Pakistan’ın sistemi nasıl yapılandırılmıştır, kaç kusuru vardır, yönetim çerçevesi gerçekte ne ölçüde muktedir ve kontrol sahibidir, vb., tüm bunlar hakkında söylenip yazılabilecek çok şey var ve sayılabilecek pek çok eksiklik var. Ancak aynı Pakistan’ın içinde, zayıflıklar ve kusurlarla dolu bir sistem içinde, o kadar başarılı bir kurum var ki muhtemelen tüm dünyada daha başarılısını bulamazsınız: O da askeri yapısı.
Pakistan’ın tüm sisteminde, A’dan Z’ye, bu kurumun elinin değmediği hiçbir alan yok. Bütün ülkede bu askeri kurumu eleştirmek için belirlenen sınırları aşabilecek hiç kimse yok. Elbette, orduyu eleştiren pek çok insan var; ancak onların bile yalnızca bu kurumun kendisinin tahammül edebileceği noktaya kadar eleştiri yapmalarına izin verilir ve buna da yalnızca ordunun eleştirisinin tamamen yasak olduğu söylenmesin diye izin verilir.
Pakistan’ın tarihi bunu açıkça göstermiştir: Herhangi bir alandan veya meslekten herhangi biri, askeri kurumu belirlenen sınırlarını aşacak şekilde eleştirdiğinde öyle bir susturulmuştur ki yalnızca bir daha asla konuşmamakla kalmaz, ona yakın ve uzak olanlar da bir daha o tür bir eleştiriye cesaret edemez ve o çizgiye yaklaşmayı bile denemezler. İşte tam da bu yüzden bu kurum olağanüstü derecede başarılı bir kurumdur.
Yani meseleye salt iktidarı, nüfuzu ve hakimiyeti elde tutma açısından bakarsanız, bu eşsiz, başarılı bir kurumdur. Bazıları şöyle diyebilir: İngilizlere karşı kulluk ve tabiiyet tarihi herkesin gözü önündeyken ve ona yöneltilen pek çok başka eleştiri de varken, bunun başarılı bir kurum olduğunu nasıl kabul edebiliriz?
Fakat bu itirazlar, ancak biri önce bu kurumun gerçekte bir Müslüman kurumu olduğunu, temelini Müslümanların attığını veya Müslümanları korumak ve savunmak için kurulduğunu ispat ederse duyulmaya layıktır. Oysa gerçekte durum tamamen başka bir şeydir: Bu, temelinde İngilizlerin inşa ettiği bir kurumdur, temelini İngilizler atmıştır, ilk liderleri ve komutanları da İngilizdi ve kurumun tüm yapısı bir İngiliz tasarımı ve çerçevesi üzerinde durmaktadır.
Bir an düşünün. Bir kurumun temeli ve asli mahiyeti, yalnızca üniformasını değiştirmekle gerçekten değişebilir mi? “Kraliyet Hint Ordusu” adı altında İngiliz ordusunun bir parçası olan orduya Hindistan’ın taksiminden sonra sadece Pakistan üniformaları giydirildi. Öyleyse bu orduyu yalnızca bu tek değişiklik yüzünden Müslüman bir ordu olarak adlandırabilir miyiz?
Sonra, Hindistan’ın taksiminden sonra, 1947’den 1951’e kadar, bu aynı ordunun liderliği halen İngilizlerin elindeydi:
1. General Sir Frank Walter Messervy: 15 Ağustos 1947’den 10 Şubat 1948’e kadar.
2. General Sir Douglas Gracey: 11 Şubat 1948’den 16 Ocak 1951’e kadar.
Öyleyse liderleri bu zaman dilimi boyunca İngiliz olarak kalan bir ordu nasıl İslami, Müslüman bir ordu olarak adlandırılabilir?
Diyelim ki bunu kabul ettik ve de bu ordu yine de İslami bir ordudur dedik. Öyle bile olsa, şu soru kendi başına ortada durmaktadır: Müslümanlara verdikleri onca zarar ve ıstırap göz önüne alındığında da bu ordu şimdiye kadar Müslümanlara gerçekte ne fayda sağlamıştır? Neden? Bir Müslüman ordusu böyle davranmamalıdır.
Bu, bu askeri kurumun kökünde bir İngiliz kurumu olduğunu, İngiliz çıkarları için inşa edildiğini açıkça göstermektedir. Bu bakımdan, bu kurum tam bir başarıyla işlemekte ve İngilizlere olan sarsılmaz sadakatinin ezici kanıtını sunmaktadır. Belki de İngiliz tarihinde bu ordudan daha sadık bir müttefik hiç olmamıştır.
Bu kuruma yalnızca birkaç imtiyaz verilmiş değildir. Dünyanın hiçbir yerinde hiçbir askeri kuruma bu kurumun sahip olduğu kadar geniş yetkiler verilmemiştir. Bu ordunun nükleer kapasitesi de sebepsiz verilmiş değildir, bunun arkasında kesinlikle bir şey vardır! Sadece bir şey değil, baştan sona bütün hikaye şüphelidir!
Bir an düşünün: Hindistan’a karşı F-16 uçaklarını kullanmasına izin verilmeyen bir orduya, Hindistan’a karşı nükleer silah kullanma yetkisi gerçekten verilir mi? Asla!
Öyleyse bu mantığa göre, bu nükleer kapasite bu kuruma Hindistan’a karşı kullanılmak için değil, İngilizleri korumak ve Müslümanları ezmek için verilmiştir.
Kısacası, bu askeri kurum bu ülkeye hakim olduğu sürece, burada barış hayali kurmak anlamsızdır, bu durum tüm bölge için bir zarar kaynağıdır.
Bugün, tüm dünyada, aynı bu kurum, var olan tek İslami düzen olan Afganistan İslam Emirliği için bir baş ağrısı olarak durmaktadır. Her sorunun kökü sayılan ordu tam da budur. Bu kurum iktidardan uzaklaştırılana kadar, güvensizlik aynen devam edecektir. Ve bizim görevimiz yalnızca tebliğ etmektir.
