Pakistan’ı çöküşe sürükleyen üçüncü neden, istihbarat kurumlarının skandalları ve zafiyetidir:
Pakistan istihbarat kurumları uzun yıllar boyunca gerçek eylemden ziyade propagandaya dayanmıştır; ancak bugün gerçek yüzleri, hem Pakistan halkı hem de rakipleri tarafından açığa çıkmıştır.
Yıllar önceki resmi propaganda, Pakistanlıların zihnine ülkedeki her üç kişiden birinin ordu veya hükümet için casus olduğu fikrini aşıladı.
İnsanlar sürekli bir korku içinde yaşıyordu; öyle ki bir yerde bir güvenlik olayı meydana gelse hemen “Bu istihbaratın (ISI) oyunudur” diyorlardı.
Bu kurumun heybeti, insanların zihnine o kadar işlemişti ki hayatlarında olan biten her şeyin onların gözleri önünde olduğunu sanıyorlardı.
Yaygın olan algı, Pakistan istihbaratının ülke ve halk üzerinde tam kontrol sahibi olduğu, yolsuzluk bilmediği ve yaptığı her şeyin vatan ve vatandaşların çıkarına olduğuydu.
Ancak son beş veya altı yılda, Pakistan Taliban Hareketi’nin ve bağımsızlık yanlısı Beluç savaşçılarının yükselişiyle birlikte, bu imajın tamamen sahte olduğu ortaya çıktı.
Anlaşıldı ki bu istihbarat teşkilatı, pratik derinlikten ziyade propaganda kurumundan başka bir şey değil ve içerideki yetkilileri yolsuzluk ve ahlaki çöküntü içinde yüzüyor.
Vatanın çıkarını öncelikleri haline getirmek yerine, gece gündüz halkın aleyhine anlaşmalar yapmakla meşgul oldular.
Ve yüzsüzlükleri, İslam dünyasının en amansız düşmanlarından biri olan İsrail varlığıyla gizli ilişkiler ve gizli işlemler yapacak kadar ileri gitti.
İstihbarat kurumlarının vatandaşların onur ve namusuna karşı işlediği büyük zulüm ise insanların ISI’ın iddia ettiği gibi halkın yararına çalışan bir kurum olmadığını kesin olarak anlamasına neden oldu.
Geçmişte, ISI haksız yere birini öldürdüğünde insanlar, bunu, “istihbaratın kimseye zulmetmeyeceği” inancıyla meşrulaştırırdı.
Ancak bu inanç ve teori, bugün değişti ve çoğu Pakistanlı, istihbaratın kendi çıkarlarını gerçekleştirmek veya yabancı devletlerin planlarını uygulamak için suikastlar düzenlediğinden emin hale geldi.
Ayrıca, bu kurumların propagandasını yaptığı büyük yalan olan “Pakistan ordusunun dünyanın en güçlü ordusu olduğu” iddiasının perdesi de aralandı.
Ve direnişi caydıran istihbarat korkusunun ortadan kalkmasıyla vatandaşlar, haklarını talep etme ve hak ile batılı ayırt etme cesareti kazandı.
Bu dönüşüm, silahlı muhaliflerin halkın sempatisini kazanması ve desteğini alması için geniş bir fırsat sağladı.
Bu aynı zamanda, bugün Pakistan askeri rejimine karşı esen ve onu sarsıp telaşa düşüren ölümcül öfke fırtınasını tetikleyen nedendir.
Ancak gerçeklerle yüzleşmek ve başarısızlığı kabul etmek yerine hükümet, başarısızlığını meşrulaştırmak için suçu komşu ülkelere atmaya devam ediyor.
