Şahkar Afgan
Müşriklerin elçilerinden biri, Hudeybiye bölgesine gönderildiğinde daha önce benzerini görmediği hayret verici bir manzarayla karşılaştı. Tabilerin, liderlerinin verdiği her emri yerine getirmesi tabii idi; ancak buradaki durum bunu çok aşmaktaydı; zira tabileri, o tek bir kelime söylemeden önce onun yaptığını yapmaya koyuluyorlardı. Onun işareti, hatta gözünün ucuyla attığı bakış dahi hayret verici bir dakiklikle anlaşılıyor ve yerine getiriliyordu; insan bunun bir benzerini güneş ışınlarının ufuk kenarlarındaki belirgin hareketinde bile neredeyse bulamazdı. O elçinin hayreti, sevgili Peygamberimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) tükürdüğünü gördüğünde zirveye ulaştı; tükürük ağzından ayrılır ayrılmaz sevenleri onu kapmaya koşuyor ve ona nail olmak için birbirleriyle yarışıyorlardı!
Bu, Müslümanların iftihar ettiği, unutulmayan ebedi bir manzaradır ve bütün dünya halen bunun önünde hayretle durup şöyle sormaktadır: Bu görülen ne tür bir sevgi ve tabi olma tezahürüdür?
Meselenin özünü düşünürsek onların hayretinin bir yönüyle mazur görülmesi, bir yönüyle de mazur görülmemesi gerekir. Mazur görülmesi, siyasi liderler için özel bir ölçü koymuş olmalarındandır; bu ölçüye göre lider ile tabileri arasındaki ilişkinin derecelerindeki farklılık, menfaatlerin gerektirdiği ölçüde hoş görülebilir; ancak bu ölçüde, inancın derinliğine ve sevginin şiddetine dayanan bir ilişki tasavvuruna yer yoktur. Hayretlerinin mazur görülmemesine gelince, onların ölçüsü yalnızca beşeri akla dayanmaktadır; oysa bu ölçü, semavi yönlendirmelerden mahrum ve vahiy nurundan yoksundur.
İşte bunlar, vahyin bereketleri ve eserleridir ki liderliğe ehil olan kişiyi, yeryüzünde Allah Teala adına hilafetin ağır sorumluluğunu omuzlarında taşıyan kimse kılar; bunun gayesi, Yaratıcı ile mahluk arasındaki mesafeyi kaldırmak ve kulu, sahibine bağlamaktan başka bir şey değildir. Bu durumda Allah Teala, bu büyük sorumluluğu üstlenen kimseyi kendi halifesi ve temsilcisi olarak tanımlar ve ona itaati ve sevgiyi, kendisine itaat ve sevgi mertebesinde kılar.
O zaman onun sözleri, sırf kendisinden sadır olan şahsi görüşler olmadığı gibi, yalnızca kendisini temsil eden sözler de değildir. Şayet resul ise, ilahi hükümleri doğrudan alır, sonra onların nasslarını ve tefsirlerini insanlara sözler ve yönlendirmeler suretinde arz eder ve bunları geniş ölçüde tebliğ eder. Resullerden olmayıp hilafet makamını üstlenen kimse ise, bütün yönlendirmelerini ve emirlerini şeriat çerçevesiyle uyumlu kılmadıkça, hilafetin ağır sorumluluğunu doğru biçimde yerine getiremez; öyle ki onda ilk bakışta mukaddes şeriatın ruhu ve talimatları tezahür eder.
Böyle bir durumda bu insan, avamın mertebesini aşan bir mertebeye yükselir ve dünya ölçülerine göre sevilenin temsilcisi sayılır. Bunun neticesinde onun sevgisi, insanların kalplerine farkına varmadan sızar, damarlarında kan gibi akar ve onlara hayat ve hareket sunar. Bu sebeple bu sevgi ve tabi olma silsilesi Hudeybiye’den önce de kaimdi ve tarihin muhtelif merhalelerinde ve yeryüzünün bölgelerinde bugüne kadar kesintisiz sürdü; ta ki Afganistan’da, kahramanların yurdunda, kırk yıl süren uzun ve kanlı bir savaşın ardından yeni bir düzen ortaya çıktı.
Bu düzenin temeli, kalplerinde tevhid ahdi ve misakı sağlam biçimde yerleşmiş, göğüsleri Allah Teala’nın kelamıyla dolu, dilleri alemlerin Yaratıcısı ve Sahibinin zikriyle ıslak olan ümmetin gençlerinin kanıyla dokundu. Onlar ilahi sevgi ateşiyle yanıyor, ahireti dünyaya tercih ediyor ve bu fani hayat yerine ebedi ve sonsuz hayatı arıyorlardı. İslam ve iman servetiyle donanmışlardı; hürriyet ve istiklal gayreti onları sevk ediyor, mustazaflara ve acizlere yardımı üzerlerine vacip görüyorlardı ve en büyük gayeleri de Allah Teala’nın rızasıydı.
Bu sebeple, doğudan ve batıdan Müslümanların çabalarıyla desteklenen böyle bir düzenin kıyamının arkasında milyonlarca annenin feryadı ve sayısız mazlumun duaları vardı. Onun lideri, bu toprağın en öne çıkan istisnai şahsiyetlerinden biriydi; hürriyet kahramanlarından bir kahraman, istiklal yolculuğunun öncüsü, fedakarlık ve sebatın eşsiz sembolü, ilim ve ameli birleştiren seçkin bir alim idi.
O şahsiyet liderliği üstlenir üstlenmez, Raşid hilafet yöntemine benzer şekilde herkese genel bir davet yöneltti ve şeriatı tatbik etme uğrunda her türlü fedakarlığa hazır olduğumuzu, hükümleri ikame edilip infaz edilinceye kadar cihadımızı ve mücadelemizi sürdüreceğimizi ilan etti. Bu sebeple, amellerimizde şeriata aykırı tek bir husus gören her Müslümanın bunu yüksek sesle ilan etme hakkı vardır; hatta bunu bize hatırlatmak onun şer’i vazifesidir; ta ki kendimizi ıslah edebilelim.
Bu yüce liderin yönlendirmesini tatbik etme gayretinden hareketle, ülkenin dört bir yanındaki muhterem alimler Müminlerin Emiri’nin fermanlarını incelemeye ve değerlendirmeye koyuldular. Emirliğin idaresini üstlendiğinden bu yana sadır olan bütün hükümleri ele aldılar, birer birer incelediler ve Muhammedi şeriatın terazisine arz ettiler. Bu inceleme ve değerlendirme neticesinde şu neticeye vardılar: İlahi yardımın gölgesinde adım adım ilerleyen bu şahsiyet, şeriat suretinin tam olarak tezahür ettiği ve hiçbir yerinde onun asıllarından en ufak bir sapmanın görünmediği yönlendirmeler ve fermanlar yayınlamıştır. Buradan hareketle, bu husustaki ilmi görüşlerini şeriat talimatları ışığında sunmaya karar verdiler.
Fermanlar üzerinde yapılan incelemenin neticeleri muhtelif ilmi ve araştırma makalelerinde belgelendi; ta ki ülkenin çeşitli bölgelerinden yaklaşık bin ilmi makale toplandı ve bunların yetmişten fazla cilt halinde toplanıp yayımlanacağı ilan edildi.
Sonra bu makalelerin daha yüksek bir ilmi değerlendirmeye tabi tutulmasına karar verildi. Bu gaye için bu araştırmaların dakik ve kapsamlı bir incelemesini yapmak üzere geniş bir komisyon teşkil edildi. Aylar süren çalışma ve incelemenin ardından komisyon makalelerin değerlendirmesini tamamladı ve inceleme neticelerine göre onlara başarı ve akreditasyon şahitnamesi verdi. Bunun ardından Yüksek Öğretim Bakanlığı, bu çabaları ve araştırma gayretlerini takdir etmek üzere, ülkenin dört bir yanından üst düzey hükümet heyetlerinin ve de ilim ve araştırma sevdalılarının katılacağı bir ilmi konferans düzenleme kararını ilan etti; bu da bu büyük adıma duyulan takdiri göstermek içindi.
Liderin yönlendirmelerine ve fermanlarına gösterilen bu geniş karşılama ve onların ilmi değerlendirmeye tabi tutulması, bir taraftan emsali görülmemiş bir işlem; diğer taraftan böyle cesur ve tenkitçi bir ilmi incelemenin yapılması bugünün dünyasında bile büyük bir başarıdır. Büyük bir liderin sözlerinin ve ondan sadır olan fermanlarının incelenmesine ve tenkit edilmesine, bunların şeriata uygun olup olmadığının tahkik edilmesine izin verilmesi, gerçek bir cesaret ve hürriyettir. Hatta mesele bunu aşarak bu fermanların zaman ve mekan şartlarını ve insanların maslahatlarını ne ölçüde gözettiğinin, reayanın hayatı üzerindeki etkisinin mahiyetinin ve derecesinin değerlendirilmesine ve etkilerinin olumsuz yönde ilerleyip ilerlemediğinin tahkikine kadar varmaktadır.
Bu, hiçbir cumhuriyet düzeninde bu seviyede benzeri görülmemiş bir iştir; hiçbir monarşik düzende de şu ana kadar onda biri dahi tatbik edilmemiştir. Hakikat şudur ki böyle bir cesareti, ancak yalnızca hayır ve salahı yaymak gayesiyle hilafetin ağır sorumluluğunu üstlenen ve şahsi menfaat ile kazançları toplamaya çalışmak yerine Allah’ın kullarının işlerini tedbir etmeye ve onların maslahatlarını gerçekleştirmeye çalışan kimse başarabilir.
Buna karşılık, böyle bir liderin fermanlarını ilmi inceleme ve tenkide tabi tutmayı, ancak fikri ve görüşü İslami ilkelere dayanan ve yöneticisine o derece sarsılmaz bir güven duyan yüksek azimli bir halk yapabilir ki sıradan bir vatandaş dahi işlediği herhangi bir hatayı ona bütün cesaretiyle gösterebilsin ve görüşünü ifade etmek ve tutumunu beyan etmek üzere onunla katı biçimde hesap sorma ve sorgulama ile yüzleşebilsin. Lider ile reaya arasındaki ilişki bu mertebeye ulaştığında lider başı dik olur; onun reayası da başı dik olur, inşallah!


















































