Bazı Kureyşlilerin Müslümanların Bulunduğu Su Havzasına Gelişi:
İki ordu Bedir’de çatışmaya hazırlanırken, kâfir Kureyş güçlerinden bazı kişiler, Allah Rasulü’nün (S.A.V.) İslam ordusu için stratejik olarak kurduğu su havzasına yaklaştılar. Niyetleri sudan içmekti ancak hepsi öldürüldü, hayatta kalan Hakim bin Hizam hariç. Hakim daha sonra İslam’ı benimsedi ve İslam’a girdikten sonra hayatı boyunca yemin ettiğinde, “Beni Bedir’de kurtaran Allâh’a yemin ederim” derdi.
Kureyşliler Arasında İç Muhalefet:
Askeri stratejilerinin bir parçası olarak Kureyşliler, Umeyr bin Vehb el-Cumahi’yi Müslümanların kampını gözetlemekle görevlendirdiler. Cumahi, kapsamlı bir incelemeden sonra geri döndü ve “Sayıları yaklaşık üç yüz. Gizli takviyelerle ilgili (araştırmam için) çevredeki vadiyi aramama izin verin” dedi.
Uzun bir araştırmanın ardından döndükten sonra “Pusu veya takviye yok. Ancak Ey Kureyş, ben kaçınılmaz bir ölümün işaretlerini gördüm; Yesrib’in develeri yıkımdan başka bir şey getirmez. Yemin ederim, içlerinden hiçbiri sizden birini öldürmeden ölmez. Güçleri kılıçlarındadır ve sırları onun çeliğinde saklıdır. Akıllıca düşünün Ey Kureyş!” dedi.
Bu karamsar sözler Kureyş arasında huzursuzluğa neden oldu. O anda, bir başka bilge kişi olan Utbah bin Rabi’a, Hâkim ibn Hizam’ın cesaretlendirmesiyle ayağa kalktı ve “Bu savaştan ne kazanacaksınız? Muhammed ve arkadaşlarını öldürseniz bile, hayatta kalanlarından hayır göremeyeceksiniz. Çünkü her biriniz bir baba, kardeş veya yakın bir akrabayı öldürmüş olacaksınız. Geri dönün ve Muhammed’i rahat bırakın. Arapları kendi hallerine bırakın” diye öğüt verdi.
Utbe daha sonra Hakim’e, “Ebu Cehil’e git ve ona, İbnu’l Hadrami’nin müttefiki olarak, kan parasının tüm sorumluluğunu üstleneceğimi söyle” dedi. Ancak Ebu Cehil öfke ve aşağılamayla tepki verdi ve “Utbe korkak oldu. Allâh bizimle Muhammed arasında karar verene kadar geri çekilmeyeceğiz. Ayrıca kendi oğlu Ebu Huzeyfe de Muhammed’in takipçileri arasında değil mi? Onu korkutan şey bu!” dedi.
Bu sözler Utbe’ye ulaştığında öfkelendi ve “Korkak olan Ebu Cehil’den başkası değildir; gerçekte kimin yüreğinin korku barındırdığını yakında öğrenecek” dedi.
Barış çağrılarının ivme kazanabileceğini hisseden Ebu Cehil, öldürülen adamın kardeşi Amir bin El-Hadrami’ye haber göndererek kurnazca duygularını manipüle etti ve “Müttefikiniz Utbe, intikam için mükemmel bir zaman olsa bile geri çekilmek istiyor!” dedi.
Bunu duyan Amir giysilerini yırttı ve acı içinde bağırmaya başladı, ordu çılgına döndü ve neticede mantık öfkeye boğuldu ve Utbe’nin bilgece tavsiyesi unutuldu.
Havzadaki Tahrik:
Bu duygusal coşkunun ortasında, Esved bin Abdülesed el-Mahzumi adlı bir Kureyşli düşman saflarından dışarı atılarak; “(Müslümanların) Havzalarından içeceğim, (Peygamberi -sav-) yok edeceğim ya da bunu denerken öleceğim!” diye and içti.
Daha Peygamberimiz (sav)’e ulaşamadan, Allâh’ın ve Rasulü’nün (sav) Aslanı Hamza bin Abdülmuttalib tarafından durduruldu. Hamza onu keskin bir darbeyle yere serdi. Esved ağır yaralı olmasına rağmen hala suya doğru sürünüyordu, ancak Hamza’nın ikinci darbesi onun hem hayatını hem de hırsını bitirdi.
Bireysel Mücadelenin Zorluğu:
Ebu Cehil’in kışkırtmalarından ilham alan Utbe, kardeşi Şeybe ve oğlu Velid’in yanına gelerek “Tek başına dövüşte bizimle kim karşılaşacak?” diye bağırdı.
Buna karşılık, üç cesur Ensar -Avf bin Haris, Muavvid bin Haris ve Abdullah bin Revaha- öne çıktı. Kureyşliler “Siz kimsiniz?” diye sordular.
“Biz Ensar’danız.” diye cevap verdiler.
Kureyşliler “Biz kendi kabilemizden dengimizi arıyoruz. Ey Muhammed, senin halkından akranlarımızı gönder!” dediler.
Allâh Rasulü (sav); “Hamza, Ali ve Ubeyde bin Haris! Öne çıkın!” diye seslendi. Üç savaşçı, yüzleri örtülü bir şekilde ortaya çıktı ve düellolar başladı:
Ali, Velid’le yüzleşti ve onu hızla yere serdi.
Hamza, Şeybe’yle yüzleşti ve Şeybe’yi aynı şekilde öldürdü.
En büyükleri olan Ubeyde, Utbe’yle dövüştü. İkisi de yaralanana kadar birbirlerine sert darbeler indirdiler. Ubeyde’nin bacağı koptu ve yere yığıldı. Hamza ve Ali yardım etmek için koştular ve birlikte Utbe’yi öldürdüler.
Ubeyde Medine’ye dönerken Safra adlı bir yerde, seferin dördüncü veya beşinci gününde yaralarına yenik düştü.
Bu asil savaşçılar ve bu önemli çatışma hakkında Allâh şöyle vahyetti:
“هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ فَالَّذِينَ كَفَرُوا قُطِّعَتْ لَهُم ثِيَابٌ مِنْ نَارٍ يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُءُوسِهِمُ الْحَمِيمُ”
“Bu ikisi, Rableri hakkında kavgaya tutuşan iki hasımdır. (Bu ikisinden) kâfir olanlara ateşten elbiseler biçilir. Onların tepesinden kaynar sular dökülür.”
(Hac Suresi: 19)
Peygamber (S.A.V.) Ubeyde’yi son anlarında gördüğünde “Şehadet ederim ki sen şehidsin” dedi.
Ubeyde, şehadetinden önce şu dizeleri okumuştu;
“Bacağımı kesseler yine Müslümanım.
Karşılığında da Allâh’tan (cennette) emin bir yaşam umuyorum.
Rahmân bana lütfundan bir elbise giydirdi;
Bütün kusurlarımı örten bir İslam elbisesi…”
