DAEŞ tarafından dayatılan yargı sistemi, sadece İslam hukukundan bir sapma değildi; belirli siyasi hedefleri ilerletmek için tasarlanmış, Şeriatın kasıtlı ve sistematik bir çarpıtılmasıydı. Bu yapı yanlış anlamadan veya dini taassuptan değil; dini, silah haline getirmek ve onu hakimiyet ve korku aracına dönüştürmek için hesaplı bir çabadan doğdu.
DAEŞ, İslam’ın merhametli ve ahlaki temelleriyle doğrudan çelişen sert ve insanlık dışı cezaları kurumsallaştırdı. Uzuv kesme, recm ve halka açık infazlar gibi uygulamalar, had cezalarının uygulanmasını düzenleyen kesin fıkhi ilkelere riayet edilmeden gerçekleştirildi. İslam hukukunda bu ilkeler adaleti, ihtiyatı ve insan onurunu gözetmek için vardır. DAEŞ bunları görmezden gelerek İslami hukuk kavramlarını ahlaki özünden soyutladı ve bunları terör aracına dönüştürdü.
İslam fıkhı, belirlenmiş cezaların infazına son derece titiz şartlar getirir; bu da uygulanmalarını nadir ve son derece sınırlı kılar. Örneğin, zina suçlaması dört adil şahidin şahitliğini gerektirirken hırsızlık cezası, çalınan malın yasal olarak tanımlanmış bir eşiğe ulaşmasına ve ekonomik çaresizlik halinin bulunmamasına bağlıdır. DAEŞ, hem Müslümanlara hem de dünyaya İslam’ın acımasız, akıldışı ve şiddet yanlısı bir imajını yansıtmak için bu güvenceleri kasıtlı olarak reddetti.
Grubun sözde yargı uygulamaları aynı zamanda kadınların ve çocukların haklarının sistematik ihlallerini de içeriyordu. Dini azınlıklardan kadınlar cinsel köleliğe maruz bırakılırken, çocuklar savaş aracı olarak beyinleri yıkanıp sömürüldü. Bu davranış, kadınlara ve çocuklara açık haklar tanıyan ve zulmü kesin bir dille yasaklayan İslami öğretilerle doğrudan çelişmektedir. Sahnelenmiş duruşlar, yasal savunma hakkının reddedilmesi ve önceden belirlenmiş hükümlerin verilmesi, DAEŞ yargı sisteminin temelde anti-İslami ve anti-insani doğasını daha da açığa çıkardı.
DAEŞ aynı zamanda tekfir kavramını da manipüle ederek muhaliflerini uydurma ve ideolojik gerekçelerle mürted ilan etti. İslam geleneğinde, tekfir etmek en hassas ve tehlikeli hukuki hükümler arasındadır ve ancak titiz bir ilmi incelemeden sonra caiz görülür.
Kuran açıkça şöyle buyurur:
“إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ ٱللَّهِ أَتْقَاكُمْ”
“Şüphesiz Allah katında en şerefliniz, takvaca en ileri olanınızdır.” (Hucurat Suresi 13)
Ancak DAEŞ, takvayı kendi örgütüne körü körüne sadakate indirgeyerek ahlaki ve manevi anlamını boşalttı.
Daha geniş bir felsefi perspektiften bakıldığında DAEŞ’in yargı sisteminin İslam’la gerçek bir entelektüel veya ahlaki bağı yoktu.
Bunun yerine, birkaç stratejik amacı gerçekleştirerek Batı sömürgeci güç yapılarının çıkarlarına hizmet eden politik bir araç olarak işlev gördü: İslam’ı özünde şiddet yanlısı olarak göstermek, Batılı gençlerin anlam arayışlarında İslam’ı araştırmalarını caydırmak, Müslüman ülkelerdeki yabancı askeri müdahaleleri meşrulaştırmak ve Müslüman Ümmet içindeki bölünmeleri derinleştirmek.
Kanıtlar, 2014-2017 yılları arasında DAEŞ faaliyetinin zirvesinde, Avrupalı gençler arasında İslam’a olan ilginin önemli ölçüde azaldığını göstermektedir. Bu sonuç, DAEŞ projesini tasarlayan ve sömürenlerin hedefleriyle tam olarak örtüşüyordu: İslam korkusu aşılamak, onun gerçek mesajını örtbas etmek ve samimi arayış içindekilerin onun ahlaki ve manevi derinliğiyle bağlantı kurmasını engellemek.
Gerçek İslam, adalet, merhamet ve denge üzerine kurulu bir dindir. İslam yargı sistemi, hem bireysel hakları hem de toplumsal refahı korumak için tasarlanmıştır. İslam’ın bu gerçek, insani ve ilkeli vizyonunu sunmak, aşırı çarpıtmalara karşı koymak ve sömürgeci ve anti-insani gündemlerin anlatılarını etkisiz hale getirmek için elzem olan ortak bir sorumluluktur.
