İslam’ın doğuşundan önce Arap Yarımadası cehalet, hurafe, ahlaksızlık ve yaygın toplumsal adaletsizlikle karakterize olan derin bir karanlığa gömülmüştü. Çok sayıda yanlış inanç ve ideoloji mevcuttu. Bazıları Allâh’ın varlığını açıkça inkar ederek yaratılışı sadece şansa, zamana veya doğaya bağlıyor, bazısı ise putlara tapıyordu ve bunların kendilerini Allâh’a yaklaştıracak aracılar olacağını umut ediyordu. Taif’teki Sakif kabilesi Lat putuna saygı duyuyordu, Mekke’deki Kureyşliler Uzza’ya tapıyordu ve Medine’deki Evs ve Hazrec kabileleri ise Menat’a tapıyordu.
Sosyal yapılar ise derinden bozulmuştu; kadınlara miras kalan bir mal gibi davranılıyordu, erkekler üvey anneleriyle evleniyordu ve evlilik veya boşanma konusunda belirli sınırlar yoktu. Zina ve sarhoşluk yaygındı. Ahlak o kadar büyük ölçüde düşmüştü ki ünlü şair İmru’l-Kays kuzeniyle yaşadığı yasadışı ilişkilerle utanmadan övünüyordu ve hatta Kabe’nin kutsal duvarlarına bu tür uygunsuz şiirler asıyordu.
Batıl İnanç ve Büyünün Hükümdarlığı:
Büyü ve batıl inanç yaygındı. Birçoğu büyü uygulamalarıyla şeytanlarla arkadaşlık kurmaya çalışıyordu. Batıl inançlarla her şeyi alamet olarak kabul ediyorlardı; kargalardan ve hapşırıklardan tutun, dilsiz insanların ve gece hayvanlarının seslerine kadar…
Bazıları seyahatten önce bir dala düğüm atmanın ve dönüşte bunu sağlam bulmanın eşin sadakatini gösterebileceğine inanıyordu. Diğerleri ise önemli yaşam kararları almak için “Evet” veya “Hayır” işaretli kehanet oklarına güveniyordu. Bir cinayet intikam alınmadan gerçekleşirse, Hamah adlı bir kuşun ölen kişinin kafatasından yükselip intikam için bağıracağına inanılıyordu. Bazıları her insanın karnında açken onları yiyen bir yılan barındırdığını düşünüyordu. Diğerleri ise ölen bir çocuğun bedenini ovmanın, yaslı bir anneyi gelecekteki kayıplardan koruyabileceğine inanıyordu.
Aşiretçilik, Savaş ve Ahlaki Çürüme:
Aralarında aşiretçilik hüküm sürüyordu ve savaşlar sıklıkla önemsiz kışkırtmalar yüzünden patlak veriyor, onlarca yıl boyunca da amaçsızca ve faydasızca devam ediyordu. Bu savaşlar sadece yıkım ve keder getiriyordu. Savaş ustalığı yüceltiliyor ve silahlara o kadar saygı duyuluyordu ki, lügatlerinde kılıçlar ve atlar için binlerce terim bulunuyordu.
Hicab bilinmiyordu ve yasadışı ilişkiler normalleştiriliyordu. Kadınlar akraba olmayan erkeklerle serbestçe kaynaşıyordu ve romantik ilişkiler o kadar yaygındı ki, bir şey yaşamamış olanlar alay konusu oluyordu. Beni ‘Udhrah gibi bazı kabileler romantik saplantılarıyla ünlenmişti.
Bu dönemin en karanlık uygulamaları arasında, özellikle Kureyş ve Beni Temim arasında yaygın olan kız çocuklarının öldürülmesi vardı. Kız çocuklarını utanç kaynağı olarak gören babalar, onlara güzel giysiler giydirip, onları önceden kazılmış bir mezara atmak için bir araziye götürürdü. Ardından bu çocuk ruhların masum çığlıkları toprağın altında susturulurdu.
Haydutluk ve Adaletsizlik:
Bazı şehirliler komşularının haklarına saygı gösterirken, aldatma ve dolandırıcılık yaygındı. Çöllerde göçebeler yağma ve kaçırma ile yaşardı. Yolcular soyulur ve köle olarak satılırdı. Mallarının kolaylıkla ele geçirilebilmesi amacıyla yolcuların susuzluktan ölmeleri için kuyular gizlenirdi. Bazıları soygun ve sömürüyle o kadar kötü bir üne kavuştu ki, onlara Arapların Kurtları denirdi.
Ölüm ve Sağlık Etrafındaki Cahiliye Uygulamaları:
Ölümle ilgili gelenekler de aynı şekilde yanlıştı. Birisi öldüğünde mezarının yanına gözleri veya başı bağlı bir deve bağlanıp ölüme terk edilirdi; ölen kişinin öbür dünyada bu deveyi süreceğine inanılırdı.
Hastalıklardan kaçınmak için bazıları şehir kapılarında eşekler gibi anırırdı, bunun hastalığı savuşturacağı düşünülürdü. Bir deve uyuz hastalığına yakalanırsa, sağlıklı bir deve damgalanırdı. Bir inek su içmeyi reddederse, tüm inekler dövülürdü, çünkü bu soruna cinlerin sebep olduğu düşünülürdü.
Işığı Bekleyen Bir Dünya:
Dünya dalalette boğulurken ve insanlık en düşük ahlaki duruma batmışken, evren bir kurtarıcı bekliyordu. Gökler, güneş ve ay, rüzgarlar ve bulutlar… Hepsi tarihin gidişatını değiştirmeye mahkûm bir varlığın önemli gelişine tanıklık ediyordu.
Sonra o mübarek gün geldi; Kisra’nın sarayı sarsıldı, Perslerin ateş tapınakları söndü, Romalıların kudreti ve Çin saraylarının ihtişamı düştü. Putlar ve sahte dinler sarsıldı ve uzun zamandır beklenen hidayet baharı çiçek açtı. Tevhid güneşi doğdu ve İlahi ahlakın parlak ışığı dünyayı aydınlattı.
Abdullah’ın yetim oğlu, Amine’nin sevgili çocuğu, Kutsal Mabedin Koruyucusu, Arapların Lideri ve Alemlere Rahmet Muhammed (SAV) doğdu.
İlahi Bir Nimet ve Harekete Geçme Çağrısı:
Peygamber (SAV)’in doğumu, Allâh’ın insanlığa bahşettiği en büyük nimetlerden biridir. Bu doğum; sefaletin sonunu ve İlahi merhametin başlangıcını işaret etti. Bu muazzam lütfa şükretmek hepimizin görevidir. Ancak gerçek şükran mevlidler ve kutlama toplantıları değildir; Gerçek şükür, onun sünnetine uymakla, yabancı hale getirilip her taraftan kuşatma altına alınmış inancını canlandırmakla ve onun dinini samimiyet ve inançla savunmakla olur.
Çağımızın bidat ve kötülüklerine karşı çıkmalıyız; bunların çoğu İslam öncesi dönemin cehaletini yansıtmaktadır. Onun asil hayatı boyunca parlayan gerçek İslam’ı yeniden kurmak için birlikte çalışalım. Çalışalım ki Allâh bize bir kez daha Peygamberlik döneminin yeniden canlanmasına tanık olma şerefini versin.
