Bu belirleyici aşamada gerçekleşen şey, çağının standartlarına göre mucizevi sayılabilecek kadar olağanüstü bir başarıydı. Bu, yalnızca dikkate değer bir teknik ustalığı değil aynı zamanda Allah’ın Osmanlılara bahşettiği yüksek azmi de ortaya koyuyordu.
Rumlar, Osmanlı gemilerinin gece karanlığında karadan taşınıp Haliç’e indirildiğini keşfettiklerinde aralarında bir korku dalgası yayıldı. Böyle bir sonuç düşünülemez kabul edilmişti. Oysa hakikat, gözlerinin önünde duruyordu. Bir zamanlar imkansız görünen şey, artık inkar edilemez bir gerçek olmuştu ve en şüpheci olanları bile bu cüretkar planın dehasını kabul etmek durumundaydı.
Bu zaferde, Osmanlı İmparatorluğu’nun mühendisleri ve işçileri özellikle takdire şayandır. Yorulmak bilmeyen bir adanmışlık ve olağanüstü bir sabırla, iddialı bir hayali gerçeğe dönüştürdüler. Tüm operasyon tek bir gecede tamamlandı. O ana kadar Konstantiniyye sakinleri şehirlerinin ele geçirilme ihtimalini ciddi şekilde düşünmemişti. Ancak 22 Nisan sabahı, şafak sökerken hava Osmanlıların gürleyen naraları, dini marşları ve yeri sarsan Allahu Ekber nidalarıyla yankılandı.
Osmanlı filosu, deniz yolları üzerindeki kontrolü hızla sağlayarak Konstantiniyye’yi uzun süre direkt saldırılardan koruyan doğal bariyeri ortadan kaldırdı. Bu benzeri görülmemiş başarı üzerine düşünen bir Bizans tarihçisi şöyle yazar:
“Biz böyle bir harikalığa hiç şahit olmamıştık, hatta benzerini bile duymamıştık. Fatih Sultan Mehmed, denizi karaya çevirdi, gemileri dalgalar yerine dağların üzerinden yüzdürdü. Bu eylemle İkinci Mehmed, Büyük İskender’i bile geride bıraktı.”
Konstantiniyye içinde umutsuzluk kök salmaya başladı. Söylentiler çoğaldı ve halk arasında uğursuz kehanetler dolaştı. Yaygın olarak tekrarlanan bir inanışa göre, şehir yalnızca gemiler Haliç’e girdiğinde düşecekti. İslam gemilerinin bu sular içinde aniden belirmesi, savunmacıların moraline yıkıcı bir darbe indirdi. Güvenleri sarsıldı ve kararlılıkları temelden zedelendi.
Sonuç olarak, diğer savunma kollarından büyük birlikler çekildi ve göreceli olarak zayıf olduğu bilinen surları korumak üzere Haliç’e konuşlandırıldı. Daha önce denizin kendisi onların kalkanı olmuştu. Kuvvetlerin bu yeniden dağılımı, kalan tahkimatların savunmasını ciddi şekilde zayıflattı ve şehri giderek daha savunmasız bıraktı.
Bizans hükümdarı, Osmanlı donanmasının Haliç’teki varlığını yok etmek için sayısız plan tasarladı ancak her girişim başarısızlıkla sonuçlandı. Tek bir plan bile amaçlanan sonuca ulaşamadı. Bu sırada Osmanlılar amansız baskıyı sürdürdü, topçu ateşiyle savunma pozisyonlarını bombaladı ve halatlar ve merdivenler kullanarak surları tekrar tekrar tırmanmaya çalıştı.
Bizans birlikleri, karşı tahkimatlar inşa edip patlayıcılarla doldurmakla meşgul oldu. İslam kuvvetleri surların altından tünel açmaya çalıştıklarında, çabaları engellendi. Buna karşılık Osmanlılar kuşatmayı daha da sıkılaştırdı. Her geçen gün, şehir içinde sıkıntı, bitkinlik ve endişe arttı. Savunma kuvvetleri, sürekli olarak meşgul kaldı ancak giderek daha çok tedirgin ve kararsız hale geldi.
Osmanlı topları, hem Boğaz’ın hem de Haliç’in üzerinde bulunan stratejik noktalara yerleştirildi. Bu avantajlı konumlardan, Bizans ve müttefik gemileri doğrudan ateş altına alındı. Deniz hareketi imkansız hale geldi. Haliç, Boğaz ve çevre sularındaki düşman deniz kuvvetleri, operasyon kapasitelerinden yoksun bırakılarak etkili bir şekilde hareketsizleştirildi.
Konstantin’in Müttefikleriyle Konseyi
Artmakta olan krizle karşı karşıya kalan İmparator Konstantin, danışmanları ve Hristiyan komutanlardan oluşan bir konsey topladı. Çoğu, onu şehri terk etmeye ve Hristiyan milletlerden ve Avrupa güçlerinden yardım aramaya teşvik etti. Takviye kuvvetlerin gelebileceğini ve Fatih Sultan Mehmed’i kuşatmayı kaldırmaya zorlayabileceğini savundular.
Konstantin, bu tavsiyeyi kesin bir şekilde reddetti. Ölümüne savaşacağını ve halkını terk etmeyeceğini ilan etti. Yenilgi takdir edilirse tebaasıyla birlikte gömüleceğine yemin etti. Konstantiniyye’nin savunmasını kutsal bir görev olarak nitelendirdi ve tereddütsüz yerine getirmeye kararlı olduğunu belirtti. Onu şehirden kaçmaya teşvik eden başka tavsiyeleri açıkça reddetti.
Bununla birlikte, Konstantin adına yardım talep etmek için bir elçi gönderildi. Haberci Avrupa’yı dolaştı ancak hiçbir güç, Fatih Sultan Mehmed’le yüzleşmeye istekli veya muktedir çıkmadı. Eli boş döndü.
Aynı zamanda, Osmanlı istihbarat ağları Konstantiniyye ve çevre bölgelerinden aktif olarak bilgi topluyor, böylece Osmanlı liderliğinin tüm cephelerdeki gelişmelerden tamamen haberdar olmasını sağlıyordu.
Osmanlı Psikolojik Taarruzu
Fatih Sultan Mehmed, şehrin tahkimatlarına yönelik saldırılarını yoğunlaştırarak özenle hazırlanmış planına uygun olarak saldırıların hızını ve şiddetini artırdı. Osmanlı askerleri halatlar ve merdivenlerle surlara tırmanmaya devam etti, dikkate değer bir cesaret, disiplin ve fedakarlık isteğiyle ilerledi. Yeri sarsan Allahu Ekber nidaları Konstantin’in kuvvetlerinin yüreğini titretirken Osmanlı savaş naraları onlara yıldırım gibi çarpıyordu.
Toplar, limanı gören yüksek konumlara çekildi ve Fatih Sultan Mehmed buradan aralıksız bir bombardıman emri verdi. Bir top güllesi, bir ticaret gemisine isabet ederek onu denizin dibine gönderdi. Geri kalan gemiler, paniğe kapılarak bölgeden kaçtı ve Galata’nın tahkimatlarının ardına sığındı. Karada ise Osmanlı birlikleri hızlı ve tekrarlanan taarruzlar başlatarak Hristiyan kuvvetlerini darmadağın etti ve onları sarsıntı içinde bıraktı.
Fatih Sultan Mehmed, gece gündüz durmaksızın hem karada hem de denizde taarruza devam etti. Amacı açıktı: düşmana bir an bile dinlenme fırsatı vermemek. Bedenlerini yorarak ve sinirlerini bozarak iradelerini kırmayı hedefliyordu. Böyle bir durumda, küçük tehditler bile aşılmaz görünecekti. Bu, yalnızca çelik ve ateşle değil, zihin üzerinde de yürütülen bir savaştı.
Kuşatılmış şehir içinde, askerler birbirlerinin yüzlerine giderek artan bir huzursuzlukla bakıyordu.
Umutsuzluk, konuşmalarına belirgin ve saklanmayan bir şekilde sızıyordu. Kuşatmanın psikolojik ağırlığı, direnişlerinden geriye kalanı da ezmeye başlamıştı.
