Sahih-i Buhari ve Sahih-i Müslim’de nakledildiğine göre Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ganimetleri taksim ederken Hurkus adında bir adam kalkıp Nebi’ye (sallallahu aleyhi ve sellem): “Allah’tan kork ve adaletli ol!” dedi. Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu duyunca öfkeli bir sesle: “Yazık sana! Ben adaletli olmazsam kim adaletli olur?” buyurdu. Şecaat ve fursanlığın sembolü olan Ömer el-Faruk Efendimiz (radiyallahu anhu) bu cüreti ve edepsizliği kaldıramayıp bu küstahın boynunu vurmak için izin istedi. Ancak alemlere rahmet olan (sallallahu aleyhi ve sellem) ona engel oldu.
Fakat Ömer’e (radiyallahu anhu), ümmete kıyamete kadar her devirde farklı isim ve kılıklarla ortaya çıkacak, İslam adını perde yapıp hançerlerini İslam’ın takipçilerinin göğsüne saplayacak bir fırka hakkında asli ve köklü bir söz söyledi.
Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Bu yalnız değildir, onun sulbünden öyle bir topluluk çıkacak ki siz, namazlarınızı onların namazlarıyla, oruçlarınızı onların oruçlarıyla küçümseyeceksiniz. Onlar okun yaydan çıktığı gibi dinden çıkacaklar.”
Bu nebevi haber, her devirde harfi harfine gerçekleşmiştir ve kimse bunu inkar edemez veya şüphe edemez. Raşid Halifeler, Müminlerin Emiri Muaviye, Emeviler, Abbasiler, Selahaddin Eyyubi, Nureddin Zengi, Osmanlı Devleti dönemlerinde ve bugün İslam Emirliği döneminde, Hurkus’un takipçileri aynı şekilde hazır bulunmuş, çeşitli isim ve suretlerle Müslümanların saflarını parçalamışlardır. Kıble ehlinin kanını dökerler ve pak İslam’ın alnında kara bir leke olarak zuhur ederler.
Bunlar, İslam’ı ve öğretilerini oyuncak haline getirmişlerdir. İslam’ın adını yüceltirler ama anlamını kavramaya çalışmazlar, onu kirli akıllarının dikte ettiği gibi keyfi ve olumsuz bir şekilde yorumlarlar, hatalarını ve edepsizliklerini meşrulaştırmak için aklın terazisiyle bile tartılamayacak argümanlarla delil getirirler.
Cemel Vakası’nda, Ali ile Aişe (radiyallahu anhuma) arasındaki ihtilaf sona erdikten ve Müminlerin Emiri Ali (radiyallahu anhu), Ümmü’l-Müminin Aişe’yi (radiuallahu anha) ikram ve izzetle Medine-i Münevvere’ye geri gönderdikten sonra fitne merkezleri ve Zü’l-Huveysıra’nın takipçileri gürültü kopardı, sloganlar attı ve dediler ki: Neden Aişe (radiyallahu anha) esir alınmadı? Onunla savaşılması caiz olan birinin esir alınmasının da caiz olduğunu iddia ettiler. Haydar-ı Kerrar (radiyallahu anhu) sağlam ve akli bir cevapla karşılık verdi: “Kuran, Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımlarını müminlerin anneleri kıldı. Annelerinizin esir alınmasını mı caiz görüyorsunuz?” Böylece insanlara dini cehaletlerini gösteriyordu. Buna rağmen, o ahmaklar, Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) geri kalan ashabını, özellikle Ebu Bekir ve Ömer’i (radiyallahu anhum) oklarının hedefi haline getirdiler.
Sonra başka bir yerde Ali (kerremallahu veche) ile Muaviye (radiyallahu anhu) anlaşmazlığı çözmek için iki hakem atamayı kabul ettiklerinde bu fesatçılar yine gürültü kopardı ve dediler ki: “Hüküm ancak Kuran’ındır!” Bu, sadece karmaşa çıkarmayı amaçlayan boş ve saçma bir talepti. Ali (radiyallahu anhu) onlara sözlü tartışma yerine benzersiz bir yöntemle cevap verdi: Yüzlerce kişiye Mushafları taşımalarını ve onlarla ilerlemelerini emretti, sonra yüksek sesle: “Ey Kuran! Konuş ve aramızda hükmet!” dedi. İnsanlar hayret etti: Kuran’ın sayfaları nasıl konuşur? Ali bunu biliyordu ama onların ahmaklığını ortaya çıkarmak ve sapkınlıklarını göstermek istiyordu; eğer onlar için Kuran’ın kararına bir saygı olsaydı, hükmedenler Kuran ehli olurdu ve başta Ali (radiyallahu anhu) olmak üzere ashabın önde gelenlerinden daha haklı olan kim olabilirdi? Ancak cehalet akıllarını kuşatmıştı, bu basit gerçeği bile kavrayamıyorlardı.
Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) haber verdiği Hurkus’un kardeşlerinin en belirgin özelliklerinden biri, dinin doğru anlayışından yoksun olmaları ve onu kendi hevalarına göre yorumlamaları nedeniyle Müslümanların kanını dökmeye en cüretkar insanlar olmalarıdır. Ahmakça takvalarından ötürü düşmüş bir hurmayı haram korkusuyla yemekten kaçınırlar, sonra Allah’ın salih kullarını kalbin görmeye dayanamayacağı bir vahşetle öldürürler.
Abdullah b. Habbab bin el-Eret’i (radiyallahu anhu) sadece Ali’ye (radiyallahu anhu) dil uzatmadığı için esir aldıklarında onu bir ağaca astılar ve işkence ettiler, sonra hayvan keser gibi nehir kıyısında boğazladılar, ardından hamile karısının karnını yarıp onu öldürdüler. Tam o anda, bir hurma düştü ve biri onu ağzına aldığında, diğeri bağırdı: “Sahibinden izinsiz bir hurma yedin! Bu haramdır!” Aynı şekilde, eğer biri zimminin domuzuna kılıcıyla vurursa diğeri onu şiddetle azarlar, sonra sahibini bulup domuzun parasını öderdi.
Bu Hariciler, Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) büyük sahabilerinden, İslam’ın rükunlarından ve fetihlerin liderlerinden olan Ali, Muaviye ve Amr b. As’a (radiyallahu anhum) suikast düzenlemek için bir plan hazırladılar ve bunun sonuçlarından biri Nebi’nin (sallallahu aleyhi ve sellem) damadı ve Allah’ın muzaffer aslanı Ali’nin (radiyallahu anhu) şehadeti ile sonuçlandı.
Zü’l-Huveysıra’nın habis ordusunun özelliklerinden biri, çokça dil uzatıp itiraz etmeleri, muhaliflerini en küçük ihtilafta tekfir ve şirkle suçlamalarıdır. Günahların derecelerini tanımazlar; ya onlar gibi olursun, ya da küfür ve irtidatla damgalanırsın. Ali’nin (radiyallahu anhu) safına katılmaya davet edildiklerinde dediler ki: “Hayır, önce şirkten tevbe edip Müslüman olsun!” Halbuki Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem), Ali’nin imanına şahitlik etmiş, onu hak ölçüsü kılmış, onu sevmeyi iman, ona buğzetmeyi nifak saymıştı. Ama bu cahiller, onu en ufak bir ihtilaf için tekfir ettiler, çünkü ilimden nasibleri yoktur, sadece umumi naslardan fasid bir şekilde delil getirirler ve “Hüküm ancak Allah’ındır” sözleriyle ilim şehrinin kapısına saldırırlar.
Bugünün Hurkus ve Huveysıra takipçilerine bakın; Raşid Hilafet döneminde atalarının yaptığını yapıyorlar. Afganistan’da, kendisi için bir milyondan fazla şehidin kanının döküldüğü, onlarca yıl sonra kurulan İslami bir nizamda, lideri Müminlerin Emiri (Allah onu korusun) minberlerden “Bu nizamda İslam’a aykırı bir şey görürseniz bize haber verin ki düzeltebilelim” diye çağrıda bulunurken bu Hurkusi ve Huveysıra fırkası, nizama karşı toplandı. Daha da şaşırtıcı olanı, Müslümanlara karşı yabancılardan yardım almaktan utanmıyorlar; çünkü onlara göre bir domuz, bir sahabe evladından daha değerlidir.
Allah, İslam Emirliği’ne fetih nasip edip onunla dünya kafirlerini ve müttefiklerini zillete düşürdüğünden beri bu kişiler, silaha sarıldı, camileri bombaladı, şeriat medreselerini hedef aldı, büyük alimleri öldürdü, nizamın liderlerini ve küfrün gözünde halen bir diken olan mücahitlerin peşine düştüler.
En son işledikleri suç, dün Kabil’de – Şehr-i Nev, Zükak-ı Gülhane’de – bir otelin içinde yedi masum Müslüman’ı bombalayarak yakmaları ve ardından suçu üstlenmekle övünmeleridir. Bu zalimler, kurbanları irtidat ve şirkle suçlamaktan utanmadılar.
Olaylar – ki ilim ehli buna inanır – bu kişilerin her zaman İslami gücü frenlemek için kullanıldığını, yabancıların onları ücretli köleler olarak yönlendirdiğini kanıtlamıştır. Raşid Halifeler döneminde, fetihler genişleyip küfrün sarayları titrediğinde onları durdurmak için bir yol bulamadılar, bu ahmakları İslam kılığında kullanarak Ali (radiyallahu anhu) döneminde Müslümanlar arasında fitne çıkardılar.
Bu yol her devirde devam etti; ta ki Allah’ın hükmü öz şekliyle Afganistan topraklarına dönene kadar. Düşmanlar buna dayanamadı, bazı komşular acı çekti ve kendi başlarına aciz kalınca – alışkanlıkları üzere – bu ahmaklara başvurdular.
Ümmetin bedeni parçalanırken, Filistin cehenneme dönüşürken ve Müslümanların gözleri birliğe dair umutla İslam Emirliği’ne çevrilmişken bu bedbahtlar, yabancıların elinde oyuncak olmuş ve Emirliği hançerliyorlar. Eğer İslam ve Müslümanlara fayda sağlamak isteselerdi gerçek cihat ve mazlumları kurtarmanın yeri olan Filistin toprakları, onların meydanı olurdu. Ama İslam ve Müslümanlara düşmanlık yemini ettiler ve tüm zulümlerini masum fakirlerin üzerine yağdırdılar.
