Yazan: Ekber Cemal
Siyasi tarihin acı gerçeklerinden biri de ahlaki suçların iktidar koridorlarında stratejik başarılara dönüştürülmesidir. Yasanın en ağır cezayı gerektirdiği eylemler, bunun yerine askeri kurumun satranç tahtasında daha yüksek rütbeye giden basamaklar haline geliyor. Eylül 1970’te Ürdün’de patlak veren ve Kara Eylül olarak bilinen kanlı iç savaşa geri dönüp bunu Pakistan’ın bugünkü stratejik davranışıyla karşılaştırdığımızda, onlarca yıla meydan okuyan yazılı olmayan bir ilkeyi buluyoruz. “Devlet otoritesi” ve “sistemi koruma” bayrakları altında, belirli kişilerin kararları yasanın üstünde tutuluyor.
Bu, sadece elli yıldan fazla bir süre önce yaşanmış bir olayın hikayesi değil. Aynı yolda bugüne kadar devam eden belirli bir askeri kültürün hikayesidir.
Hikaye, Mısır, Suriye ve Ürdün ordularının İsrail karşısında ezici bir yenilgiye uğradığı 1967 Arap-İsrail Savaşı ile başlar. Bu yenilgi tesadüfen olmadı. Arap yöneticiler arasındaki stratejik başarısızlığın, istihbarat eksikliklerinin, karşılıklı güvensizliğin ve zayıf askeri hazırlığın doğal sonucuydu.
Sonuçlar çok büyüktü. Kudüs ve Batı Şeria Müslüman kontrolünden çıktı, milyonlarca Filistinli yerinden edildi ve mülteci kamplarına sürüldü. Bu tarihi başarısızlık, birçok Filistinliyi, eğer kendileri silaha sarılmazlarsa hem vatanlarını hem de kimliklerini sonsuza dek kaybedebilecekleri konusunda ikna etti. Bu umutsuzluktan, Yaser Arafat liderliğindeki Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) ortaya çıktı ve Ürdün’ü İsrail’e karşı son cephe olarak kullandı.
Zaman geçtikçe Filistinli silahlı grupların Ürdün içindeki artan varlığı, Ürdün devletinin yanında bir devletin ortaya çıktığı izlenimini doğurdu. Ürdün yasalarına çok az saygı gösterdikleri yaygın olarak iddia ediliyordu ve faaliyetleri ülkenin egemenliğine yönelik bir tehdit olarak görülmeye başlandı. Eylül 1970’in başlarında, Filistin Halk Kurtuluş Cephesi (FHKC) üyeleri birkaç uluslararası yolcu uçağını kaçırıp Ürdün çölüne indirip daha sonra imha ettikten sonra, Kral Hüseyin’in sabrı tükendi.
Bu olayı tahtına ve otoritesine doğrudan bir meydan okuma olarak gördü ve Filistinlilere karşı geniş çaplı askeri operasyonlar emri verdi. Bu operasyonlar daha sonra Kara Eylül olarak bilinmeye başladı.
Daha sonra Pakistan cumhurbaşkanı olacak olan Tuğgeneral Muhammed Ziyaül Hak’ın olayların merkezinde yer aldığı işte bu kanlı bölüm sıralarıydı.
1967’den beri Ziya, Ürdün ordusunu eğitmek için Pakistan’ın resmi askeri misyonunun bir parçası olarak Ürdün’de görev yapıyordu. Bu misyonun amacı, Ürdün’ün silahlı kuvvetlerini 1967 savaşındaki yenilgilerinin ardından yeniden organize etmek ve isyanla mücadele eğitimi sağlamaktı. Ancak Ürdün ordusu ile Filistinli mülteciler arasında çatışmalar başladığında, Ziya’nın resmi görevinin sınırlarının çok ötesine geçtiği ve Ürdün askeri operasyonlarının planlanması ve yönlendirilmesinde doğrudan rol aldığı rapor edilir.
Gözetimi altında, Filistinli mülteci kamplarına karşı ağır bombardımanlar ve askeri saldırılar gerçekleştirildi. Yaser Arafat’a göre, bu operasyonlar sırasında on bin ila yirmi beş bin Filistinli öldürüldü.
Çatışmalar sona erip Ziya Pakistan’a döndüğünde, dönemin Kara Kuvvetleri Komutanı General Gül Hasan, Pakistan hükümetinin onayı olmadan başka bir ülkenin iç çatışmasına katıldığı için askeri mahkemeye çıkarılmasını tavsiye etti.
Ancak o anda tarih başka bir yöne döndü.
Yasaya göre cezalandırılması gereken adam, bunun yerine Kral Hüseyin’in kişisel tavsiyesi ve Pakistan askeri kurumunun stratejik çıkarları sayesinde değerli bir stratejik varlık haline geldi. Askeri mahkeme dosyası sessizce kapatıldı ve askeri bir suç olarak değerlendirilebilecek olan şey, bunun yerine Ziya’nın hızlı yükselişinin temeli oldu. 1976’da Başbakan Zülfikar Ali Butto, yedi kıdemli generali atlayarak Ziyaül Hak’ı Kara Kuvvetleri Komutanı olarak atadı; bu karar daha sonra Butto’nun kariyerinin en büyük siyasi hatası olarak hatırlanacaktı.
Ziya’nın askeri mahkeme davasının iptali, Pakistan ordusu içinde yazılı olmayan bir kuralın ilk taşını döşedi; bu kural daha sonra kalıcı bir kurumsal kültüre dönüştü.
Bu kültüre göre, üst düzey bir subay askeri komuta zinciri içinde kaldığı sürece, stratejik başarısızlıkları, politika çelişkileri ve büyük hataları nadiren kamuoyu önünde inceleniyor. Bunun yerine, “zamanın ihtiyacı” olarak tanımlanan şeyin altına gömülüyorlar.
Bu kurumsal çelişkinin modern bir örneği, emekli Korgeneral Faiz Hamid ile mevcut Ordu Komutanı General Asım Munir tarafından izlenen farklı güvenlik politikalarında görülebilir.
Faiz Hamid, İstihbarat Teşkilatı Genel Müdürü ve daha sonra Peşaver Kolordusu komutanı olarak görev yaparken Kabil’deki hükümetle işbirliği içinde TTP ile müzakereleri ve uzlaşmayı destekledi. Mahkumlar serbest bırakıldı ve bazı militanların önceki bölgelerine dönmelerine izin verildi.
Ancak askeri liderlik değişikliğinden sonra, aynı politika General Asım Munir altında Pakistan’ın kötüleşen güvenlik durumunun ve artan militan şiddetinin nedenleri arasında sunuldu.
Bazı analistler, Asım Munir’in müzakereler yerine askeri çatışmayı tercih etmesinin ordunun geleneksel savaş ekonomisini korumakla yakından bağlantılı olduğunu savunuyor. Onlara göre, Faiz Hamid ve İmran Han ile ilişkilendirilen yaklaşımın devamı bu yapıyı zayıflatabilirdi.
Bu analize göre, askeri kurum müzakereleri terk etti ve sıfır tolerans ve askeri güç politikasını benimsedi. Yine de bu büyük stratejik geri dönüşlere ve çelişkilere rağmen, askeri liderlik kendini hiçbir zaman kamuoyu önünde hesap verebilir görmedi.
Faiz Hamid’e karşı nihayet disiplin soruşturması başlatıldığında, bunun nedeni TTP ile yaptığı müzakereler değildi. Bunun yerine, suçlamalar Top City konut projesiyle bağlantılı olarak yetki suistimali ve emeklilik sonrası siyasi faaliyetlere karıştığı iddiaları etrafında yoğunlaştı.
Bu çelişki, Pakistan ordusu içinde hesap verebilirliğin nasıl işlediğini ortaya koymaktadır. Bir subay, kurumun iç çizgilerini aştığında, temel çıkarlarını tehdit ettiğinde veya liderliğinin belirlediği yöne meydan okuduğunda başlar.
Bir subay, ordunun siyasi nüfuzu, savaş ekonomisi, parlamento üzerindeki hakimiyeti ve stratejik çıkarları kapsamında kaldığı sürece, en ciddi hataları bile genellikle çıkar gözetme düşünceleriyle korunur. Bazı durumlarda, bu tür eylemler fiilen yasal veya pratik dokunulmazlık kazanır.
1970’teki Kara Eylül olaylarından Pakistan’ın bugünkü stratejik kararlarına kadar, tarih aynı dersi öğretiyor. Devletler ve güçlü kurumlar, kamu önünde hesap verebilirliğini ve şeffaflığı kurumsal dokunulmazlıkla değiştirdiğinde, doğru ile yanlış arasındaki çizgi yavaş yavaş kaybolmaya başlar.
Sıradan bir vatandaşın veya bir Filistinli mültecinin hayatta kalma, onur ve temel haklar için bir mücadele olarak gördüğü şey, kurumun resmi söyleminde “devlete isyan” veya “iç fitne” olarak yeniden tanımlanır ve güç kullanılarak ezilir.
Gerektiğinde, mahkeme yanlısı din alimleri de dini meşruiyet sağlamak için öne çıkarılabilir ve muhalifleri Harici olarak yaftalayan fetvalar çıkarabilir. Belki bu fikir Ziyaül Hak’ın aklına henüz gelmemişti. Aksi takdirde, Filistinliler sadece Ürdün devletine isyancılar olarak ilan edilmekle kalmayıp aynı zamanda Harici olarak da damgalanabilirdi.
Bu güç siyaseti, hükümetleri ve kurumları bir süre koruyabilir. Ancak tarih mahkemesinde her zaman bir soru kalacak:
Sözde stratejik zaferler, sıradan insanların kanı, yerinden edilmesi ve acıları pahasına ne kadar daha satın alınabilecek?
