Yazan: Muhibbürrahman Muhlis
Şeyh Ebu Abdullah rivayet ediyor:
Allame Ebu İsmeh, Hammad ibn Ebi Hanife’den, (Allah onlara rahmet etsin), naklediyor:
“Hariciler, İmam Ebu Hanife’nin, Allah ona rahmet etsin, günah işleyen hiçbir Müslümanı tekfir etmediğini duyduklarında, Keşfü’l-Asar’a göre kırk, Menakıbu’l-İmam Ebi Hanife’ye göre ise yetmiş silahlı adamla birlikte Kufe’ye girdiler ve büyük bir kalabalığın arasında oturan Ebu Hanife’nin yanına geldiler.”
Dediler ki:
“Ey Ebu Hanife, şu insanlara senden uzaklaşmalarını söyle. Sana soracağımız bir şey var.”
İmam etrafındakilere işaret etti ve hepsi çekilip onu yalnız bıraktılar. Hariciler, kılıçlarını çekene kadar sessiz kaldılar.
Ardından haykırdılar:
“Ey bu Ümmet’in düşmanı!”
“Ey bu Ümmet’in şeytanı!”
“Senin ölümün bize yetmiş yıllık cihattan daha sevimlidir. İki soruyu cevapla. Eğer cevaplamazsan, kendini ölüme hazırla.”
İmam Ebu Hanife, Allah ona rahmet etsin, cevap verdi:
“Kılıçlarınızı kınlarına sokun.”
Onlar da dediler ki:
“Onları senin kanınla boyamak isterken nasıl kınlarına sokabiliriz?”
İmam şöyle dedi:
“Öyleyse konuşun. Allah’ın adıyla başlayın.”
Sordular:
“İşte mescidin kapısında iki cenaze var.
Birincisi, içki içen ve ölürken boğazı hırıldayarak ölen bir adam.
İkincisi ise zina eden ve hamile olduğunu kesin olarak öğrendiğinde zehir içip kendini öldüren bir kadın.
Bize söyle, bu ikisi de müminlerden midir?”
İmam Ebu Hanife sordu:
“Yahudi miydiler?”
Hayır dediler.
Sordu:
“Mecusi miydiler?”
Hayır dediler.
Sonra sordu:
“Öyleyse hangi dine mensuptular?”
Dediler ki:
“Allah’tan başka ilah olmadığına, Muhammed’in O’nun kulu ve elçisi olduğuna ve onun getirdiklerini tasdik ettiklerine şehadet ettiler.”
İmam sordu:
“Öyleyse söyleyin bana, bu sözleri imanın bir parçası mıydı?”
Evet dediler.
Sordu:
“Peki söyleyin, bu imanın üçte biri miydi, dörtte biri mi, yarısı mıydı?”
Dediler ki:
“İman üçte bire, dörtte bire veya yarıya bölünmez. O tam imandır.”
İmam dedi ki:
“Öyleyse, kendilerinin tam imanla konuştuklarını söylediğiniz bu insanlar hakkında bana ne soruyorsunuz?!”
Hariciler dedi ki:
“Söyle bize, bunlar cennetlik mi yoksa cehennemlik mi?”
İmam Ebu Hanife cevap verdi:
“Ben, İbrahim’in (aleyhisselam) dediği gibi derim:
‘Kim bana uyarsa, şüphesiz o bendendir. Kim bana isyan ederse, şüphesiz sen çok bağışlayıcı ve merhametlisin.’ (İbrahim Suresi, 36)
Bundan kastım, küfür günahı değildir; çünkü Allah Teala, kafirleri asla bağışlamaz. Bu, iman üzere ölen ancak günah işleyen kimse içindir. Onun işi Allah’ın merhametine ve iradesine bırakılmıştır.
Ve ben, İsa’nın (aleyhisselam) dediği gibi derim:
‘Eğer onları azaba uğratırsan, onlar senin kullarındır. Eğer onları bağışlarsan, şüphesiz sen yüce ve hakimsin.’ (Maide Suresi, 118)
Yani, iman üzere ölüp günah işleyenler, Allah’ın hükmüne bırakılmıştır.”
Hariciler bu cevabı duyduklarında silahlarını yere attılar ve dediler ki:
“İçinde bulunduğumuz her şeyden Allah Teala’ya tövbe ederiz. Artık senin dinine ve inancına tabi oluyoruz. Yüce Allah sana hikmet, ilim, akıl ve fazilet vermiştir.”
