II. Murad
II. Murad, babası Mehmed Çelebi’nin yerine H. 824 (M. 1421) yılında geçti. Henüz on sekiz yaşında olmasına rağmen, genç yaşına karşılık yetenekli ve kararlı bir hükümdar olduğunu kısa sürede kanıtladı. Murad, Allah yolunda cihat etmeye derin bir tutku besliyor ve İslam’ı Avrupa topraklarına taşımayı arzuluyordu.
Tebaası arasında takvası, adaleti, merhameti ve cömertliği ile ün kazandı. Tahta çıkışından kısa bir süre sonra Sultan Murad ciddi iç karışıklıklarla karşılaştı. Amcası Mustafa, Murad’ın düşmanları tarafından desteklenerek ona karşı bir isyan başlattı. Bu entrikaların arkasında Bizans İmparatoru II. Manuel vardı ve Mustafa’ya her türlü yardımı sağladı, hatta Gelibolu şehrini kuşattı. Ancak Murad, kararlı bir şekilde hareket etti: Amcasını yakalayarak idam ettirdi ve ani tehdidi sona erdirdi.
Ancak II. Manuel entrikalarına son vermedi. Murad’ın kardeşini ona karşı kışkırttı, hatta bir süreliğine onu kuvvetlerinin komutanı olarak atadı ve Anadolu’daki İznik şehrini ele geçirmeyi başardı. Murad, ordusunu hızla harekete geçirerek isyancı kuvvetleri yenip düzeni sağlayarak karşılık verdi. Düşmanları teslim olmak zorunda kaldı ve Sultan, tekrarlanan entrikalarından dolayı Konstantinopolis imparatoruna ceza uyguladı. Bizanslılar, Osmanlıları sınırlamaya çalışsalar da direnemediler. H. 833 (M. 1431) yılında Selanik alındı ve Osmanlı topraklarının kalıcı bir parçası haline geldi.
Murad ayrıca dikkatlerini Balkanlar üzerine çevirdi, buradaki ayaklanmalar Osmanlı otoritesini tehdit ediyordu. İsyanları bastıran ve ayrılıkçı hareketlere son veren ordular gönderdi. Osmanlı gücünü daha da pekiştirmek isteyerek Eflak üzerine yürüdü, burası teslim olmayı ve yıllık haraç ödemeyi kabul etti. Aynı dönemde yeni Sırp hükümdarı Stefan Lazarevic de boyun eğerek Sultan ile ittifak ve dostluk kurdu. Bu meseleler çözüme kavuşturulduktan sonra Osmanlı ordusu, güneye ilerleyerek Yunan topraklarındaki nüfuzunu genişletti.
Kısa bir süre içinde, Murad’ın seferleri, Arnavutluk ve Macaristan’ın büyük bölümünü Osmanlı kontrolü altına aldı. H. 834 (M. 1431) yılında, Osmanlılar, Arnavutluk’u ele geçirmeyi başardı. Ancak ilerleyişleri dağlık kuzeyde durduruldu ve burada Arnavutlar şiddetle direndi ve hatta Osmanlı kuvvetlerine yenilgiler bile yaşattı; tekrarlanan karşı saldırılar başlattı.
Murad, bizzat ordularının başında bulunup komuta etmesine rağmen Osmanlılar, ağır kayıplar verdi. Hristiyan devletler, Arnavutlar’ın arkasında toplanarak onlara destek sundu, özellikle de komşu imparatorlukların Osmanlı eline geçmesinden korkan Bulgaristan. Bulgarlar, hayati kıyılar ve limanlar üzerinden Akdeniz’e erişimlerini kaybetmekten özellikle endişeliydi; bunlar Osmanlılar tarafından ele geçirilirse dar Adriyatik Denizi’ne sıkışıp kalacaklardı. Sonuç olarak, II. Murad Osmanlı otoritesini Arnavutluk’ta sağlam bir şekilde pekiştiremedi.
Macaristan ile çatışma çözümsüz kaldı ise de H. 842 (M. 1438) yılında Osmanlılar, kesin bir darbe indirerek Arnavutlar’ı bir kez daha yenilgiye uğrattı ve yaklaşık yetmiş bin askeri esir aldı. Macar topraklarının derinliklerine ilerleyerek birçok bölgeyi ele geçirdiler, ancak Sırbistan ve Bulgaristan’ın başkentlerini alma girişimleri nihayetinde başarısız oldu.
