Asıf Terin
Afganistan’ın doğusundaki Kunar ve Paktika vilayetlerinin sakin havası, yeniden barut dumanıyla ağırlaşmaya başladı. Zira 2026 yılı Eylül ayının yirminci gecesi Pakistan Hava Kuvvetleri’ne ait savaş uçakları, tüm acımasızlığıyla ve hiçbir gerekçe veya tahrik olmaksızın sivil konutları ve mallarını hedef alarak dünyanın dikkatini bir kez daha bu bölgedeki jeopolitik çatışmaların ateşinin tutuşmasına topladı.
Afgan hükümeti bu saldırıyı uluslararası hukukun ve milli egemenliğin bariz bir ihlali olarak nitelendirmiş ve karşılık verme hakkını saklı tuttuğunu ilan etmiştir. Silahlı gruplarla mücadele kapsamında istihbarata dayalı operasyonlar adı verilen Pakistan bombardımanı, geleneksel güvenlik bahanelerinden çok daha derin boyutlar taşımakta; zira bu, gerçekte perde arkasında yürüyen uluslararası jeopolitik oyunların, diplomatik başarısızlığın ve stratejik çıkmazın örtbas edilmesine yönelik bariz bir adımdır. Bu durumu anlamak için Kabil, İslamabad, Yeni Delhi ve Riyad arasında cereyan eden diplomatik satranç taşlarının hareketinin derinlemesine ve tarafsız bir tahlili yapılmalıdır.
Bu meselenin kökleri, geleneksel “stratejik derinlik” kavramında yatıyor; Bu, Pakistan’ın bakış açısıyla, Afganistan’ı her zaman kendi nüfuzu altında tutmak istediği bir yaklaşımdır. Doksanlı yıllarda Afgan iç savaşına müdahaleden son yıllara kadar İslamabad, doğrudan Ravalpindi’nin yönlendirmesiyle, Kabil’i Pakistan askeri kurumunun çıkarlarına hizmet etmek üzere -özellikle dış politikası olmak üzere- kendi iç politikalarına tabi kılma zaruretini dayatan aynı zihniyeti benimsemiştir.
Bu durum belki de şunu açıklamaktadır: İslam Emirliği, özgür ve bağımsız bir devlet olarak dış politikasını düzenlemeye her giriştiğinde Pakistan ordusu tarafından iki komşu ülke arasındaki gerilim uçurumunu derinleştirmeye yönelik “haince girişimlerle” karşılaşmıştır. Bu diplomatik ihtilaf, Afganistan Dışişleri Bakanı Emir Han Muttaki’nin Hindistan’a tarihi bir diplomatik ve ticari ziyaret gerçekleştirdiği 2025 yılının Ekim ayında zirveye ulaştı.
Dikkat çekici olan şudur ki Afganistan Dışişleri Bakanı’nın Hindistan ziyaretinden önce Ağustos 2025’te Pakistan’a bir başka ziyaret planlanmıştı; ancak İslamabad, askeri baskıların ağırlığı altında, Birleşmiş Milletler tarafından uygulanan seyahat yasağına ilişkin teknik engelleri bahane etmiş ve ona özür beyan etmişti. Buradaki ironi, o sırada Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi başkanlığını bizzat Pakistan’ın yürütüyor olmasıdır. Bunun aksine Hindistan, aynı Pakistan başkanlığı döneminde, Birleşmiş Milletler’den resmi bir seyahat istisnası almayı başarmış ve Afgan heyetini büyük bir hürmetle ağırlamıştır. Bu olay, görünüşte Afgan Bakan’ın Yeni Delhi ziyareti sırasında görmezden gelmiş gibi duran Pakistan’ın, gerçekte diplomatik araçlarının zayıflığı neticesinde tecrit edildiğini ortaya koymuştur.
Kabil’in mesajı açık ve netti: Ticari ve diplomatik yollarını açmak için İslamabad’a ihtiyacı yoktu. Bu çıkmaz ve stratejik yenilgiden kaynaklanan öfkeyi tahliye etmek için Pakistan askeri kurumu, 9 Ekim 2025 gecesi Afganistan’a hava bombardımanı düzenlemiş ve Pakistan Taliban Hareketi lideri Müftü Nur Veli Mehsud’u hedef aldığını iddia etmişti; oysa Mehsud, Pakistan topraklarının kendisinde bulunuyordu.
9 Ekim 2025 gecesi Pakistan’ın askeri saldırısının ardından patlak veren karşılıklı askeri tırmanma, Çin, Katar, Suudi Arabistan Krallığı ve Türkiye’yi kapsayan bölgesel güçlerin çabaları ve arabuluculuğuyla geçici bir ateşkesle sonuçlandı. Silahlı çatışma boyunca İslam Emirliği, krizlerin hava bombardımanıyla çözülemeyeceği, yalnızca müzakere masasında çözüleceği yönündeki ilkeli ve kararlı tutumunu sürdürdü.
Bu yaklaşımdan hareketle İslam Emirliği, çatışmalar sırasında esir alınan üç Pakistan ordusu askerini, Suudi arabuluculuğuyla ve iyi niyet göstergesi olarak serbest bıraktı. Bu sahnenin tamamındaki en büyük çelişki, bölgesel güçlerin himayesinde uzun ve ciddi bir müzakere dizisinin başladığı sırada ortaya çıktı; zira Kabil, mevcut sorunların ve güvenlik endişelerinin ancak barışçıl diyalog yoluyla ele alınabileceğine dair açık ve sağlam bir tutum benimsemiş ve askeri operasyonların zirvesinde dahi diplomasi kapılarını açık tutmuştur.
Buna karşılık Pakistan ordusu, katı ve esneklikten yoksun bir tutum benimsedi; zira “teröristler ve onları alan sağlayanlar” olarak nitelendirdikleriyle herhangi bir görüşme yapmayı kesin olarak reddettiğini defalarca ve alenen teyit etmiş ve yalnızca askeri güç seçeneğine sarıldı. Pakistan’ın bu inatçılığı ve akıl dışı kibirliliği, küçük krizlerin daha da ağırlaşmasına ve kapsamının genişleyerek topyekun bir savaşın eşiğine dayanmasına yol açtı; bu durum İslamabad’ı uluslararası toplum ve arabulucu devletler nezdinde, barışı reddeden ve çatışmayı körükleyen bir taraf olarak mahkum edilmiş bir konuma yerleştirmiş durumda.
Tarihsel olarak Pakistan askeri kurumu, ülkeyi sarsan şiddetli iç krizlerden -yerel siyasi istikrarsızlık, emsali görülmemiş enflasyon ve halk protestoları gibi- dikkatleri dağıtmak için sınır ötesi askeri maceralara kaçmayı adet edinmiştir. Pakistan, müzakere masasına oturmaktaki ihmali sebebiyle her uluslararası kınama ile karşılaştığında, kendi topraklarında meydana gelen saldırıların sorumluluğunu Afganistan’a yüklemeye yeltenmiş ve böylece siyasi ve stratejik çıkmazını örtbas etmeye çalışmıştır.
Birkaç ay önce Karaçi’de sınır muhafız birliklerini (Rangers) hedef alan saldırıların Afganistan’a bağlanması, bu propaganda ve söylenti savaşının bir parçasıdır; bunun amacı Pakistan ordusunu dünyaya saldırgan imajında değil, zayıf, yalnız ve çaresiz mağdur imajında göstermektir. Pakistan’ın Amerika Birleşik Devletleri’nden İslam Emirliği’ne karşı önceki işbirliği karşılığında on milyar dolar ödül talep etmesiyle Pakistan askeri kurumuna yönelik ekonomik ve diplomatik kınamalar dizisi daha da ağırlaşmıştır.
Buna karşılık ordu, ülkenin yirmi yıllık savaş boyunca ön saflarda müttefik olarak kalmasının devlete ekonomik çöküşten ve dış yardıma bağımlılıktan başka bir şey miras bırakmadığını gören Pakistan halkından sert eleştirilerle karşılaşmıştır. Bu zayıflık ekonomik kararlarda da kendini göstermiş; Pakistan, tarihinde ilk kez Suudi Arabistan Krallığı’ndan on beş yıl vadeli petrol tedariki ve milli ekonomisine yatırım yapılmasını talep etmiştir; ancak Suudi Arabistan Krallığı, Pakistan’ın kötüleşen ekonomik durumu, istikrarsız ortamı ve ordunun siyasi kurumlara müdahalesi sebebiyle, Pakistan’ın talebini karşılamak yerine Eylül 2026’da Afganistan’a yönelmeyi tercih etmiş vaziyette.
Suudi Arabistan’ın büyük enerji şirketi “Delta International Energy”, Afganistan ile iki yüz milyon dolar değerinde tarihi bir anlaşma imzaladı ve Herat vilayetinde petrol keşif çalışmalarına başladı; bu da Pakistan askeri kurumunun jeopolitik kibirliliğini yerle bir etti. Eş zamanlı olarak jeopolitik sahnede, Suudi Arabistan Krallığı, Pakistan ve Türkiye arasında “Mekke Müşterek Savunma Anlaşması”nın imzalanmasıyla bir başka esaslı dönüşüm yaşandı; anlaşmanın amacı Haremeyn-i Şerifeyn’i ve Krallığı korumaktır. Anlaşmanın hedefleri kağıt üzerinde kesin olarak açıklanmamış olsa da özünde İran’a ve Husilere karşı güçlü bir savunma kalkanı oluşturmak üzere akdedilmiştir; özellikle de Husilerin son aylarda Suudi petrol rafinerilerine yönelik saldırılarını tırmandırmasının ardından.
Mekke anlaşması uyarınca Suudi Arabistan Krallığı, Pakistan’dan acil askeri destek ve askeri müdahale talep etmiş; işte burada Pakistan askeri kurumu ülkesini son derece karmaşık bir jeopolitik çıkmaza sokmuştur. Bir yandan komşusu İran’ı öfkelendirmek ve iç mezhepsel hassasiyetleri harekete geçirmek istemiyordu; diğer yandan Suudi talebini açıkça reddetmek Mekke anlaşmasının ihlali anlamına geliyor ve ülkeyi son derece büyük bir çıkmaza ve uluslararası arenadaki itibarının sarsılmasına maruz bırakıyordu.
Bu diplomatik tıkanıklık, ekonomik çıkmaz ve Suudi Arabistan ile Afganistan arasındaki ticari ve diplomatik ilişkilerin büyümesinden kaynaklanan öfke sebebiyle Pakistan ordusu bir kez daha eski kartlarını harekete geçirmiştir. 18 Eylül 2026’da Kohat’taki eski polis merkezinde bombalı bir araçla korkunç bir patlama meydana gelmiş ve güvenlik birimleri medya aracılığıyla şu söylentiyi yaymaya koşmuştur: “Bu saldırıya bir Afgan vatandaşı karışmıştır.”
Bu yalan propagandanın örtüsü altında Pakistan, 20 Eylül gecesi Kunar ve Paktika’ya hava bombardımanı düzenledi. Bu son bombardımanla Pakistan tek darbeyle iki hedefe ulaşmış oldu. Birincisi, Suudi Arabistan’a şu bahaneyi sunmak oldu: “Pakistan, Mekke anlaşması uyarınca Husilere karşı kuvvet gönderemez, çünkü Afganistan ile olan batı sınırı güvenli değil ve kendisi orada savaşmakla meşgul.”
İkincisi, Pakistan Afganistan’ı bombalamak suretiyle öfkesini yatıştırmayı hedeflemektedir. Suudi Arabistan neden İslamabad’ı bir kenara bırakıp yatırım için Kabil’i tercih etmiştir?
Böylece bu son saldırı, gerçekte Pakistan’daki silahlı grupları ortadan kaldırmayı amaçlamamakta; bilakis Pakistan’ın iç başarısızlıklarını, ekonomik dilencilik lekesini ve uluslararası düzeydeki jeopolitik tecritini gizlemeye yönelik başarısız bir son girişimdir. Ne yazık ki şu anda her iki taraftan da masumlar bunun bedelini ödemekte; ancak gelecekte, ordusunun ehliyetsiz ve akıl dışı yönetimi altındaki Pakistan, bu vahim ve gerçek politikaların sonuçlarının taşınamaz yükünü üstlenecektir.
