Gerçekten Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) eşsiz bir heybete sahipti; bu heybet ona beşikten mezara kadar eşlik etti. Bunun sırrı ise sadece şudur: O, alemlerin Rabbi tarafından gönderilmiş, hatadan arınmış, sürçmeden korunmuş bir Nebi’dir; ne yakından ne de uzaktan bir şeytan ona güç yetiremez.
Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hayatını biraz düşünün; o sadece bir Nebi değil, aynı zamanda adil bir hükümdar, köklü bir lider ve hikmetli bir önderdi. Ve tüm bu yüksek makamlara rağmen, ashabıyla onlar gibi bir hayat yaşardı; onlara ne yemekte, ne içmekte, ne barınmada ne de malda üstünlük taslardı.
Ashabının tüm sıkıntılarını paylaştı, hatta çoğu zaman onların çektiğinden daha şiddetli açlık, yorgunluk ve mahrumiyetle imtihan edildi. Onlarla birlikte kuşatıldı, onlarla birlikte hicret etti, saflarında savaşlara girdi ve düşmanına en yakın olan oydu.
Hiçbir savaşta -ne Uhud’da, ne Huneyn’de ne de diğer imtihan anlarında- geri çekildiği görülmedi. Bununla birlikte düşmanlarıyla hikmet, yumuşak huyluluk ve sabırla muamele ederdi. Asla kendi nefsi için intikam amacıyla öfkelenmez, kendi şahsi çıkarı için savaşmazdı; ancak Allah’ın sınırları çiğnendiğinde, Allah Teala için öfkesi şiddetlenir ve O’nun emri için galip gelirdi.
Allah ona büyük bir cömertlik vermişti; isteyeni asla geri çevirmezdi. Ganimetlerden kendisine gelenin tamamını Allah yolunda harcardı. Zamanının büyük bir kısmını insanlara, büyüklenme ve kibirden uzak bir şekilde ayırırdı. Soylu ile fakir arasında ayrım yapmaz, zayıflarla da ileri gelenlerle de bir arada bulunurdu.
Ve (sallallahu aleyhi ve sellem) güçsüzlere daha fazla şefkat ve merhametle muamele ederdi; hastaları ziyaret eder, cenazelere katılır, Cuma hutbesi verir ve ashabına öğretirdi. Onları evlerinde ziyaret eder, onlar da onu evinde ziyaret ederdi. Daima dudaklarında sakin bir tebessüm, yüzünde ise memnuniyetin huzurunun parladığı ışıltılı bir ifade vardı.
Ümmetine son derece yumuşak davranırdı; aralarında hüküm verirken günah olmadığı sürece en kolay hükümleri seçerdi. Eğer bir hükümde günah şüphesi olduğu kendisine görünse ondan en uzak duran kişi olurdu. Hatta kendine zulmedeni ve eziyet edeni affeder, akrabalık bağını koparanla bile ilişkisini sürdürürdü.
Sadece muamelelerinde ve ahlakında değil aynı zamanda üstün bir siyasetçi, ilham verici bir lider ve beliğ bir hatip olarak da yüce idi. Küçük veya büyük hiçbir şey ondan gizli kalmazdı. Konuştuğu zaman “cevami’u’l-kelim” idi; az söz ama yoğun anlam taşırdı, öyle ki asırlar onu tefsir etmekle geçerdi. Ve muhataplığı insanlar arasında olabilecek en üstün seviyedeydi.
