Dr. Han Zaman
Yirmi yılı aşkın bir süredir, Pakistan’ın Hayber Pahtunhva eyaleti, Pakistan ordusu tarafından yürütülen şiddetli bir çatışmayla karşı karşıya; alevler barış, sıradan Peştun siviller ve devletin kendisi pahasına yanmaya devam ediyor. Günümüz askeri tarihteki en problemli sorulardan biri şudur: Neden gelişmiş askeri teknolojiyle donatılmış, hava sahasının kontrolünü elinde tuttuğunu iddia eden ve dünyanın en iyi profesyonel eğitimlerinden bazılarını alan düzenli bir ordu, sadece birkaç bin silahlı savaşçıdan oluşan bir ağı yenilgiye uğratamıyor gibi görünmektedir?
Bu güvenlik çıkmazını anlamak için sadece bugünün savaş alanı haritalarına bakmak yeterli değil. Ayrıca Pakistan’ın geçmiş stratejik kararlarını, coğrafi değişimlerini ve devlet ile silahlı gruplar arasındaki uzun güvensizlik tarihini incelemek de gereklidir. Askeri karşılaştırmanın olağan kuralları, burada açıklayıcı gücünü kaybediyor.
Bir tarafta, Peşaver’in XI. Kolordusu komutasındaki on üç daimi askeri garnizon ve gerektiğinde Sınır Kolordusu tarafından desteklenen 150.000 askere kadar ulaşabilen bir güçle Pakistan ordusu duruyor.
Diğer tarafta, uluslararası araştırma merkezlerinin tahminlerine göre, Tahrik-i Taliban Pakistan (TTP) ve Hafız Gül Bahadur grubuna ait aktif savaşçıların toplam sayısı altı ila yedi bin arasında. Pakistan’ın henüz yeni vekil gücü olan DAEŞ de dahil edilirse bu sayı sekiz bine yaklaşıyor. DAEŞ bu sayıya dahil edilmiştir, çünkü Pakistan ordusu kendisini bu grubun bir muhalifi olarak gösteriyor. Bu nedenle, güç dengesi kağıt üzerinde ordunun lehine yaklaşık yirmiye bir görünmektedir.
Ancak askeri bilimin “diş-kuyruk oranı” olarak bilinen bir ilkesi bize, herhangi bir ordunun büyük bir kısmının lojistik, istihbarat çalışmaları ve askeri tesislerin korunmasıyla meşgul olduğunu söyler. Bunu hesaba kattıktan sonra bile Pakistan ordusu, Hayber Pahtunhva’da halen sayısal üstünlüğe sahip durumda. Bu, bariz bir soruyu gündeme getiriyor: Güvenlik sorunu neden halen çözülmedi?
Pek çok askeri analist, Pakistan ordusuna bir bahane olarak gerilla savaşının karmaşıklıklarına işaret ediyor. Ancak bu argüman, tarihe baktığımızda zayıflıyor. 1980’lerde, aynı Pakistan güvenlik kurumları, Afgan Mücahitlere Sovyetler Birliği’ne karşı gerilla savaşı yöntemlerini öğrettiklerini iddia ediyorlardı. Burada askeri tarihin temel bir ilkesi netleşiyor: Yabancı topraklarda bir vekalet savaşını desteklemek ile kişinin kendi toprakları içinde bir isyanla mücadele yürütmesi iki çok farklı beceridir.
Yabancı bir çatışmada, hasar başkasının toprağına düşer. Ancak evde, ağır silahların ve hava gücünün dikkatsizce kullanılması kaçınılmaz olarak sivil kayıplara yol açar.
Bu tür kayıplar, yerel halkı devlete karşı düşman eder ve milislerin söylemini güçlendirmek için ideal koşullar sağlar.
Bir devlet kendi anayasal otoritesinde ısrar ettiğinde ve silahlı gruplar taleplerinden vazgeçmeyi reddettiğinde ortaya bir çıkmaz doğar. Bu koşullar altında, kim zafer iddia ederse etsin, sıradan insanlar kaçınılmaz olarak devlet politikasını şekillendirenlerin düşünce ve kararlarını sorgulamaya başlar. Pakistan’ın mevcut krizinin kökleri büyük ölçüde 11 Eylül sonrasında alınan stratejik kararlara, Pakistan’ı Amerika liderliğindeki savaşın ön cephesine iten kararlara dayanmaktadır.
Bunu takip eden büyük ölçekli askeri operasyonlar, bazı milis üslerini ve saklanma yerlerini geçici olarak yok etmiş olabilir ancak bedeli milyonlarca yerel insan tarafından ödenmiştir. Binlerce aile yerinden edildi. Kontrol noktaları ve güvenlik kısıtlamaları, insanlar ile devlet arasındaki psikolojik mesafeyi genişletti. Sonunda, devlet aynı zamanda halkın kızgınlığını ve hayal kırıklığını da devraldı.
Peştun Tahaffuz Hareketi (PTM) gibi bölgesel hareketlerin ortaya çıkışı da bu halkın hayal kırıklığı, güvensizlik ve yabancılaşma duygusu ışığında görülmelidir. Devlet, askeri operasyonların oluşturduğu boşluğu doldurmaya çalıştı ve bu nedenle, eski Federasyon Yönetimi Altındaki Kabile Bölgeleri’nin (FATA) 2018’de Hayber Pahtunhva ile birleşmesini olumlu bir adım olarak sundu. Amaç, kabile nüfusunu Sınır Suçları Düzenlemesi (FCR) gibi sömürge dönemi yasalarından kurtarmak ve onları kalkınmanın ana akımına getirmekti.
Ancak gerçek şu ki kabile nüfusunun Pakistan’a sadakati uzun süredir kabul edilmiş ve sorgulanmamış bir olgu olarak görülmektedir. Buna rağmen, birleşme sonrasında, federal hükümetten vaat edilen kalkınma fonları gerçekleşmedi, zayıf sivil kurumlar ve idari ihmal ise tehlikeli bir idari boşluk doğurdu.
Tarih bize, bir ordunun bir bölgeyi milislerden geçici olarak temizleyebileceğini fakat kalıcı barış ve istikrarın ancak güçlü sivil kurumlar, etkili idare ve ekonomik refahla sağlanabileceğini göstermektedir. Müzakerelerde ilerlemenin önündeki gerçek engel, her iki tarafın karşı karşıya olduğu stratejik sınırlamalar ve baskılarda yatıyor. Devlet, anayasasını reddeden silahlı bir gruba karşı esneklik göstermeye istekli değildir. Milletvekilleri ise devlete karşı derin köklü güvensizlik düşüncelerinde sıkıca yerleşik kaldığı için koşulsuz teslimiyeti kabul etmeye istekli değil.
Birçok milisin hafızasında halen Beluç lider Nevab Nevroz Han’ı ilgilendiren 1959 olayı canlı duruyor; Kuran-ı Kerim üzerine yapılan bir yemin bozulmuş ve arkadaşlarından birkaçı idam edilmişti. Bu tarihi güven ihlali, silahlı gruplar arasında silahlarını uluslararası veya siyasi garantiler olmaksızın Pakistan devletine teslim etmenin kendi kendini yok etmek anlamına geldiği inancını güçlendirmiş durumda.
Bu nedenle, çatışma şimdi uzun bir yıpratma savaşı şeklini aldı. Devlet, milislerin tam kontrolü ele geçirmesini engellemek için gereken teknik yeteneklere sahipken milisler de tamamen yok edilmelerini engelleyen gerilla ağlarına sahip durumda.
Dünyanın dört bir yanındaki silahlı hareketlerin tarihi bize, kalıcı barışın yalnızca silahın namlusundan çıkmadığını; aksine siyasi hikmet, anlayış ve ihtiyatlı devlet adamlığıyla elde edildiğini öğretiyor.
Eğer devlet gerçekten Pakistan’da barış ve istikrar istiyorsa sadece silahlı grupların peşine düşmekten daha fazlasını yapmalıdır. Aynı zamanda, barışçıl vatandaşları hayal kırıklığına uğratan ve onları çatışma yoluna iten koşulları da ele almalıdır.
İleriye dönük en etkili yol, devletin katı tutumlarında esneklik göstermesi, yerel kabile jirgalarını ve taban siyasi güçlerini tarafsız arabulucular olarak öne çıkarması ve silahlı grupları yasal ve siyasi bir çerçeveye girmeye teşvik edecek güvenilir garantiler sağlamasıdır.
Pakistan’ın dış politikasındaki stratejik çelişkiler çözülene ve yerel topluluklar ekonomik haklar ve hızlı adalet elde edene kadar Pakistan’da kalıcı barış ve güvenlik hayali sadece bir hayal olarak kalmaya devam edecektir.
