Müslüman Kanının Dökülmesi:
IŞİD’in, kâfir dünyanın ajanları gibi davranarak İslam ümmetine karşı işlediği en ağır suçlardan biri, masum Müslüman kanını acımasızca dökmesiydi. Bu vahşeti asılsız ve saçma bahanelerle haklı çıkardılar ve Müslümanların hayatlarının kutsallığına karşı tam bir saygısızlık gösterdiler.
Hariciler, Müslümanların kanının hiçbir değeri olmadığını düşünüp onu ucuz ve önemsiz bir meta olarak gördüler. Garip ve asılsız suçlamalar kisvesi altında, Allâh’ın cezasından korkmadan sayısız Müslümanı acımasızca katlettiler.
Bu, İslam’ın kutsal Şeriatı’nın bir Müslümanın kanını Kabe’nin kendisinden bile daha kutsal saymasına rağmen böyle olmuştur. Nitekim şöyle buyrulmuştur:
“Sen ne yücesin, dokunulmazlığın ne de yüce! (Ama) İman etmiş bir kulun Allâh katındaki hürmeti seninkinden daha üstündür.”
Gerçekten de tek bir Müslümanın kanı dahi Kabe’den daha kutsaldır. Buna rağmen sayısız masum Müslüman, ümmeti katletmede kâfir dünyayla yarışan IŞİD Haricilerinin elinde can verdi.
Tekfirin Silaha Dönüştürülmesi:
Temelsizce tekfir etme, IŞİD kontrolündeki bölgelerde derinden yerleşmişti. En ufak bir dini hata, bir Müslümanı mürted olarak etiketlemeleri için yeterliydi ve bu da anında ve acımasızca infazlarla sonuçlandı. Tekfirin bu yanlış kullanımı, en ufak hatalı adımların bile ölüme yol açtığı bir korku ve baskı iklimine neden oldu.
Sivillerin İnsan Kalkanı Olarak Sömürülmesi:
İşgal ettikleri toprakları kaybeden IŞİD, Müslüman sivilleri insan kalkanı olarak kullanmaya başvurdu. İnsanların kendi yönetimlerinden kaçmasını engellediler, otoritelerini katıksız vahşet ve terör yoluyla uyguladılar. Bunu yapan grup, propaganda videolarında sözde kendilerini ümmetin savunucuları olarak gösteren grupla aynıydı. Ancak eylemleri, gerçek doğalarının baskıcı ve zorbaca olduğunu açıkça ortaya koyuyordu.
Müslümanların Zulümden Kaçmasını Engellemek:
IŞİD, iktidardaki güçlerini sürdürmek için Müslümanların kendi yönetimlerinden kaçmasını önlemek istedi ve bunun için aşırı önlemler aldı. Kaçış yolları boyunca kontrol noktaları kurdular, kaçmaya çalışan herkesi acımasızca vurdular. Bazı durumlarda, kaçmaya çalışanları alenen infaz ettiler ve onları başkalarını caydırmak için örnek olarak kullandılar. Hatta kendilerini ve ailelerini kurtarmaya çalışan kişileri avlamak ve öldürmek için keskin nişancılar bile konuşlandırdılar.
Vahşetlerinin sınırı yoktu, bu da kritik çıkış yollarına mayın döşemeleriyle kanıtlandı ve kaçan Müslümanlara korkunç bir seçim bıraktı; onların tiranlıkları altında kalmak ya da ölümcül bir patlamayla karşılaşma riski…
Çöküşlerinin İronisi:
IŞİD Haricileri Müslümanları akıl almaz dehşetlere maruz bırakırken, kendisini halife ilan eden Ebu Bekir Bağdadi, uydurduğu devletin sözde sınırlarının dışında sonunu buldu ve Suriye’nin İdlib kentindeki Berişa köyünde öldürüldü. Bölge o zaman Heyet Tahrir Şam’ın kontrolü altında olan bir bölgeydi. Bu ironik son, iktidar ve meşruiyet iddialarının ikiyüzlülüğünü vurguladı.
IŞİD Haricileri amansız terör kampanyalarında yalnızca sayısız masum Müslümanın kanını dökmekle kalmadı, aynı zamanda savunduklarını iddia ettikleri İslam ilkelerine de ihanet etti. Onların eylemleri, aşırılığın tehlikelerini ve ümmet için getirdiği yıkıcı sonuçları açık bir şekilde gözler önüne seriyor.
