Pakistan’daki Beluç silahlı gruplarının liderlerinden Beşir Zeb Beluç, Beluçistan bölgesinin başkenti Kuetta şehrinin bir bölgesinden yayınlanan bir videoda, taraftarlarını ve bölge sakinlerini cesurca ayaklanmaya ve yerel hükümetin ve Pakistan askeri rejiminin yozlaşmış siyasi politikalarıyla yüzleşmeye çağırdı.
Motorsikletine binmiş silahlı taraftarları ile ilettiği mesajında “topraklarının özgürlüğünü savunmak ve onurunu korumak için altın bir fırsat elde ettiklerini ve de herkesin hesap vermeye ve sorumluluğa hazır olmak için tek sıra halinde ve sağlam bir kararlılıkla ayağa kalkması gerektiğini” söyledi.
Bu açık çağrı ve net bildiri ile Pakistan askeri rejiminin defalarca Beluç silahlı gruplarının Pakistan içindeki çatışma ve savaşları yürütmek için Afganistan’dan destek aldığı ve liderlerinin “İslam Emirliği” tarafından desteklendiği iddiasının temelsiz ve kanıtsız suçlamalardan oluştuğu kanıtlanmış oldu. Buna karşılık daha önce Afgan tarafınca yqpılan açıklamaların doğruluğu, bugün açıkça ortaya çıktı: Beluç silahlı grupları meselesi özünde, kökleri ve nedenleri Pakistan’ın kendi içinde yatan ve kimseye gizli olmayan tamamen Pakistan’ın iç sorunudur.
Beluç silahlı grupları son zamanlarda şiddet ve çatışma eylemlerni artırdı, bu da “sıkıntı zirveye ulaştığında savaş patlak verir” atasözünün canlı bir örneğini teşkil ediyor. Görünüşe göre Pakistan rejimi, yönetimin her alanındaki geri kalmışlığı veya birikmiş başarısızlıkları nedeniyle bu sefer Beluç silahlı grupları karşısında bile aciz durumda ve bu iç krizi örtbas etmek için ona dış bağlantılı bir boyut kazandırmaya çalışıyor ve bunu başarmak için herhangi bir yöntemi açıkça kullanmaktan da çekinmeyecek.
Beluç silahlı gruplarınca sergilenen hareket, maddi ve ekonomik kaynakları uzun yıllardır sadece Pencap bölgesi lehine el konulmakla kalmayıp onurları yağmalanmış ve şerefleri Pakistan askerleri tarafından vahşice lekelenmiş milyonlarca Beluç’un desteğini alarak başlayan silahlı bir uyanıştır; Beluçlar, güvenlik ve operasyon bahanesiyle öldürülüyor, hapse atılıyor ve zorla yerinden ediliyorlar. Bu nedenle, Beluç silahlı gruplarının ayaklanma ve mücadelesinin bu adaletsiz uygulamalara karşı direkt tepkiyi temsil ettiğinden şüphe yoktur.
Beluç meseleleri ve bağımsız insan hakları örgütleriyle ilgili kuruluşların raporlarına göre Beluçistan bölgesi, son yirmi yıldır Pakistan ordusu ve ona bağlı milisler tarafından en kötü yağma ve ihlal biçimlerine şahit oluyor; yerel askeri yöneticiler nüfusa düşmanca ve baskıcı bir zihniyetle yaklaşıyor. Bugüne kadar yüzlerce, hatta binlerce kişi ordu ve istihbarat kurumlarının emriyle zorla kaçırıldı ve de güvenlik ve istikrar bahanesiyle günlük olarak öldürülüyor; insani ve ulusal hakları açıkça ihlal ediliyor ve çıkarları Pencap bölgesinin politikaları ve talepleri uğruna feda ediliyor.
Bu savaşın hiçbir dış bağlantılı boyutu veya dış desteği yoktur; gerçek nedeni, bugüne kadar zorla alıkonmalar ve suikastların yanı sıra, sabotajcılarla savaşma bahanesiyle çok sayıda insanı kaçırmaya, öldürmeye ve kaybetmeye devam eden Pakistan ordusunun kendisidir. Bu geniş çaplı askeri operasyonlar, yerel kaynakların, yaşam dokusunun ve yerleşim bölgelerindeki sosyal düzenin tahrip olmasına yol açarak yeni bir iç kriz ve felaket dalgasının ortaya çıkmasına sebep oldu.
Beluç milliyetçiliğinin Beluçistan bölgesindeki iktidar merkezlerinden dışlanması, adaletsizliğin bir başka yüzünü temsil ediyor ve savaşın alevlenmesi için ek bir bahane sağlıyor. Siyasi dışlanma ve kaos durumu, yerel Beluç nüfusu için yabancılaşma kapısını açtı; askeri rejim ve liderleri, onlara siyasi yapı içinde herhangi bir konum veya yetki vermedi, sadece Pakistan ve istikrar sloganı altında onları sömürdü. Bu da yetmezmiş gibi bu liderleri tasfiye etmeyi hedefleyen politikalar uygulayarak iradelerini kırmak ve siyasi güçten mahrum bırakmak için sistematik bir çaba sarf etti.
Hayber Pahtunhva bölgesinde olduğu gibi askeri rejim, uzun zamandır Beluçistan’da doğal zenginliklere el koyarak tüm gelirleri yalnızca Pencap bölgesine ve İslamabad’a gitmek üzere ayırdı. Bu bölge doğal kaynaklar açısından zengin olmasına rağmen ekonomik veya sosyal durumlarında kayda değer bir iyileşme olmadı; bu, Beluç silahlı gruplarının harekete geçmesini tetikleyen ve de mevcut protestoları ve çatışmaları ateşleyen en önemli itici güçlerden biri olan açık bir adaletsizlik ve bariz bir haksızlıktır.
Geniş bir halk onayına sahip bir demokrasiyi ve cumhuriyet sistemini benimsediğini iddia eden Pakistan’da, bu imajın sahteliği, Beluçistan’da olduğu gibi Hayber Pahtunhva’da da açıkça görülüyor; insanlara hiçbir siyasi güç verilmiyor ve tarihsel bir marjinalleşme ve etkisizlik hali yaşıyorlar. Siyasi liderler, maskeli silahlı kişiler veya bombalı saldırılarla ardı ardına suikasta uğruyor ve failler cezalandırılmıyor; çünkü onlar aslında ordu ve istihbarat kurumları tarafından yönlendirilen unsurlar ya da paralı katillerdir.
Pakistan’ın dünyanın gözüne kül serpmeyi bırakması ve bazı siyasi gerçeklerle yüzleşip ne Afganistan’ın ne de herhangi bir dış devletin iç çatışmalarında taraf olmadığını, bu krizlerin askeri rejimin yanlış politikalarının ve dış projelerinin, Pakistan’daki sivil hükümetin itibarını ve güvenilirliğini kalıcı olarak baltalayan sonuçları olduğunu kabul etmesinin zamanı geldi. Artık suçlamalar yöneltmek yerine dünyayla dürüstçe yüzleşmekten ve halkına insanca davranmaktan başka seçeneği yok; aksi takdirde halkın gücü onu iktidardan devirecek ve bu durum hiç kimsenin yararına olmayacak.
Pakistan rejimi, alışılageldiği üzere kötü politikalarını, zayıf noktalarını ve sorumluluklarını gizlemek için girişimde bulunuyor ve bu sefer de ilk olarak Afganistan’ı suçlayıp krizlerinin sorumluluğunu başkalarına yüklemeye çalışıyor.
Ancak değişmeyen gerçek şu ki Afganistan bu konularda taraf değildir, onlara herhangi bir destek sağlamamaktadır ve Beluç liderliği topraklarımızdan faaliyet göstermemektedir. Afganistan’ın tutumu, diğer devletlerin iç işlerine müdahale etmeme temelindeki açık bir ilkeye dayanmaktadır; bu, Afgan hükümetinin iktidara dönüşünden bu yana pratikte kanıtladığı bir taahhüttür.
