Bedir, Beni Süleym ve Sevik seferlerinden çıkarılan derslere devam ederken İslam tarihinin bu kurucu olaylarını anlayışımızı zenginleştiren birkaç nokta daha gün yüzüne çıkmaktadır.
3. Bu seferler gösteriyor ki bir Mücahit samimi bir niyetle, cihat yoluyla Allah’ın rızasını arzulayarak yola çıktığında onun Allah Azze ve Celle katındaki mükafatı, fiili savaş gerçekleşmiş olsun veya olmasın, garanti altındadır. Sevik seferi sırasında Müslüman ordusu, düşmanla çatışmadan döndüğünde asil Sahabiler, Allah Resulü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) “Bu sefer bize sevap olarak yazılacak mı?” diye sordular. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle cevap verdi: “Evet, bu da bir seferdir.”
4. Sevik seferi aynı zamanda o dönemin Arap müşriklerinin bazı dikkate değer özelliklerini de ortaya koymaktadır. Onlar, yemin eder ve adakta bulunurlardı ve bunları yerine getirmekle kendilerini yükümlü görürlerdi. Ayrıca büyük kirlilikten sonra boy abdesti alırlardı; bu da onları dönemin birçok başka milletinden ayıran bir uygulamaydı.
Beni Kaynuka Seferi
Beni Kaynuka, Medine’de nesiller boyu yaşamış bir Yahudi kabilesiydi. İslam’ın nuru, Medine’ye yayıldığında ve Müslümanlar oraya hicret ettiğinde Yahudi kabileleriyle yazılı antlaşmalar yapıldı.
Bu anlaşmalar, iki tarafın da iyi ilişkiler sürdüreceğini, düşmanlıktan kaçınacağını ve karşılıklı yükümlülüklere uyacağını teyit ediyordu. Müslümanlar, her maddeye sadık kaldılar ve antlaşmanın şartlarını hiç ihlal etmediler. Ancak Beni Kaynuka kabilesi, antlaşmanın kendi tarafındaki şartlarına riayet etmedi.
Zamanla, onların kıskançlıkları ve kızgınlıkları su yüzüne çıkmaya başladı. Çarşılarda Müslümanlarla alay ediyor ve onlara eziyet ediyor, onlara zarar ve aşağılama getirmeye çalışıyorlardı. Müslümanlar, Bedir’de kesin zaferlerini kazandığında onların düşmanlıkları şiddetlendi, çünkü bu zafer onların beklentileriyle çelişiyordu ve kıskançlıklarını daha da körüklüyordu.
Artan kışkırtmalarına karşılık olarak Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem), Beni Kaynuka’nın pazarına gitti, onları topladı, nasihat etti ve şöyle dedi: “Ey Yahudiler topluluğu, Kureyş’in başına gelen akıbete uğramadan önce İslam’ı kabul edin.” Bu samimi öğüdü kabul etmek yerine kibirle cevap verdiler: “Ey Muhammed, Kureyş’ten birkaç tecrübesiz savaşçıyı öldürmene kanma. Eğer bizimle savaşırsan gerçekten bizim kim olduğumuzu iyi bilirsin.” Onların sözleri, açık bir antlaşma ihlali ve düşmanlığın aleni bir ilanı anlamına geliyordu.
Meydan okumalarına rağmen Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) sabırla karşılık verdi. Çatışmakta acele etmedi, onlara davranışlarını yeniden gözden geçirmeleri ve işleri yoluna koymaları için zaman tanıdı. Ancak onların yanlış davranışları kısa sürede katlanılabilecek seviyeyi aştı.
Bir gün, Müslüman bir kadın, bazı eşyalar satmak için onların pazarına gitti ve bir Yahudi kuyumcunun dükkanının yanına oturdu. O, edepli ve tamamen tesettürlüydü. Oradaki erkekler, onunla alay ettiler ve yüzünü açmasını talep ettiler; o ise imanı ve haysiyeti gereği bunu reddetti. Kuyumcu daha sonra hileyle onun giysisinin arkasını baş örtüsüne bağladı. Kadın ayağa kalktığında, giysisi açılıverdi ve vücudu göründü, orada bulunanlar da kahkahalarla güldüler. Şok olmuş ve aşağılanmış haldeki kadın, yardım için feryat etti.
Yakındaki bir Müslüman adam onun çığlığını duydu. Onur duygusu ve haklı öfkeyle dolan adam, kadını savunmaya koştu ve sorumlu kuyumcuyu öldürdü. Beni Kaynuka’nın diğer erkekleri derhal misilleme yaptı ve Müslüman adamı şehit ettiler. Bu noktada, Müslümanlar ile kabile arasındaki gerilim son haddine ulaşmıştı.
Çatışma kaçınılmaz hale geldi.
Savaş çıktı ve nihayetinde Beni Kaynuka kabilesi Medine’den sürgün edildi. Çatışmayı onlar kışkırtmışlardı ve karşılaştıkları sonuçlar, kendi ihlallerinin ve provokasyonlarının doğal neticesiydi.
