Bu serinin devamında Haricilerin işlediği ek günahlar şunlardır:
14. Bid’at İşlemek:
Bid’at; Kur’an veya Sünnette temeli olmayan, dini pratikte sonradan ortaya çıkarılan şeylerdir. Allâh Rasulü (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
«من أحدث في أمرنا هذا ما ليس منه فهو رد»
“Kim bizim dinimize, onda olmayan bir şeyi ihdas ederse, o reddedilecektir.” (Sahîh-i Buhârî ve Sahih-i Müslim)
Bid’at, dinin eksik olduğunu ve ilave veya düzeltmeye ihtiyaç duyduğunu ima ettiği için gerçek imanla çelişir. Böyle bir ima, İslam’ın özüne aykırıdır ve Sahabenin yolundan sapmaktır. Bu nedenle bid’at yolunu benimseyen kişi dalalet yolunu seçmiştir.
Haricîler, İslam ümmetinin icmasına aykırı inançlar ortaya koymuşlardır. Büyük günah işleyen Müslümanları kâfir ilan etmiş ve diğer Müslümanlara karşı savaşı meşrulaştıran kararlar çıkarmışlardır. Bunların hepsi bid’at teşkil eder; Kur’an’da hiçbir temeli, sahih Hadis’te herhangi bir desteği ve Sahabeden hiçbir onayı yoktur.
İbn Abbas (RA) şöyle demiştir:
“Haricîler bid’at ve cehalet ehlidir. Dış görünüşleri bol ibadet izlenimi verir, ancak akıl ve gerçek bilgiden yoksundurlar.”
15. Şeriatla Hükmeden Meşru Yöneticiye İsyan Ederek Allâh’a ve Rasulü’ne İsyan Etmek
Cenâb-ı Hakk, Rasûlullâh (s.a.v.)’e ve emir sahiplerine itaati emretmiştir:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ»
“Ey iman edenler! Allâh’a itaat edin. ve Rasul’e ve sizden olan emir sahiplerine (de itaat edin).” (Nisa: 59)
Bu ayetten ötürü şeriatle hükmeden meşru bir yöneticiye karşı çıkan kişi, aslında Allâh’a ve Rasulü’ne karşı çıkmış olur, zira Allâh’a isyanı emretmedikleri sürece böyle yöneticilere itaat Şeriat tarafından emredilmiştir;.
Haricîler bu meşru İslam liderlerini reddettikleri, onları kâfir olarak nitelendirdikleri ve diğer Müslümanlara karşı silahlandıkları için bu isyandan sorumludurlar. İslam düşmanlarına karşı ümmetle birleşmek yerine ayrılıklara neden olurlar. Bu, (şeriatle hükmeden meşru) yöneticilere itaat etme konusundaki İlahi emrin doğrudan ihlalidir ve bunu yaparak, yani gerçek düşmanlar yerine kendi ümmetleriyle savaşarak, pratikte Allâh’a ve Rasulü’ne karşı gelmiş olurlar.
16. İtaatten Ayrılma:
Bu, Müslüman bir yöneticiye isyan etmek, sadakat yeminini (biatını) bozmak ve yerleşik otoriteye karşı ayaklanmak anlamına gelir. Allâh Rasulü (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
«من خرج من الطاعة، وفارق الجماعة، فمات، مات ميتة جاهلية»
“Kim itaatten çıkar ve cemaatten ayrılır, (ve o halde) ölürse, cahiliye ölümüyle ölmüş olur.” (Sahih-i Müslim)
Bu hadis, itaatten ayrılmanın ve Müslümanların cemaatinden ayrılmanın cahiliye alametleri olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bu tür hareketler Şeriat’ta yasaktır ve haram kabul edilir.
Hariciler İslam yöneticilerini tanımayı reddediyor, itaatten çekiliyor ve İslam’la hükmeden bir (ve tek) devlete karşı bile savaş açıyor. Bu, Peygamber’in (s.a.v.) sert bir şekilde kınadığı, itaatten ayrılma eyleminin ta kendisidir. Bu eylemlerle, ümmetin birliğini parçaladılar, yolsuzluğu yaydılar ve en sonunda İslam düşmanlarının çıkarlarına hizmet ettiler.
