Tarih boyunca Afganistan, zorbaların ve zalimlerin boğulduğu bir Nil olarak kalmıştır. Özellikle son yüzyılda, bu topraklara kibir ve saldırganlıkla giren, kendini Allah Azze ve Celle’nin kanununun üstünde gören her güç, nihayetinde Afgan halkının iradesi karşısında yenilgiye uğramıştır. Bu topraklar, imparatorluklar mezarlığı olduğunu defalarca kanıtlamıştır.
İngiliz İmparatorluğu’nun sömürgeci kibri, bir fırtına gibi Afganistan’a saldırdı ancak bu toprağın insanlarının direnişi karşısında yenilgiye uğradı ve tarihi bir rezaletle dışarı atıldı. Bunun ardından, Sovyetler Birliği büyük bir ordu ve muazzam askeri güçle Afganistan’a girdi ancak Afgan halkının kararlılığı, onu da yendi ve askerleri bu topraklara gömüldü.
Daha sonra, çağın Firavunu Amerika Birleşik Devletleri, bu millete kendi iradesini dayatmak için en gelişmiş silah ve teknolojiyle Afganistan’a geldi. Ancak yirmi yıllık işgalin ardından nihayetinde utanç ve mahcubiyet içinde geri çekildi ve Afganistan’ın büyük güçlerin yenilgiyle karşılaştığı bir savaş alanı olduğunu itiraf etti.
Bugün, zulüm ve saldırganlık yolunu seçen Pakistan askeri rejimi, bu topraklarda zalimlerin kaderinin hiç değişmediğini anlamalıdır. Eğer herhangi bir hükümet, zulüm ve kan dökme temelinde Müslümanlara karşı durursa er ya da geç, Afganistan Nil’indeki ceza fırtınasında boğulacaktır.
Pakistan askeri rejimi, hükümetlerin zulmünün nihayetinde milletleri krize sürüklediğini anlamalıdır.
Askeri saldırganlığına son vermelidir. Eğer Pakistan halkı ve din alimleri, rejimleri tarafından gerçekleştirilen zulüm ve kan dökme faaliyetleri karşısında sessiz kalırsa tarih, onları bu suçlara ortak olarak görecektir.
Hazreti Ömer (radiyallahu anhu) şöyle buyurmuştur:
“Gerçek alim, kendi zamanının cehaletini tanıyandır.”
Bu nedenle alimler, zulüm ve cehalet karşısında sessiz kalmamalıdır, çünkü zulüm karşısında sessizlik, onunla suç ortaklığı etmenin ta kendisidir. Tarih tanıklık eder ki zulüm temelinde yelken açan her gemi, nihayetinde adalet Nil’inde batacaktır.