Bölüm 1
Ekber Cemal
Doha Anlaşması’nda, İslam Emirliği ile Amerika Birleşik Devletleri arasında şu şart üzerinde anlaşmaya varılmıştır: “Afganistan toprakları Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerine karşı kullanılmayacak, İslam Emirliği de buna izin vermeyecektir.” Bu şartın şer’i ve siyasi konumunu kavramak için sıklıkla şu temel soru soruluyor: “İslam ve şeriat açısından, küfürle belirsiz bir süre için savaşı durdurmak veya savaşa müdahale etmeme konusunda bir anlaşma yapmak caiz midir?”
Bu soruyu ve onunla bağlantılı kavramları doğru bir şekilde analiz etmek için duygusal ve yüzeysel bakış açısının ötesine geçmek, İslam şeriatının maksatlarını, Nebevi sireti, özellikle Hudeybiye Barışı’nın hikmetli siyasetini, fıkhi ruhsatları ve günümüzün jeopolitik gerçeklerini kapsamlı ve tarafsız bir şekilde değerlendirmek zorunludur; böylece şu gerçek açığa çıkar: İslam’da savaş sadece geçici bir ihtiyaçtır; oysa barış, herhangi bir devletin fikri, ekonomik ve idari kapasitesini güçlendirebileceği asıl ve kalıcı hedeftir.
Bu nedenle, bu değerlendirmeye başlamadan önce, anlaşmanın ilgili maddesini ve birkaç önemli noktayı anlamak gerekir. Anlaşmanın maddesinde şu ifade yer almaktadır: “Afganistan İslam Emirliği toprakları, Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerine karşı hiç kimse tarafından kullanılmayacak, İslam Emirliği de kimseye bunun için izin vermeyecektir.”
Şimdi, ortaya atılan mesele şudur: “İslam’da, küfürle belirsiz bir süre için savaşı durdurmanın caiz olduğuna dair herhangi bir delil var mıdır? Yani bu şart, görünüşte, kıyamete kadar cihattan vazgeçmek anlamına geliyor gibi durmaktadır.” Bu bağlamda, İslam Emirliği’nin bu şartla bağlı olmadığını hatırlamak gerekir. Yani, eğer ihtiyaç hasıl olursa kendini savunmak için topraklarını kullanma konusunda tam yasal, şer’i ve mantıki hakka sahiptir ve hiçbir güç bu hakkı ondan alamaz.
Bu nedenle, bu şarttan “süresiz ateşkes” kavramını çıkarmak doğru değildir ve anlaşmanın ruhuyla da uyuşmamaktadır; çünkü “Afganistan topraklarının, anlaşma gereği, Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerine karşı kullanılmaması” ile “süresiz ateşkes” farklı kavramlardır ve bunlar birbirine karıştırılmamalıdır.
Şimdi, birkaç önemli nokta var:
Birincisi: İslam açısından savaş, geçici bir ihtiyaçtır; barış ise kalıcı bir hedeftir.
İkincisi: Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) cihadın kıyamete kadar devam edeceğini buyurmuştur; bu nedenle, cihadın hedefinin fitneyi ortadan kaldırmak olduğunu hatırlamak gerekir. Nitekim Kuran’da şöyle buyurulur:
“Fitne kalmayıncaya kadar onlarla savaşın…”
Yani, ister kötü eylemler, ister küfür kaynaklı olsun, güvensizlik ve fesat, İslam perspektifinden “fitne” olarak adlandırılır. Bunu ortadan kaldırmak için ihtiyaç duyulan her yerde cihat devam edecektir.
Fıkha göre cihadın amaçları müdafaayı, zulmü ortadan kaldırmayı, İslam devletinin çıkarlarını korumayı ve İslam topraklarını genişletmeyi içerse de bu hedeflerin nasıl daha derinlemesine gerçekleştirileceğini anlamak için şunu da bilmek gerekir: Bir İslam devleti kurulduğunda bu hedeflere ne zaman ve nasıl ulaşabilir?
Bu bağlamda, İslam Emirliği’nin savunma, zulmü ortadan kaldırma ve İslam devletinin çıkarlarını koruma alanlarındaki hedeflerine bir ölçüde ulaştığını hatırlamak gerekir; ancak İslam, İslam topraklarını genişletmek gibi hedeflere ulaşmak için güç ve koşulların mevcudiyetini şart koşmuştur.
Eğer İslam devleti mevcut sınırlarının ötesine geçmek ve diğer bölgeleri İslam topraklarının bir parçası haline getirmek istiyorsa karşı taraftan gelebilecek tepki karşısında savunma kabiliyetine de sahip olmalıdır. Bu nedenle, güç ve savunma kapasitesi mevcut olduğunda saldırı veya genişleme cihadı mümkün hale gelebilir. Savunma kabiliyeti mevcut değilse şeriat açısından saldırı cihadı yapmak akıllıca bir eylem değildir; çünkü cihadın en önemli şartlarından biri istitaattır, yani kuvvet ve kapasitedir.
Bu nedenle, cihadın Müslüman üzerine farz olmasının şartlarından biri, cihada çıktığında ailesinin ihtiyaçlarını karşılayacak kadar mal bırakması, böylece ailesinin yokluğunda günlük ihtiyaçlarını karşılamak için başkalarına el açmak zorunda kalmaması olarak kabul edilmiştir. Bu örnekten, savunma kabiliyetinin önemini anlamak kolaydır. Yani, savunma gücü ve kabiliyeti mevcut olmadığı sürece, harekete geçmek doğru değil ve İslami çıkarlara göre kabul edilebilir bir eylem sayılmaz; çünkü savunma kabiliyeti yoksa Allah korusun, kişinin mevcut olanı kaybetme tehlikesi olabilir.
Şimdi ateşkes gibi önemli bir konuya geliyoruz…
Doha Anlaşması’nda yer alan bu maddenin şer’i konumunu ve arkasındaki siyasi hikmeti anlamak için hislerin ötesine geçmek, İslam şeriatının maksatlarını, Nebevi siretin siyasetini ve günümüzün jeopolitik gerçeklerini kapsamlı bir şekilde değerlendirmek zorunludur.
Toplumda “belirsiz süreli ateşkesin şer’i hükmü” hakkında sorulan sorunun ardında şu algı yatmaktadır: Sanki küfürle ateşkes mutlaka geçici ve belirli süreli olmalı, belirsiz veya sınırsız olmamalıdır; yani bu soruyu soran kişi, “ateşkesin sadece geçici bir ihtiyaç, barışın ise sadece kısa bir mola olduğunu” düşünmektedir.
Ancak bu algı, İslami rehberliğin kapsamlı ve derin anlayışıyla uyuşmamaktadır. Oysa İslam açısından barış, kalıcı bir ihtiyaçtır, savaş ise geçici bir durumdur. Burada ayrıca, küfürle ateşkesin süresinin İslam devletine ve koşullara bağlı olduğu da açıklanmalıdır. Şafii fıkhında, barış süresi genellikle on yıl ile sınırlıdır ve bunun temeli Hudeybiye Barışı’dır. Hanefi fıkhında ise bu sürede maslahat, güç ve koşullara göre esneklik ve genişleme imkanı vardır.
Bu nedenle, İslam devleti, koşullarını kapsamlı bir şekilde değerlendirdikten sonra maslahata uygun olarak ateşkes süresini artırıp azaltarak belirleyebilir. Çünkü savaş, gerçekte İslam’da kendi başına bir hedef değil; fitne ve fesadı ortadan kaldırmak için zorlayıcı ve geçici bir ihtiyaçtır. Oysa barış, dinin davetini iletmenin, insan hayatını korumanın ve İslam nizamının pratik bereketlerini dünyaya göstermenin mümkün olduğu gerçek ve kalıcı olarak arzulanan durumdur.
Kur’an-ı Kerim ve Resulullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sünneti bize şunu vermektedir: Düşman barışa yöneldiğinde, İslam devleti de maslahatları gözeterek onu kabul etmelidir. Nitekim Allah Teala şöyle buyurur:
“Eğer onlar barışa yanaşırlarsa, sen de ona yanaş ve Allah’a tevekkül et.”
Bu ayette, barışa yönelme, bu barışın ne kadar süreceğine bakılmaksızın, Allah’a tevekkül ile ilişkilendirilmiştir.
