Ekber Cemal
Pakistan tarihi şahittir ki kararlar, kapalı odalarda, ufku dar (ortaöğretim düzeyinde) bir askeri zihniyetin etkisi altında ve de halkın özlemleri ve sahadaki hakikatlere dayanmadan alındığında devletler gelişmez; bilakis kendi köklerini bizzat kendileri kemirmeye başlar. Amerikan “New York Times” gazetesinin, görünüşte “Pakistan ordusu ve istihbarat yetkililerinin Afganistan’daki İslam nizamına muhalif gruplarla gizli toplantılar yaptığını” ortaya koyan son raporu sürpriz bir haber değildir.
Bu haber veya ifşa, Pakistan’ın o eski ve başarısız askeri inancının bir uzantısıdır; öyle bir inanç ki Pakistan’a fayda sağlamak yerine ona her zaman telafisi mümkün olmayan ağır kayıplar vermiştir. Ülke boğucu bir ekonomik bataklıkta kıvranırken ordu ve istihbaratın komşu devlette yeni bir vekalet savaşı tutuşturma girişimleri yalnızca stratejik bir aptallık değil, bilakis bizzat Pakistan devletinin bekasıyla kumar oynama mesabesindedir.
Pakistan halkı ister istemez şunu sormak zorunda kalacaktır: Halkın alın terinin ve geçim kaynağının yüzde 70 ila 80’inin savunma bütçesi adı altında tahsis edildiği askeri politikalardan elde edilen semere nedir? Onlarca yıl boyunca onlarca silahlı örgüt kurmak suretiyle Cammu ve Keşmir’de vekalet savaşı yürütülmüş ve neticede Pakistan, diplomatik cephede tecrit edilmiş, ekonomik olarak çökmüş ve General Eşfak Kayani’nin askeri liderliği bizzat itiraf edip Keşmir politikasından geri adım atmak zorunda kalmıştır. Netice herkesçe net; işgal altındaki Keşmir, daimi olarak Yeni Delhi’nin tam kontrolü altına girmiş, İslamabad ise seyirci rolüyle yetinmiştir.
Pakistan ordusu ve istihbaratı, Keşmir’deki bu tarihi başarısızlıktan ders almak yerine Afganistan’da aynı macerayı tekrarlıyor.
Ordu, Ekim 2025’ten 2026’nın ortasına kadar Afgan topraklarına doğrudan hava ve insansız hava aracı (dron) bombardımanı düzenledikten sonra dahi sinsi ve yapay hedeflerine ulaşamadığında, şimdi hüsran ve yenilginin en alt derecesine inmiş ve Afganistan İslam Emirliği’ne karşı koymak için paralı katilleri ve eski Afgan cumhuriyet ordusuna bağlı isyancı grupları himaye etmeye başlamıştır.
Afganistan İslam Emirliği’nin ortaya koyduğu aktarımın yanı sıra, İran medya ağı “Tesnim Haber Ajansı”nın son ifşaları tek başına Pakistan vatandaşlarının gözlerini açmaya yetiyor; bu raporlara göre Pakistan ordusu, Afgan cumhuriyet hükümetinin kaçak askerlerini ve komandolarını Belucistan eyaletinde barındırıyor.
Bu paralı askerler yalnızca Afganistan’da kaos yaymak için kullanılmıyor, bilakis bizzat Belucistan eyaleti içlerine, Beluc ayrılıkçı gruplara karşı isyan bastırma operasyonları icra etmek üzere sürülüyor.
Öfkeli vatandaşlarla baş etmek ve iç sorunları çözmek için başka bir devletten kaçak askerlere sığınmak, güçlü bir ordunun alameti değil, bilakis son derece zayıf ve fikren felç olmuş bir askeri rejimin kanıtıdır. Bu politika yalnızca askeri açıdan aptalca değil, aksine Pakistan ve Afganistan’da gelecek nesiller arasında ebedi ve sürekli bir kin ekmeye yönelik korkunç bir komplodur.
Bu vekalet savaşının bedelini Hayber Pahtunhva eyaleti ödemekte; zira Pakistan Taliban Hareketi’nin artan nüfuzu ve gölge yönetim sistemi sebebiyle askeri kurum, eyalet üzerindeki kontrolünü yitirmiş ve dehşet içinde orada sözde özerkliği/geçici bir vali yönetimini dayatmaya başvurmuş durumda.
Pakistan ordusu, gizli oyununun saklı kalacağını vehmedebilir ancak Afganistan İslam Emirliği’nin uyanık bilinci balonun havasını boşalttı. Zira Eylül 2026’nın sonlarında Afgan kuvvetleri, Durand Hattı üzerinden Afganistan’ın Nuristan eyaletindeki Kamdiş bölgesine sızan (DAEŞ unsurları ve eski Afgan askerlerinden oluşan) silahlı bir grubu kuşatmış, öldürmüş ve tutuklamıştır; bu, Pakistan istihbarat stratejisinin yüzüne indirilmiş güçlü ve sarsıcı bir darbedir.
Yirmi yıl boyunca büyük güçlerin burnunu toprağa sürten Afgan kuvvetleri, bu tür gülünç vekil yapılarla korkutulamaz. Kabil hükümeti defalarca kanıtlamıştır ki Pakistan’daki aşırılık bir Pakistan iç sorunu olsa ve Pakistan askeri kurumu bunun suçunu her zaman Afganistan’a yüklese de Afganistan İslam Emirliği bu sorunların komşuluk hüsnüniyeti bağlamında barış ve diyalog yoluyla çözülmesi yönündeki tutumuna bağlıdır. Bununla birlikte, şayet savaş Pakistan tarafından dayatılırsa İslam Emirliği kendi nizamını nasıl savunacağını çok iyi bilmektedir.
Bu sebeple Pakistan halkının şu soruyu sorması artık zaruri hale gelmiştir: Bu ülke, bir dizi generalin ve istihbarat bürokratının jeopolitik maceracılığının bedelini daha ne kadar süre güvenlik, ekonomi ve coğrafi parçalanma yoluyla ödemeye devam edecek? Dakka’nın düşüş tarihi gözlerimizin önünde duruyor; zira halkın atama yetkisinin ezilmesi ve gücün körü körüne kullanılması ülkenin ikiye bölünmesine yol açmıştı. Hayber Pahtunhva ve Belucistan eyaletlerinin vardığı nokta, Pakistan’ı yeni ve daha korkunç bir coğrafi felakete doğru sürüklemektedir.
Pakistan ordusunun ve istihbarat aygıtlarının artık stratejik araçlarını terk etmelerinin, yenilgilerini kabul etmelerinin, güvenlik politikasını tamamen halkın ve siyasi liderliğin emrine vermelerinin ve komşu devletlerle eşitlik ve diplomasi yolunu benimsemelerinin vakti gelmiştir; aksi takdirde başkaları için kazdıkları çukur, bir gün tüm devleti yutacaktır.
