Pakistan devletinin çöküşünün sekizinci sebebi, komşu ülkelerle ilişkilerinin gerginleşmesi ve bozulmasıdır. Pakistan, komşularıyla hile ve aldatma politikası izlemekte ısrar etmiş ve Hindistan ile olan anlaşmazlıklar, Pakistan’ın kurulduğu andan itibaren başlamıştır.
Eğer tarihe bir göz atacak olursak Hindistan ve Pakistan’ın üç büyük savaş yaptığını görürüz ve her iki ülke birbirinin varlığının diğeri için bir tehdit oluşturduğunu anlamıştır. Aralarındaki anlaşmazlık, diyalog ve anlayışla çözülebilecek türden değildir ve Pakistan’ın ilişkileri geliştirmek için bir bedel ödeyeceği türden de değildir; zira Hindistan, Pakistan coğrafyası üzerinde hak iddia etmekte ve Pakistan’ın varlığını tam olarak tanımamaktadır.
Yirminci yüzyılda hem Pakistan hem de Hindistan, benzer bir ilerleme kaydediyordu ancak Hindistan son yirmi yılda benzeri görülmemiş bir ekonomik ve askeri gelişme sağlarken Pakistan, büyük bir gerileme yaşadı. Aynı şekilde istihbarat alanında da Hindistan bu aşamada Pakistan’ın önüne geçti ve Pakistan, Pakistan askeri rejiminin politikaları nedeniyle Hindistan ile yüzleşmede sert bir darbe aldı.
Yirmi yıl önce Pakistan, Hindistan kontrolündeki Keşmir’de geniş bir istihbarat hakimiyetine sahipti ve o bölgenin Müslümanları Pakistan’a saygıyla bakıyordu; Pakistan askeri kurumu ise oradaki nüfuzunu korumak için İslam ve cihat sloganlarını istismar ediyordu.
Ancak Keşmirli Müslümanlar, Pakistanlı generallerin kanlarıyla ticaret yaptıklarını, zulümlerinin Hindularınkinden daha fazla olduğunu ve Keşmirli mültecilere hor baktıklarını fark edince “Hindistan’a Cihad Gazvesi”nin ve İslam kardeşliğinin, askerlerin zalim rejimlerinin ömrünü uzatmak ve kendi kişisel çıkarlarına hizmet etmek için kullandıkları araçlardan başka bir şey olmadığını anladılar.
Ve böylece Keşmir halkı Pakistan askeri rejiminden yüz çevirdi ve Hindistan hükümetine yaklaştı; bu da Yeni Delhi’nin tüm bölge üzerindeki kontrolünü sıkılaştırmasını kolaylaştırdı ve bugün Pakistan kontrolündeki Keşmir’e nüfuzunu yaymaya çalışıyor. Ve eğer Pakistan’daki askeri rejim gerçek bir İslami yaklaşım benimsemez ve sapkınlığında devam ederse Keşmir’den geriye kalanını da kaybedecek.
Ancak unutmamalıyız ki Hindistan, sadece Keşmir’i ele geçirmekle yetinmeyecek; talepleri, Sind eyaletini de kapsayacak şekilde uzanıyor. Ve manzarayı incelersek Pakistan askeri rejiminin içinde bulunduğu sarsıntı durumu, Hindistan’ın muazzam ilerlemesiyle birlikte, Hindistan’ın Pakistan’ın iç işlerine müdahalesini daha da kolaylaştıracak.
Diğer komşu İran ise kısa bir süre önce İslamabad ile karşılıklı ani saldırılar gerçekleştirdi; bu da Pakistan askeri rejiminin Tahran ile güven ilişkisine sahip olmadığını gösteriyor. Zira İran, bu rejimin sadece Amerika Birleşik Devletleri’nin itaatkar bir uydusu olduğunu biliyor; eğer Washington, onlara, İran’a karşı hareket etmesini emrederse bunu uygulamakta tereddüt etmeyecek ve diğer Müslüman komşusu Afganistan’a karşı üslerini sunduğu gibi Washington istediğinde İran’a karşı da sunmaktan çekinmeyecek. Ve bu bağımlılığın bizzat kendisi, Pakistan’ın diğer komşusu Çin’in de ona olan güvenini kaybetmesine neden oldu.
Ve Afganistan’a gelince, onunla ilişkiler en gergin düzeyde. Pakistan rejimi, Amerika Birleşik Devletleri’ne, Afganistan’a karşı hava sahasını kullanma hakkı verdi ve neredeyse her gün Amerikan insansız hava araçları Pakistan topraklarından Afganistan’ın içine giriyor. Üstelik Pakistan rejimi, Kabil’e karşı açık ihlallere başladı ve bu düşmanlık, Pakistan askeri kurumuna uzun süreli bir aşağılanma getirecek.
Özetle, Pakistan’ın tüm komşuları artık bu ülkenin bağımsız bir devlet olmadığını, bilakis Amerika Birleşik Devletleri ve Batı’nın elinde kiralanmış bir askeri üs olduğunu anladı. Ve eğer askeri rejim, komşularına karşı bu düşmanca politikada devam ederse bu, onları ona karşı birleşmeye, düşmanlarını desteklemeye veya onu güçle devirmeye itecek.
Özellikle Hindistan’ın sabrının tükendiği görülüyor ve Pakistan’la başka çözüm olmadığını, sadece doğrudan askeri müdahale olduğunu biliyor.
