İslam, takipçilerine gurur duygusu aşılayan ve onları cesaret, fedakarlık ve bağlılık gibi nitelikleri benimsemeye teşvik eden asil bir dindir. Fedakarlığa derinden kök salmış, zorluklar karşısında dayanıklılık ve sebat gerektiren bir inançtır, çünkü temeli bu tür eylemler üzerine kurulmuştur. İslam’ı benimseyenler fedakarlıklarda bulunmuş, onu kabul edenler imtihankara katlanmış, onu yayanlar zorluklarla karşılaşmış, ona bağlılığında kararlı kalanlar büyük sınavlardan geçmiş ve zamanla bu ilkeler yavaş yavaş yerleşmiştir.
İslam, tarih boyunca fedakarlık yoluyla varlığını sürdürmüştür. İslam tarihinin her dönemi, takipçilerinin, milletlerinin ve topluluklarının fedakarlıklarıyla süslenmiştir. Her çağda İslam’ı savunan, benimseyen ve öğretilerini başkalarına yayan bireyler vardı.
Sayıları az olmasına rağmen bu topluluklar, gruplar ve bireyler sarsılmaz bir inanç ve cesaret örneği gösterdiler. Zorlu düşmanları yendiler, zorlukların üstesinden geldiler ve İslam gemisini güvenli bir kıyıya ulaştırdılar. Bu durum, Bedir’deki 300 sahabenin durumuna veya Halid bin Velid’in 3000 askerinin 100.000 kişilik bir orduya karşı galip gelmesine benziyordu. Bu şekilde, dindar bireylerden oluşan küçük gruplar zorlu düşmanlara karşı galip geldiler.
İslam ilk zamanlarda Ömer, Ebubekir Sıddık, Osman, Ali ve Halid (Allâh onlardan razı olsun) gibi saygın şahsiyetler tarafından yayıldı. Orta çağlarda Muhammed bin Kasım, Tarık bin Ziyad, Kuteybe bin Müslim, Yusuf bin Taşfin ve Salahaddin Eyyubi gibi şahsiyetler onu yeni zirvelere taşıdı. Modern zamanlarda İslam; Afganistan halkının, Arap Yarımadası’nın, Şam’ın ve Kudüs sakinlerinin cesaretiyle korundu. Bu topluluklar sadece İslam için fedakarlık yapmakla kalmadılar, aynı zamanda kafirlerin pençesinden topraklarını geri aldılar ve onları İslam’ın öğretileri ve Allâh’ın kanunlarıyla aydınlattılar.
Şimdi de Gazze cesaret ve dayanıklılığın bir işareti olarak duruyor. Çaresizlik, savunmasızlık ve izolasyonla karşı karşıya kalmasına rağmen Gazze, Kudüs’ün mukaddesatını ve kutsal İslam dinini korudu. Yaklaşık 500 günlük çatışma boyunca Gazze, her gün yüzlerce kişinin şehid edildiği amansız bir mücadeleye katlandı. Bir zamanlar canlı olan Gazze şehri, her köşesinde şehid bir çocuk ve her yıkılmış binada yas tutan bir yaşlının yaşadığı bir mezarlığa ve harabeye dönüştü. Her siperden şehidlerin kanının misk kokusu yayılıyordu.
Gazze’de camiler, imamlar, öğrenciler ve Kuran’ın kendisi bile hedef haline geldi. Camilerin avluları, şehid gençlerin göğüslerinde tuttuğu yırtık Kuran sayfaları kanla ıslanmış halde yatıyordu. Gazze’deki her hane, birkaç şehidin kaybının yasını tutuyordu. Bazı ailelerin yirmi üyesinden sadece bir çocuğu hayatta kalırken, kimi ise tamamen yok edildi.
Gazze halkı sadece bombalamalar ve savaşlarla değil, aynı zamanda açlık, susuzluk, korku, izolasyon ve soğukla da imtihan edildi. Gülümsemelerin bilinmediği, sadece hıçkırıkların ve çığlıkların yankılandığı ıssız bir şehre dönüştü.
Gazze izole edilmiş bir şekilde duruyordu; ümmetin tamamı ise uyuyordu. Kimse onun çığlıklarını duymadı; bazıları güçsüzlüğünden bazıları ise (gücüne rağmen) korkudan sessizdi. Kısacası Gazze’ye Allâh’tan başka yardım eli uzanmadı. Yine de onun cesur halkı sarsılmaz bir dirençle devam etti. Sahip oldukları az şeyle -teknoloji veya kaynak olmadan- savaştılar ama kararlı kaldılar. Cesaretleri Salahaddin Eyyubi’den miras kalmıştı. Bir insansız hava aracı Yahya Sinvar’ı hedef aldığında, sahip olduğu tek şey etrafındaki yıkıntıdan ele geçirdiği bir sopaydı, onu da yaralı haliyle insansız hava aracına doğru fırlattı.
Gazze halkı, insansız hava araçlarına sopalarla karşı koyan Yahya Sinvar’a benziyordu. Buna rağmen galip geldiler. Siyonist orduya darbe indirdiler. Daha önce Gazze’yi yaşayan bir cehenneme çevirenler şimdi bir anlaşma bekliyorlardı. Şaşırtıcı bir sahneydi; herkes birkaç güçsüz bireyin nasıl güçlü bir orduyu yenebildiğini merak ediyordu.
Ancak yalnızca sadık olanlar bunun sarsılmaz inancın, cihadın özünün ve Müslümanlara bu tür zaferler bahşeden fedakarlık ve özverinin bereketinin sonucu olduğunu anlamıştı.
