Tarih boyunca nüfusunun çoğunluğu Yahudi ve Hristiyan olan ve yönetimi başlangıcından günümüze kadar büyük ölçüde bu iki grup tarafından kontrol edilen Batı, daha İslam ortaya çıktığı andan itibaren ona karşı saf tutmuştur. Tarih boyunca İslam’a karşı fikri, askeri, ekonomik ve istihbari savaşlar yürütmüştür. Batı ile İslam arasındaki çatışma, uzun bir tarihsel geçmişe sahip olduğundan detaylı açıklamaların çoğunu atlayıp kısaca değineceğiz.
İslam’ın ortaya çıktığı dönemde Batı, henüz Kilise’nin gölgesi altındayken Hristiyan papalar ve feodal beyler, yoksul insanları köleleri olarak görüyor, hatta onların izinsiz evlenmelerine bile izin verilmiyordu.
Karısıyla ilk geceyi geçirme hakkını köylü yerine toprak sahipleri elinde bulunduruyordu ve Kilise papaları mutlak otoriteye sahipti. Halka “cennet biletleri” satıyor, kimin cennete kimin cehenneme gideceğine kendi keyiflerine göre karar veriyorlardı. Kendilerini Tanrı’nın doğrudan temsilcileri olarak görüyor ve her türlü cezadan muaf tutuyorlardı. Hiç kimsenin onları sorgulama hakkı yoktu.
Benzer şekilde, feodal beyler ve toprak sahipleri de cezadan muaftı, kadınlar Şeytan’ın ruhunun vücut bulmuş hali olarak kabul ediliyor ve hatta bazıları kadınların insan olmadığını ve ruhu bulunmadığını iddia ediyordu. Batı’daki yaşam düzeni tamamen çökmüştü. Kölelerin, kadınların ve yoksulların hiçbir hakkı yoktu ve hayvanlardan bile daha kötü muamele görüyorlardı. Papalar insanları ateşli cezalara mahkum ediyor ve her sözü, haşa, Tanrı’nın sözü olarak kabul ediliyordu.
İslam, Hicaz’da doğan güneş gibi yükseldiğinde Hristiyan papalar onun ışıltısından derin bir korkuya kapıldı. İslam’ın, kendi kişisel çıkarları ve otoriteleri için doğrudan bir tehdit oluşturduğunu fark ettiler ve bu nedenle kendilerini ona muhalefet etmeye adadılar. Peki neden İslam’a düşmanlığı seçtiler?
Çünkü İslam, tüm insanların eşit haklara sahip olduğunu, yönetici ile yoksul arasında hiçbir ayrım olmadığını ilan ediyordu. İslama göre papalar mutlak hükümdar değildir ve insanların onları sorgulama hakkı vardır. Yetimlerin, kölelerin ve kadınların da hakları olan insanlar olduğunu duyuruyordu. Cennet ve cehennem üzerindeki otorite yalnızca Allah’a aittir ve hiç kimse başkalarına cennet satamaz. Kısacası İslam, papaların ve din adamlarının da insan olduğunu, suç işlerlerse herkes gibi cezalandırılmaları gerektiğini ve kendi keyiflerine göre insanları ateşte yakamayacaklarını ilan ediyordu.
İslam’ın getirdiği hakikatler, Hristiyan papaların, aristokrasinin ve feodal beylerin tüm yalanlarını ifşa etti ve onların adaletsiz eylemlerini engelledi. İşte bu yüzden İslam’a karşı düşmanlıklarına başladılar. İslam’ın ilk dönemlerinde Hristiyanlar yalnızca güce güveniyorlardı; İslam’ı kılıçla yok etmek, adını ve sembollerini silmek istiyorlardı. Onlara göre İslam, ortadan kaldırılması gereken bir gruptu. Ancak askeri çabalarına rağmen İslam yayılmaya devam etti. Haçlı Seferleri’ni başlattılar ve askeri işgaller gerçekleştirdiler ancak sonuç alamadılar, yenilgiden başka hiçbir şey elde edemediler.
Daha sonra, İslam’ın sadece bir grup değil, bir din ve bir düşünce sistemi olduğunu ve kolayca yok edilemeyeceğini anladılar. Bu nedenle yeni stratejiler benimsediler:
1. Propaganda ve fikri savaş
2. Askeri işgaller
3. İstihbarat savaşı
4. Ekonomik savaş
Tarihe bakarsak Batı’nın İslam’a karşı en büyük başarıyı fikri ve istihbari savaş yoluyla elde ettiğini görürüz. Müslümanların bedenlerini değil, zihinlerini kırmak gerektiğini fark ettiklerinde fikri ve istihbari stratejilere yöneldiler.
12. ve 13. yüzyılların ortalarında, Selahaddin Eyyubi, Kudüs’ü fethettiğinde hem Yahudiler hem de Hristiyanlar, Müslümanların gücünün silahlarda değil inançlarında ve ideolojilerinde olduğunu anladılar. 13. yüzyılın başlarında, Batılılar, Oryantalistler olarak bilinen yeni ve tehlikeli bir kavramı ortaya attılar. İslam’ı incelemek için bir proje başlattılar; Kuran’ı, Hadis’i, fıkhı ve tarihi detaylı bir şekilde incelediler.
