Bölgesel siyasette, bazı güçler konumlarını akıl, ekonomik çıkar ve milli istikrar üzerine inşa eder. Diğerleri ise kontrol etmedikleri bir satranç tahtasında kiralık oyuncular haline gelirler. Onlarca yıldır Pakistan askeri rejimi kendini vazgeçilmez bir stratejik aktör olarak sunmaya çalıştı ancak gerçek şudur ki her küresel kriz patlak verdiğinde kendi toprağını başkasının savaş alanına dönüştürmüştür.
Amerika ile İran arasında ne olursa olsun; ister müzakere, ister siyasi uzlaşma, isterse direniş karşısında ABD’nin geri çekilmesi olsun, Washington yönetiminin gözleri nihayetinde krizi derinleştiren ve iki taraflı oynayanları arayacaktır. Pakistan askeri rejimi bu profile tam olarak uymaktadır. Her zaman çatışmadan beslenmiştir. Kimi zaman terörle savaşı gündeme getirmiş, kimi zaman stratejik bir müttefik olduğunu iddia etmiş veya uluslararası topluma fedakarlık hikayelerini anlatmıştır. Yine de uluslararası güçler, stratejik faydaları sona erdikten sonra kaçınılmaz olarak paralı askerleriyle hesaplaşırlar.
Pakistan askeri rejimi, kaosu yöneterek, ateşi kendisini ısıtacak kadar körükleyerek, ortaya çıkmasına yardımcı olduğu istikrarsızlıktan siyasi ve ekonomik tavizler biçerek kendini hayatta tutmuştur. Tarih, hayatta kalmalarını başkalarının çatışmalarına bağlayan yapıların sonunda en büyük zayiat haline geldiklerini gösterir.
Bugün Pakistan askeri rejimi kendini, filler arasındaki bir savaşa atlamış küçük bir kurbağa gibi bulmaktadır. Devler çarpıştığında, zayıf ve bağımlı olanlar ilk ezilenler olur. İslamabad, Washington, Pekin, Körfez ve bölgenin tümüyle aynı anda paralel oyunlar oynayabileceğine inanmış olabilir ancak küresel siyaset duygusallığı ödüllendirmez. Çıkarları ödüllendirir. Ve çıkarlar değiştiğinde dünün dostlukları saatler içinde baskı ve küçümsemeye dönüşür.
Dünyanın Pakistanlı yetkililerin yurtdışı ziyaretleri sırasında tanıklık ettiği şey sadece güvenlik protokolü değildi. Küçülmüş bir ülkenin görüntüsüydü. Yıllarını nükleer cephaneliğiyle, sözde güçlü ordusuyla, yeri doldurulamaz jeopolitik ağırlığıyla övünerek geçiren bir rejim, liderleri şimdi dünyada şüphe, güvensizlik ve sessiz bir aşağılanma bulutu altında hareket ediyor. Bu bir gecede olmadı. Onlarca yıl süren çelişkili, ikiyüzlü politikanın biriken borcudur.
Rejim, iç başarısızlıklarını her zaman dış dünyaya atmıştır. Ancak ekonomik çöküş, siyasi kaos, aşırılığın yayılması, uluslararası güvenin aşınması; bunlar yerli üründür. Bunlar, yapılan seçimlerin doğrudan hasadıdır. Dünya, herkesin “stratejik zorunluluk” bayrağı altında kabul talep edebileceği dönemi geride bırakmış durumda. Ülkeler artık istikrarları, dürüstlükleri ve gerçekte nerede durduklarının netliğiyle değerlendirilmektedir.
Eğer Amerika yarın İran’la bir anlaşmaya varırsa Washington yeni bir bölgesel düzen kurmaya çalışacaktır ve bu düzende, her tarafta bir gözü olan iki yüzlü müttefikler için fazla yer olmayacaktır. Ve eğer Amerika, direniş karşısında geri çekilmek zorunda kalırsa hesaplarında yanlış rol oynayanlardan yine de hayal kırıklığını çıkaracaktır. Her iki durumda da Pakistan askeri rejimi daha önce karşılaştığı her şeyden daha sert bir baskı dalgasına doğru yürümektedir.
Ekonomik kriz, siyasi kırılma, güvenlik çöküşü gibi işaretler zaten mevcut. Bunlar izole sorunlar değil. Bunlar ilk numunelerdir. Halkına bilgi, sanayi ve gerçek ilerleme yerine güvenlik oyunları felsefesini sunan bir rejim, nihayetinde bu oyunlar tarafından tüketilecektir.
Tarih, yanlış savaşları seçen güçlerin enkazıyla doludur. Ancak en acı verici kader, tüm kimliğini başkalarının savaşlarının gölgelerinde inşa edenlerindir. Pakistan askeri rejimi, krizi çözmek yerine satma işinde kalırsa önündeki yol arkadakilerden daha yalnız, daha sert ve daha karanlık olacaktır. Milletler silah gürültüsüyle ayakta kalmaz. Düşünceyle, ekonomiyle, bilgiyle, İslami ve milli onurla ayakta kalırlar. Ve siyasetini açık alevler üzerinde sıcak tutan rejimler, bir gün o alevleri kendi kapılarında bulacaktır.
