Abdullah Ensari
Bir kararı çoğu zaman daha ilk gününden yargılarız. Bir karar sert görünüyorsa ona yenilgi deriz. Bir taviz içeriyorsa ona zayıflık deriz. Oysa Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hayatındaki Hudeybiye Antlaşması bize gösterir ki hiçbir karar yalnızca görünüşüne bakılarak yargılanmamalıdır. Bazen bir kararın gerçek sonucu ancak sonradan açıklığa kavuşur.
Hicretin altıncı yılında Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabıyla birlikte umre yapmak niyetiyle Mekke’ye doğru yola çıktı; ancak Kureyş onların şehre girmesine izin vermedi. Görüşmeler yapıldı ve sonunda Hudeybiye’de bir barış antlaşmasına varıldı.
Antlaşmanın temel şartları arasında şunlar vardı: Müslümanlar o yıl Mekke’ye girmeyecek, ertesi yıl umre için gelecek ve Mekke’de üç gün kalacaklardı; Müslümanlar ile Kureyş arasında on yıl boyunca savaş olmayacak ve kabileler diledikleri tarafla ittifak kurmakta serbest olacaktı. Ayrıca Mekke’den Medine’ye gelecek olan herkesin antlaşma şartları gereği geri gönderileceği, buna karşılık Medine’den Mekke’ye gidenlerin ise geri istenmeyeceği kararlaştırıldı.
Antlaşma yazılırken çok önemli bir olay yaşandı. Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Ali’ye (radiyallahu anhu) “Allah’ın Resulü Muhammed” yazmasını söyledi. Kureyş’in temsilcisi Süheyl b. Amr itiraz etti; onu Allah’ın Resulü olarak kabul etmiş olsalardı en başta onu Mekke’den alıkoymayacaklarını, bunun yerine “Abdullah oğlu Muhammed” yazılması gerektiğini söyledi.
Bu, ashaba son derece ağır geldi; ancak Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) daha büyük barış hedefi uğruna ifadedeki bu değişikliği kabul etti. Bu, Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kendi davasından geri adım attığı anlamına gelmiyordu; bir anlaşmaya ulaşmada hikmetin ve stratejinin açık bir örneğiydi. Daha da zor bir an, Kureyş tarafından esir tutulan Ebu Cendel’in (radiyallahu anhu) zincirler içinde Resulullah’a (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ulaşmasıyla yaşandı. Kendi babası Süheyl b. Amr, antlaşma şartları gereği onun geri gönderilmesini talep etti. Ebu Cendel (radiyallahu anhu) Müslümanlardan yardım diledi; ancak Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) antlaşmanın bozulmasına izin vermedi ve de ona sabır ve Allah’ın yardımı konusunda güvence verdi.
Bütün bunlar ashab için son derece ağırdı. Ömer (radiyallahu anhu) de sorular yöneltti; ancak sonradan Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kararını kabul etti. Antlaşma kesinleşince Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ashaba kurbanlarını kesmelerini ve başlarını tıraş etmelerini söyledi. Derin bir huzursuzluk içinde hiçbiri hemen yerinden kalkmadı. Ümmü’l-Müminin Ümmü Seleme’nin (radiyallahu anha) tavsiyesi üzerine Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) kendi kurbanını kesti ve başını tıraş etti; ashab da ona uydu.
Ancak insanlara ilk başta bir yük, bir taviz gibi görünen bu şeyi Kur’an-ı Kerim “apaçık bir fetih” olarak adlandırdı.
(إنا فتحْنا لك فتحا مبينا)
“Şüphesiz biz sana apaçık bir fetih verdik.”
(Fetih Suresi)
Hudeybiye’den ne çıktı?
Barış tesis edilince savaş havası yumuşadı, Müslümanlar ile diğer insanlar arasındaki ilişkiler genişledi ve İslam’ın yayılması için zemin çok daha elverişli hale geldi. Daha sonra antlaşma bozulduğu için Mekke’nin fethinin de yolu açıldı. İşte bu yüzden Kur’an-ı Kerim, bazı şartları ilk bakışta sert görünse de bu antlaşmayı apaçık bir fetih olarak adlandırdı.
Bugünkü Afganistan örneği
Bu derse Afganistan’ın bugünkü durumu açısından bakarsak, önemli örneklerden biri IEA’nın uzun bir savaşın ardından ülkenin istikrarına, güvenliğine, kurumların işler hale getirilmesine ve ekonomik temellerin güçlendirilmesine odaklanan yaklaşımıdır.
Onlarca yıl süren savaşın ardından Afganistan öyle bir noktaya gelmişti ki her gün yeni savaş, yeni ölüm ve yeni istikrarsızlık ülkenin geleceğini tıkıyordu. Bu şartlar altında yalnızca duyguya dayalı kararlar Afganistan’ı daha da büyük sıkıntılara itebilirdi. Oysa IEA döneminde güvenliğin ve kurumların tesisinin yanında gelir toplama, ticaret, ana yollar, madenler, elektrik ve diğer ekonomik ve altyapı konularının geliştirilmesi için çalışmalar yürütülmektedir.
Bazı insanlar bu ve başka meseleler üzerinden IEA’yı eleştiriyor. Onların kaygıları yalnızca hakaret ve suçlamalarla karşılanmamalı; aksine Afganistan’ın geleceği icraatla, istikrarla, eğitimle, ekonomiyle, adaletle ve kalkınmayla ispat edilmelidir. Buradaki ders şudur: Bir ülkeyi inşa etmek yalnızca sloganlarla olmaz; güvenlik, istikrar, güçlü kurumlar, ekonomi, eğitim ve sabır gerektirir.
Bugünkü Afganistan da duygusal yargılara dayanmak yerine kendi geleceği hakkında uzun vadeli düşünmek zorundadır. Güvenlik sağlam kalır, kurumlar güçlenir, ekonomi gelişir, eğitim genişler ve güçlenir, ticaret büyür ve büyük projeler tamamlanırsa ülkeyi yeniden inşa etmenin temelleri daha da sağlamlaşacaktır. Hudeybiye’nin büyük dersinden bugünkü Afganistan’a çıkan önemli mesaj budur: Büyük hedefler sabır, hikmet, strateji, eğitim ve uzun vadeli bir vizyon gerektirir.
