Aziz Azzam
Modern çağda yönetimin temel dayanakları birden fazla eksen üzerine kuruludur; ancak bu dayanakların en öne çıkanı, en önemlisi ve en hayati olanı şu ikisidir: “Güvenlik” ve “devletin inşası” (veya düzenin tesisi). Afganistan İslam Emirliği’nin yeniden yönetime gelmesi şeklindeki tarihi olay, cumhuriyet düzeninin demokrasi gölgesi altında köklerinden ve temellerinden yıkıldığı koşullarda gerçekleşti; işgalcilerin ve yardım kuruluşlarının yirmi yıl boyunca devlet inşası ve güvenliğin tesisi adları altında milyarlarca dolar harcamış olmalarına rağmen ne güvenlik vardı ne de düzen.
Düzenin başarısızlığının belki de en utanç verici örneği, aynı anda iki cumhurbaşkanlığına ve iki hükümete bağlılık yemini edilmesi sahnesidir; bu durum, ülkenin ve Afgan halkının itibarının uluslararası düzeyde aşağılanmasına yol açmıştır. Onlar, “demokrasi” ortamında dahi sözde Batılı ve modern ilkeleri çiğnediler; seçimler yapıyor, komiteler kuruyor, şikayetler alıyor, sonra kazananları ilan ediyor, ardından kendilerine karşı ayaklanıyorlardı! Burada hiçbir açıklamaya gerek yok; zira bütün vatandaşlar, insanların o düzenden ve o sözde hükümetten ne ölçüde nefret ettiğini ve uzaklaştığını bilmektedir.
İkinci dayanak ise güvenliktir ve bu herkes için apaçık vaziyette. Milyonlarca askerin varlığına, yabancı işgalcilerin desteğine ve en modern teknolojilerin temin edilmiş olmasına rağmen düzen karşıtı sloganlar şehirlerin kalbinde yükseltiliyor, kargaşa sürüyor, iktidar, makam ve koltuk uğruna çatışmalar ve savaşlar patlak veriyordu. Güvenlik merkezindeki polis veya asker, gündüz görünüşte görevini yapıyor, gece ise hırsıza, uyuşturucu tacirine veya insanların namusuna saldıran bir yol kesiciye dönüşüyor, sonra da bütün küstahlığıyla suçu Afganistan İslam Emirliği’ne atıyordu! Buna karşılık, Afganistan İslam Emirliği’nin hakim olduğu bölgelerdeki insanlar barış ve güvenlik hissi içinde yaşıyordu; okullar açıktı, sağlık hizmetleri gelişiyordu, davalar ve anlaşmazlıklar rekor bir sürede ve tam bir adaletle çözülüyordu.
Hatta şehir sakinlerinin sorunlarını çözmek için Afganistan İslam Emirliği mahkemelerine başvurduğunu gösteren pek çok örnek var; davaları kısa bir süre içinde sonuçlandırılıyordu. Cumhuriyet düzeni yaptıklarının karşılığını bulup düştüğünde, medya propagandası güvenliğin ve düzenin sona erdiği iddiasını yaydı; Afganistan İslam Emirliği’nin zaferiyle birlikte, bu koşullar altında güvenlik ve düzenin nasıl tesis edileceği konusunda büyük bir endişe egemen oldu.
Cumhuriyet “düzenini ve güvenliğini” milyarlarca dolarlık projelerle ve uluslararası uzmanların eliyle yönetiliyor görenler, bu görevin şimdi nasıl başarılacağı konusunda şaşkınlığa düştüler. Ancak herkes, bu işin Afganistan İslam Emirliği’nin zaferinin ilk gününden itibaren bir an bile durmadığı gerçeğine tanık oldu; zira Emirlik güçleri ve yetkilileri, görevlerini sorumlulukla, planlamayla ve kararlılıkla devralmak için tam bir hazırlık içindeydi. Buna dayanarak idari ve düzenleyici işler yalnızca bir hafta içinde normal seyrine döndü. Bu manzara, rejim değişikliklerinin acısını ve iç savaşların acı tecrübelerini yaşamış olanlar için bir rüya gibiydi.
Güvenlik meselesinde ise çok fazla söze ihtiyaç yok; zira izleyiciler için açık ve bilinen şeyin tahlile ihtiyacı yoktur. Ancak mevcut düzen ve onun oluşturulma yöntemleri hakkında çokça konuşulabilir; çünkü bugün devletin inşası ve düzenin tesisi benzersiz bir iştir. Bakanlıkların ve kurumların maddi olarak yeniden yapılandırılmasının yanı sıra, idari bir düzenlilik, disiplin kuralları, yüksek bir performans verimliliği, bunlara ilaveten halka hizmetlerin sunulması ve memnuniyetlerinin sağlanması görülmektedir; hepsinden önemlisi ise eşi benzeri olmayan “hesap sorulabilirlik” ilkesidir.
Halk ile düzen arasındaki uçurum ortadan kalkmış, hatta sıfıra inmiştir. Bakanın, genel müdürün ve diğer herhangi bir yetkilinin sıradan insanlar gibi hareket ettiğini, toplantılara katıldığını, şehirleri dolaştığını ve tıpkı sıradan vatandaşlar gibi ülkenin en ücra köşelerine seyahat ettiğini görürsünüz. Bu, iyi yönetimin, düzenin meşruiyetinin ve güven inşasının meyvesidir. Bununla birlikte halkın sorumluluğu bu noktada sona ermiyor; zira öneri, eleştiri ve de ıslah ve iyileştirme talep kapıları liderlere açık olduğu gibi, sorumlu ve vatansever vatandaşın da mevcut düzeni, güvenliği ve mevcut kazanımları koruma ve destekleme konusunda rolünü oynaması bir görevdir. Zira bu karşılıklı etkileşim, düzenin sürekliliğini ve gücünü garanti altına almak için hükümet ile halk arasındaki milli ahittir.
