayali Allah’ın izniyle gerçekleşmeyecektir. Değerli alimler bunu gerçekleştirmeye en muktedir olanlardır ve bu onların en büyük sorumluluğudur.
