Entelektüel ve Akademik Seçkinlerin Zorunlu Göçü
DAEŞ, kendisini “İslam Hilafeti”nin koruyucusu olarak ilan etti ancak eylemleri bunun tam tersini ortaya koydu. İslam’ı savunmak yerine, düşmanlarının planlarını ilerletti. En yıkıcı miraslarından biri, Müslüman toplumlardaki akademik ve kültürel hayatın tasfiyesi oldu; bu yıkım, sayısız alim, doktor ve yetenekli öğrenciyi sürgüne zorladı.
Neticesi çok büyük oldu. Müslüman dünyasındaki topluluklar, en parlak zekalarından yoksun bırakıldı ve bu yeteneklerin Batı kurumları tarafından kendi saflarını güçlendirmek için içine alındığını izlemek zorunda kaldı. Esasen DAEŞ, ümmetin entelektüel can damarını Batı’nın hizmetine transfer ederek bir çöküş habercisi haline geldi.
DAEŞ, toprak ele geçirdiği andan itibaren korku üzerinden beslendi. Profesörler tehdit edildi, doktorlar avlandı ve gelecek vaadeden öğrenciler susturuldu. Irak, Suriye ve ötesinde, bir zamanlar bilgi ve şifa merkezleri olan üniversiteler ve hastaneler terör mekanlarına dönüştürüldü. Bombalı araçlar, kampüsleri parçaladı, kütüphaneler ateşe verildi ve laboratuvarlar yağmalandı. Böyle bir yıkım karşısında, ilim sahibi erkekler ve kadınlar kaçmaktan başka seçenek bulamadı. Aileler gece karanlığında sessizce kayboldu ve en parlak öğrenciler, yeteneklerini kendi uluslarını inşa etmeye adamak yerine Avrupa ve Amerika’ya yöneldi.
Bu yıkım sadece kaosun sonucu değildi. Üniversitelerin kapanması, araştırmaların durdurulması ve akademik hayatın çöküşü, daha geniş bir amaca hizmet etti: Müslüman toplumlardaki entelektüel büyümeyi yok etmek. Kalanlar için azim, yerini umutsuzluğa bıraktı ve göç, açık kalan tek yol haline geldi.
Ancak Batı için sonuç oldukça avantajlıydı. On yıllardır burslar, araştırma fonları ve doktorlar ve mühendisler için kazançlı pozisyonlarla yabancı yetenekleri çekmeye yönelik girişimler, anlaşılmayan ölçekte sonuç verdi. Sömürgeci güçlerin bir zamanlar teşviklerle takip ettiği şey, şimdi terör ve şiddet yoluyla başarıldı.
Çoğu kişi, hiçbir zaman vatanlarından ayrılmayı hayal etmemişken Batı üniversitelerinin ve hastanelerinin kollarına sürüklendi. Sonuçta kazanmış oldular. Eksiklikleri hızla dolduruldu, bilimsel araştırma genişletildi ve yeni uzmanları eğitmenin ağır maliyetleri neredeyse silindi.
Buna karşılık Müslüman dünyasının içi boş bırakıldı. Hastaneler uzmanlar olmadan mücadele etti, üniversiteler deneyimli profesörlerini kaybetti ve gençler hem entelektüel hem de ahlaki gelişimlerine rehberlik edebilecek hocalardan mahrum kaldı. Bu yokluk, çöküş döngüsünü derinleştirdi ve Müslüman toplumları Batı uzmanlığına daha sıkı bağladı.
Bu, tarihin bir kazası değildi. DAEŞ, sömürgeci güçlerin uzun süredir üzerinde olduğu misyonu dini sloganlarının altında yerine getirdi ki bu, Müslüman toplumların içeriden zayıflatılması idi. Ümmet için yıkım, kan dökümü ve umutsuzluk getirdi. Batı için ise, askeri, bilimsel ve sömürgeci emellerini ilerletmek için yönlendirilen istikrarlı bir yetenek ve zeka akışıyla beklenmedik bir hediye sundu.
Gerçekte DAEŞ, hiçbir zaman Batı’nın yeminli düşmanı olmadı. Onun en etkili aracıydı, Müslüman dünyasını harabeye çevirirken Batının elini güçlendirdi.
