Pakistan, yalnızca askeri rejime bağlı değil. Orada milyonlarca insan da yaşamakta ve bu insanların çoğu Müslüman. İslam’ın ibadetleri ve sembollerinin yanı sıra, dünyanın geri kalan Müslümanlarıyla ve özellikle Afganlarla pek çok örf, kültür ve geleneği de paylaşıyorlar.
Yıllardır İslam ülkelerine komşu olarak yaşadılar ve bunun yanında ya kendileri ya da diğer ülkelerin halkları onlara göçmen olarak gitti. Pakistan’ın kendi halkı da diğer Müslümanlar gibi sahip olması gereken her türlü hayat imkanına ve hakka layıktır. Bu haklardan biri, halkı yöneten sistemin mahiyetidir ki bu tamamen İslami olmalıdır ve halk üzerindeki yöneticiler, onlara tüm haklarını veren kişiler olmalıdır.
Onların canları korunmalı, ırzları, malları, akılları, imanları, Müslümanlar için meşru bir talep sayılan her şey güvence altına alınmalıdır. Oysa bunun yerine, Pakistan’ın ihtilaflı topraklarında, kendi halkını yukarıda sayılan tüm haklardan tamamen yoksun bırakan bir rejim hüküm sürmektedir.
Pakistan askeri rejimi, bölge ülkeleri ve kendi komşularıyla barışçıl, karşılıklı saygıya dayalı ilişkiler sürdürmek ve kendi halkı için güvenli bir yönetim inşa etmek yerine, başka İslam karşıtı, barış karşıtı projeleri üstlenmekte, bunları kendi halkına ve komşularına karşı kullanmakta ve bunlar aracılığıyla kendi sefil varlığını güvence altına alıp haraç toplamaktadır.
Kendi topraklarında terörizme her türlü alanı açmış durumda. Çeşitli terörist grupları barındırmakta, eğitmekte ve onların yaşayıp saklanmaları için kamplar inşa etmektedirler. DAEŞ ve Afganistan’ın önceki çökmüş Cumhuriyeti’nden kaçan şerli kalıntılar orada örgütlenmekte, Durand Hattı boyunca eğitilmekte, onlar için karakollar inşa edilmekte ve ardından hem Afganistan hem de Pakistan halkına karşı kullanılmaktadırlar; bu yalnızca Afganistan ve Pakistan için değil, tüm bölge için büyük bir tehlikedir.
Askeri rejimin Afgan topraklarına yönelik son hava saldırıları, Afganistan ile Pakistan arasındaki krizin tehlikeli bir aşamaya girmesi yönündeki endişe verici ihtimali bir kez daha gündeme getiriyor. Bu saldırılarda şehit olan ve yaralanan sivillerin, kadınların ve çocukların sayısı endişe verici. Pakistan halkı kendine şunu sormalıdır: Bir ülkenin iç güvenlik sorunları, gerçekten başka bir ülkenin köylerini, evlerini, sivil altyapısını ve insanlarını bombalamakla çözülebilir mi?
Pakistan yıllardır güvensizlik, işsizlik, siyasi kriz, ekonomik baskı ve artan güvenlik olaylarıyla karşı karşıya. Bu sorunların köklerini kendi topraklarında aramak yerine, suçu başkalarına yıkmakta. Savaşı Afganistan’a doğru genişletmek, Pakistan’ın kendi halkı için de daha fazla sorun doğuruyor: Savaş bütçeyi tüketir, ekonomiyi zayıflatır, yatırım ve ticarete zarar verir ve hattın her iki tarafındaki insanların hayatlarını riske atar.
Ancak bu sorunun çözümü, terörizmle mücadele adına sivillerin evlerini hedef almak değil. Eğer belirli bir terörist hedef varsa bunun kanıtı sunulmalı ve sivilleri korumak için savaş kurallarına uygun olarak gerekli tedbirler alınmalıdır.
2026 Mekke Paktı, Suudi Arabistan, Türkiye ve Pakistan arasında bir anlaşma olup, bir üyeye yapılan saldırıyı tümüne yapılmış saldırı olarak tanımlıyor. Pakistan rejimi bunu bir araç olarak kullanmakta ve bu çok saf isimler altında kendi sefil hedeflerini takip etmektedir. Afganistan’a karşı genişleyen her türlü askeri gerilimle ilgili olarak şu soru da gündeme getirilmelidir: Bu tür eylemler Pakistan’ın bölgesel istikrarı, yeni savunma taahhütleri ve İslam ülkeleriyle ilişkileri için ilan ettiği ilkelerle çelişmiyor mu?
Pakistan halkı anlamalıdır ki kendi ekonomik sorunları Afgan çocuklarını öldürerek çözülemez; güvenlikleri başka bir ülkeyi bombalayarak sağlanamaz; ve hattın her iki tarafında Müslüman kanı dökerek bölgenin geleceği inşa edilemez.
Pakistan ve Afganistan halkları ortak bir tarihi, inancı, kültürü, ticareti ve aile bağlarını paylaşmaktadır. Anlaşmazlıkları yönetmek, sivilleri korumak ve ekonomik işbirliği, her iki ülkenin halklarının çıkarlarına hizmet eder.
