Bölüm 41
Yazan: Haris Ubeyde
Savaşın bu noktasında, savunma güçlerinin komutanı Justinianus ağır yaralandı ve geri çekilmek zorunda kaldı. Morali zaten sarsılmış olan Hristiyan ordusu, komutanının düşmesinden sonra daha da zayıfladı. Justinianus bir gemiye binerek savaş alanından kaçtı. Onun ayrılmasının ardından İmparator Konstantin, ordunun komutasını bizzat devraldı. Moralini kaybetmiş askerlerinin savaş ruhunu yeniden canlandırmak ve çökmekte olan saflarını düzeltmek için elinden gelen her şeyi yaptı ancak tüm çabaları boşa çıktı.
Konstantin askerlerini toparlamaya çalışırken Fatih Sultan Mehmed elinde kılıçla düşmanla savaştı ve Hristiyan ordusunun moralini paramparça etti. Aynı zamanda Osmanlılar, şehrin diğer bölgelerine de saldırılarını sürdürdü. Askerlerinin çoğu, şehir surlarına ulaşmıştı ve hatta bazıları kulelere tırmanmıştı. Blakernai Kapısı’nda konuşlu birlikleri aştılar ve Osmanlı sancağını oraya diktiler.
Yol açıldıktan sonra Osmanlı ordusu büyük bir güç ve kararlılıkla şehre daldı. Konstantin, Osmanlı sancağını şehrin kuzey kapısında dalgalanırken gördüğünde umudunu kaybetti ve daha fazla direnişin umutsuz olduğunu anladı. Kraliyet giysilerini çıkardı ve tanınmamak için sıradan bir asker gibi giyindi. Atından indiğinde, kendisini yalnız buldu, yanında duracak kimse kalmamıştı. Kısa bir süre savaştı ve nihayetinde savaş alanında öldürüldü.
Konstantin’in ölüm haberi yayıldıkça Osmanlı ordusunun coşkusu daha da güçlendi, düşman saflarına ise korku yayıldı. Osmanlı güçleri şehre farklı yönlerden girdi ve liderini ölü gören Hristiyan ordusu bozguna uğrayıp kaçtı. Konstantiniyye Müslümanların eline geçmişti.
Atının üzerindeki Fatih Sultan Mehmed zafer sevincini arkadaşlarıyla paylaştı. Komutanları birbiri ardına gelerek onu tebrik etti ve o da şöyle karşılık verdi: “Hamd olsun Allah’a. Allah şehitlere rahmet etsin ve mücahidlere şeref versin. Bu tüm Ümmet için bir gurur kaynağıdır ve hepimiz Allah’a şükür borçluyuz.”
Şehir ayrıca savunma tünelleri de içeriyordu ve çatışmalar sırasında burada birçok Osmanlı askeri şehit oldu. Halkın çoğu, özellikle kiliselere yakın olanlar, panik içinde kaçtı.
H. 20 Cemaziyelevvel 857, 29 Mayıs 1453’e denk geliyordu. Güneşin parlak bir şekilde aydınlattığı, aydınlık ve parlak bir gündü. O tarihi günde, Fatih Sultan Mehmed, komutanlarıyla birlikte şehrin kalbinde at sürerken herkesin dilinde şu sözler vardı:
“Maşaallah!”
Sultan daha sonra ordusuna hitaben şöyle dedi:
“Konstantiniyye’yi fethetme şerefine nail oldunuz. Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem), bu şehri fethedecek olanlar hakkında, ‘Onlar en hayırlı ordudur’ diyerek müjde vermiştir.”
Askerlerini kazandıkları şeref ve ayrıcalıktan dolayı tebrik etti ve onlara halka karşı nazik davranmalarını emretti. Onları yağmalamaktan, öldürmekten ve zulüm etmekten men etti ve halka karşı şefkatli olmalarını emretti. Ardından atından indi, Allah’a şükür secdesi etti, O’nu hamd ve tesbih etti ve Rabbi önünde tevazu ve teslimiyetle durdu.
